Het Nieuwe Verhaal

 

Vijftien miljard jaar geleden kwam in een enorme flits het heelal tot stand. Een oerenergie blies het tot bestaan met een intensiteit die nooit meer is voorgekomen in de kosmos. Met een geweldige kracht dijde het heelal uit in iedere richting zodat de elementaire deeltjes zich konden stabiliseren en de eerste atomen, waterstof en helium, ontstonden. Na een miljoen turbulente jaren kwamen de voortrazende deeltjes genoeg tot rust zodat de oer-vuurbal in deeltjes uiteen kon vallen en al een nieuwe fase in het wordingsproces van de kosmos aan.

Een miljard jaar ononderbroken nacht gaf het universum de gelegenheid om zich voor te bereiden op de volgende grote verandering. In diepten stilte sidderde het heelal van enorme creativiteit en schiep de sterrenstelsels: het Andromeda stelsel, de Virgo groep, Pegasus, Fornax, de Magelaanse Wolken, M33, de Coma groep, de Beeldhouwer, de Herculesgroep en ons eigen Melkwegstelsel; in totaal drie honderd miljard sterrenstelsels. Deze gigantische structuren draaiden rond in de leegte van de ruimte en veegden alle waterstof en helium bijeen in evoluerende stelsels en groepen van stelsels. Ieder sterrenstelsel gaf zijn eigen unieke vorm aan het heelal. Ieder bevatte een eigen interne dynamiek. Ieder bracht uit de eigen materie miljarden en miljarden primaire sterren voort.

 

expnding Universe Nasa 10

uitdijend universum, foto Nasa

De schitterendste sterren raasden door hun natuurlijke evolutie heen en ontploften in kolossale supernova’s die in lichtsterkte overeen kwamen met miljarden sterren. Zij spuwden het sterrenmateriaal de ruimte in. Nieuwe sterren werden gevormd uit deze materialen ontstaan tijdens processen van een miljard jaar radioactiviteit. De tweede generatie sterren waren rijker in potentie en meer complex van interne structuur omdat de primaire sterren al de elementen hadden gevormd: koolstof, stikstof, zuurstof, molybdeen, calcium, magnesium en de andere honderd elementen.

Vijf miljard jaar na het begin van de tijd kwam de ster Tiamat op in ons spiraalstelsel. Tiamat verrichte wonderen in haar helse buik en offerde daarna zichzelf op in een supernova explosie die deze nieuwe elementaire kracht in alle richtingen blies zodat het avontuur zich kon voortzetten.

Vijf miljard jaar geleden, nadat het heelal zich gedurende tien miljard jaar had uitgebreid en ontwikkeld, prikkelde onze melkweg een vredig drijvende wolk van overblijfselen van Tiamat en tien duizenden nieuwe sterren werden geboren. Enige daarvan werden kleine bruine dwergsterren. Andere werden superreuzen die snel opgloeiden als supernova’s. Anderen werden stabiele lang brandende gele sterren en nog anderen werden sluimerende rode sterren. Het heelal, dat op verscheidenheid uit was, bracht uit die zwevende wolk van elementen onze eigen ster voort, de Zon.

nasa 9 Expanding Universe

 

Nasa foto

Eenmaal tot bestaan gekomen bleek dat de Zon zichzelf kon ontwikkelen. De wolken elementen die erom heen zweefden werden weggeblazen en de rest werd een schijf met veel ringen waaruit de aan de zon gebonden planeten ontstonden: Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en Pluto.

De vroege planeten kookten met hun gesmolten en gasachtige materialen. Op Mercurius, Venus, Mars en Pluto, gingen de chemische combinaties spoedig over in rotsen en continenten en een korst, die tenslotte zo de dynamiek overheersten dat alle verdere creativiteit tot stilstand kwam. Op Jupiter, Saturnus, Neptunus en Uranus kwam de chemische creativiteit nooit verder dan eenvoudige samenstellingen en zij bleven gedurende miljarden jaren voornamelijk als gassen voortbestaan.

 

Op Aarde bestond de materie uit vaste stof, vloeistof en gas die van de ene in de andere vorm over gingen en een voortdurende chemische baarmoeder vormden waaruit vier miljard jaar geleden Aries, de eerste levende cel voortkwam. Dit kon gebeuren omdat er evenwicht bleek te bestaan tussen eigen interne dynamiek en de positie van de Aarde in het zonnestelsel.

Zon en planeten

De oercellen, prokaryoten genoemd (kernloze cellen), hadden de macht zich te ontwikkelen zoals de sterren en de sterrenstelsels, maar zij bezaten ook verbazingwekkende nieuwe gaven. De cellen konden zich belangrijke informatie herinneren, evenals de manier om zich te binden aan een andere levende cel. De cellen bezaten ook een nieuwe manier van creativiteit, zij maakten een chemische handschoen waarmee zij pakjes energie konden opvangen die door de Zon met de snelheid van het licht werden rond gegooid. Die chemische quantums gebruikten zij als voedsel.

Spiraalstelsels hebben de macht om continu sterren voort te brengen, maar sommige van de planeten die verschenen en enige tijd opbloeiden, zagen dat aan hun voortgang een halt werd toegeroepen, zoals in het geval van Jupiter en de andere planeten die rond de zon cirkelden. Zelfs in deze heksenketels van creativiteit, waarin het heelal zich blijft ontplooien over miljarden jaren, stopte alle belangrijke ontwikkeling zoals gebeurde op Aarde, een twee miljard jaar geleden.

eerste cellen

Aries en haar nakomelingen, de prokaryocyten (voorgangers van kernhoudende cellen), die hun waterstof opnamen uit de oceanen maakten daarbij zuurstof vrij in het systeem Aarde; de zuurstof verzadigde langzaam  het land, de zeeën en de atmosfeer. Zij veranderden de chemie van de Aarde met dit explosieve element waardoor de prokaryocyten onwetend de Aarde duwden in een uiterst onstabiele toestand; een toestand die zij zelf niet konden verdragen. Na enige tijd verdwenen de voornaamste groepen van prokaryocyten die opgeblazen werden door de zuurstof. Maar uit die crisis, die de stabiliteit van de hele planeet bedreigde, kwam Vikengla op, een nieuw en radicaal verbeterd wezen.

Vikengla was de eerste cel met een kern die niet alleen in staat was met zuurstof te leven, maar om deze gevaarlijke energie te veranderen in eigen voordeel, en daarom ziedde van creativiteit. De eukaryoten vonden de meiotische cel (zich geslachtelijk vermenigvuldigend) uit en daardoor kon de verscheidenheid zich honderdvoudig uitbreiden, omdat nu twee genetisch verschillende wezens zich konden verenigen en uit hun genetisch materiaal een volkomen nieuw wezen konden voortbrengen.

Eukaryoten vonden ook de eigenschap uit om levende wezens op te eten en daarmee de gemeenschap op de Aarde te versterken door behalve een geslachtelijke band, ook de intimiteit te beleven door roofdier – prooi verhoudingen. Tenslotte, op het einde van het tijdperk waarin zij de verst ontwikkelde organismen op Aarde waren, namen de eukaryoten de gewaagde stap om zich met triljoenen samen te voegen en zo Argos te doen ontstaan, het eerste meercellige dier.

Zeshonderd jaar miljoen jaar geleden, kwamen de meercelligen te voorschijn met een variatie van verschillende lichamen; zo ontstonden de koralen, wormen, insecten, krabben, sponzen, spinnen, gewervelde dieren, bloedzuigers en andere vormen die weer uitstierven. Het leven had zijn intrede gedaan in de meso -kosmos. Wormen leerden te kronkelen bij het zoeken naar een zachte prooi. Zij kregen vlezige vleugels die hen naar de oceanen konden brengen, vonden de tanden uit, terwijl anderen de schaal uitvonden. Oceaangolven lieten zeeplanten stranden op de hete rotsen. Omdat deze niet in staat waren om terug te kruipen, vonden zij de houtcel uit en leerden om rechtop te staan als mangrove bomen die groeiden langs oceanen en rivieren en die zich op hun beurt weer omvormden tot zaaddragende bomen die in staat waren om hele continenten met leven te bedekken. De dieren volgden de planten op hun weg naar de Aarde, en spoedig krioelden de continenten die gedurende twee miljard jaar levenloos op de aardkorst hadden gedreven, met amfibieën, reptielen, insecten en de grote dinosaurussen met hun glimmende ogen die konden reiken naar de door zonlicht overgoten bladeren van de kruinen van het bos.

Dat al die creativiteit plaats kon hebben op de Aarde kwam door verschillende stabiele omstandigheden. Dit waren de stabiliteit van de zon bij de verbranding van waterstof, de stabiele omwenteling van de Aarde rond de zon en de stabiliteit van triljoenen chemische verbindingen verspreid over de Aarde. Echter het sterrenstelsel is ook een geweldige haard voor rampen die de Aarde ook op regelmatige tijd bezochten; de grootste ramp gebeurde als andere hemellichamen botsten met de Aarde en haar broze weefsel van leven. Zevenenzestig miljoen jaar geleden, hadden er astronomische botsingen plaats die de atmosfeer en het klimaat op Aarde zo veranderden dat alle levende wezens een nieuwe vorm moesten vinden om te kunnen voortbestaan, ofwel ten onder gaan. Massaal uitsterven maakte dat veel dieren de dinosaurussen volgden in hun graven. Maar zulk een vernietiging opende ook nieuwe mogelijkheden waar o.a. de vogels en de zoogdieren gebruik van maakten die zich vermenigvuldigden en opbloeiden in het kielzog van de ramp.

bron foto:internet

Toen de zoogdieren twee honderd miljoen jaar geleden het leven op Aarde begonnen, ontwikkelden zij een emotionele gevoeligheid, een nieuwe eigenschap van het zenuwstelsel, om het heelal te ervaren. In het hele bestaan van de zoogdieren en speciaal tijdens de laatste zevenenzestig miljoen jaar van het Kenozoïcum, maakten de schoonheid en de verschrikking van de Aarde een diepe indruk op de psychische natuur van al de zoogdieren; de pracht van de veren van de vogels, de bedwelmende tooi van de bloemen, de heerlijkheid van de vruchten, de angst in het bos bij nacht en de oerbinding tussen moeder en kind. Dit liet een indruk achter bij alle walvissen, de knaagdieren, de zeeleeuwen, de vleermuizen, de olifanten, de stekelvarkens, de paarden, de spitmuizen, de herten, de chimpansees en de mensen. In zeldzame gevallen was onder de hoogste zoogdieren, speciaal onder de primaten, die emotionele gevoeligheid zo diep geworden dat er een nieuwe eigenschap tot leven kwam in het zenuwstelsel: het bewustzijn van zichzelf. Toegerust met deze twee eigenschappen zocht de mens zijn eigen plaats in de zich ontwikkelende Aardegemeen- schap.

Foto: internet

Vier miljoen jaar geleden begonnen in Afrika de mensen rechtop te lopen en nog twee miljoen jaar later, begonnen zij hun handen te gebruiken om gereedschappen te maken van het materiaal van de Aarde. Anderhalf miljoen jaar geleden konden deze rusteloze handen het vuur hanteren en zo de energie van de zon gebruiken die was opgeslagen in hout en hun eigen producten te maken. Vijfendertigduizend jaar geleden, begonnen de mensen die hun verwondering voor hun bestaan wilden uitdrukken in vieringen, die tot uiting kwamen in grotschilderingen diep in de Aarde. Ze brachten nachten door met feesten en musiceren, met rituelen bij het overlijden van vrienden en de wisseling van de seizoenen. Deze werden weergegeven in artistieke afbeeldingen van de dieren, zo diep in hun geest vastgelegd

Foto: internet

Door deze menselijke ontwikkeling mens kwam er op de Aarde een inzicht omtrent de zaden, de wisseling van de seizoenen en van het oerritme van het heelal. Hoewel enige kennis hiervan al miljoenen jaren tevoren aanwezig was en hoewel mensen al een paar miljoen jaar met deze kennis werkten, begon de mens pas twaalf duizend jaar geleden hier bewust gebruik van te maken door het tam maken van dieren en het cultiveren van planten: tarwe, gerst en geiten in het Midden Oosten, rijst en varkens in Azië, maïs, bonen en alpacagras in Amerika. Omdat er voldoende voedsel was kon de bevolking groeien. De eerste Neolithische dorpen die mensengroepen groter dan duizend mensen konden onderhouden waren Jericho, Çatal Hüyük en Hassuna: tien duizend jaar geleden. Spoedig ontstonden over de hele planeet Neolithische dorpen. Dit was de meest radicale sociale verandering die zich ooit in de menselijke geschiedenis voltrok. In deze nieuwe menselijke samenleving werd pottenbaken, weven en architectuur uitgevonden. Er verschenen kalenders die de kosmische ritmen vastlegden, rituelen werden ontwikkeld en heiligdommen voor de Grote Moeder godheid opgericht die de eredienst voor totem dieren van het Paleolithicum vervingen.

Het belangrijkste is dat de grote meerderheid van de kernachtige termen van de diverse talen van de mens in die tijd tot stand kwamen, die oertypen van symbolen die het menselijke genetische erfgoed konden activeren. In dit tijdperk tien tot vijf duizend jaar geleden, hadden er belangrijke ontwikkelingen plaats in de taal, godsdienst, kosmologie, de kunsten, muziek en dans, die krachtige archetypen droegen. De stedelijke beschavingen die volgden konden beschouwd worden als een uitbouw van de culturele patronen die tijdens het Neolithicum werden gevestigd.

Vijf duizend jaar geleden ontstond er een nieuwe manier van leven, de stedelijke beschaving. Zoals aanvankelijk de cellen met een kern geen idee hadden dat hun activiteit zou uitlopen op complexe dierlijke organismen, zo ook hadden de mensen in de Neolithische dorpen van Sumerië geen idee dat hun sociale samenleving zou uitgroeien tot de krachtcentrales van het menselijke gebeuren: Babylon, Paris, Persepolis, Benares, Rome, Jeruzalem, Constantinopel, Athene, Bagdad, het Tikal meer van de Maya’s, Cairo, Mecca, Dehli, Tenochtitlan van de Azteken, Londen en Cuzco, de Inca Stad van de Zon.

De uitvinding van de bureaucratie met hiërarchische gezagsverhoudingen en nadruk op specialisatie, maakte snelle veranderingen mogelijk onder de mensen en in de natuur. Rivieren werden irrigatiesystemen voor de landbouw. Handelstransacties maakten gebruik van de energie van hele landen, als karavanen de wereld doorkruisten en er schepen werden gemaakt van bomen uit de bossen. De bevolking en de rijkdom namen snel toe, piramiden verschenen met fraaie tempels, prachtige heiligdommen, schitterende paleizen en kathedralen. Om deze stedelijke centra met hun concentratie van rijkdom en macht te beschermen en om grote gebieden van de planeet onder gezag van een staat te houden, werden legers opgericht. Die moesten met hun wapentuig, versterkingen en voortdurende oorlogen hele continenten doorkruisen, ondersteund door de oorlogsgoden die in de plaats waren gekomen van het beeld van de Grote Moeder, als de voornaamste symbolen van het menselijk gebeuren.

Te midden van deze turbulenties werden in de menselijke geest geboren de Tao, Brahman-Atman, de Hemel en het Nirwana vanwege het lijden in de wereld en de behoefte aan een hiernamaals na het lijden. Daarmee kwamen de wereldgodsdiensten op: het Boeddhisme, het Christendom en de Islam. Deze drongen de centra van de beschaving op de planeet binnen, van Europa door Noord- Afrika en India, en door het Eurasische continent naar China en Zuidoost Azië. Alleen de sub-Sahara, Amerika, Australië en enkele groepen van inheemse bevolking ontsnapten aan de overheersing en invloed van deze vier beschavingshaarden: het Midden Oosten, Europa, India en China.

Vijfhonderd jaar geleden begonnen de Europeanen aan de derde van de reeks grote volks- verhuizingen van de mensheid. De eerste had plaats toen de Homo Erectus (rechtop lopende mens) in noordelijke richting uit Afrika naar Eurasië reisde. Tijdens de tweede volksverhuizing trok Homo Sapiens (de huidige moderne mens) in de richting van Amerika en Australië. Het voornaamste verschil van de laatste verhuizing in de zestiende en zeventiende eeuw met de vorige volksverhuizingen was, dat nu de Europeanen nu waar ze ook heen gingen andere mensen ontmoetten. Uitgerust met superieure technieken en bureaucratieën koloniseerden zij de volken van de hele planeet, speciaal in Amerika en Australië. In de negentiende eeuw werd India toegevoegd als een kolonie, en werden Japan en China gedwongen handel te gaan drijven met Europa. De culturele en politieke betrekkingen van de mensheid veranderden zodoende op een radicale manier omdat de verschillende mensengemeenschappen met elkaar in contact kwamen en een gemeenschappelijk lot tegemoet gingen zoals nooit tevoren was gebeurd.

foto Internet

 

Terwijl deze mondiale politieke betrekkingen vorm kregen, kwam er in Europa een eigen ontwikkeling tot stand: de nationale staat met een eigen regering. Deze liberale democratische beweging die zich zou verbreiden over de hele planeet, begon op een gewelddadige manier met de Amerikaanse revolutie in 1776 en de Franse Revolutie in 1789. De nationale staat schiep tijdens de negentiende en de twintigste eeuw een hechte gemeenschap die de clan, het dorp en de hoofdstad verving. De heilige mystiek van de nationale staat kon worden gevonden in de idealen van het nationalisme, vooruitgang, democratische vrijheden en individueel recht op eigendom en verdienste. Zodoende namen conflicten tussen nationale staten het karakter aan van heilige oorlogen omwille van deze heilige idealen, hetgeen uitliep op spanningen in heel Europa. Tijdens de twintigste eeuw raakte ook de hele wereld erbij betrokken.

De dominante eenheid die nu opkwam was niet een speciale nationale staat, maar de multinationale onderneming. Deze nieuwe instellingen gebruikten uitgebreide wetenschappelijke, technologische, financiële en bureaucratische macht om het Aarde gebeuren te gebruiken voor een economisch doel. Op het einde van de twintigste eeuw verdwenen de vernietigingen van de oorlogen in het niet vergeleken bij de vernietiging van de natuur door de plundertocht van de industrie. In geologische termen uitgedrukt, kwam er door de mens een einde aan het zevenenzestig miljoen jarige tijdperk van het Kenozoïcum.

De industriële mens groeide aan tot miljarden en werd zo het talrijkste van alle organismen op de Aarde. Deze mens drong zich binnen in de ecosystemen over de hele planeet, daarmee drastisch de verscheidenheid op de Aarde verminderend en het leeuwendeel van het bruto Aarde product gebruikend voor menselijke sociale doeleinden. Tijdens dit alles trad er een geweldige verandering op in het bewustzijn van de mens. Mensen ontdekten dat het heelal als geheel niet alleen een achtergrond is, niet alleen een plaats, het heelal is zelf een zich ontwikkelende gemeenschap van wezens. Door wetenschappelijk onderzoek ontdekten de mensen dat zij participanten zijn in dit evolutieproces van vijftien miljard jaar dat een complex functionerende Aarde heeft voortgebracht. Een aanhoudende en serieuze poging om het proces van het heelal te doorgronden werd gedaan door de westerse wetenschappers: Copernicus, Kepler, Galilei Newton, Buffon, Lamarck, Hutton, Lyell, Darwin, Spencer, Herschel, Curie, Hubble, Planck, Einstein en het hele moderne wetenschappelijke onderzoek. Dit bracht een radicaal nieuw verstaan van het heelal voort, niet alleen als kosmos, maar als een kosmogenese, een zich ontwikkelende gemeenschap met een belangrijke rol voor de mens in dit gebeuren.

Meer dan vijftien miljard jaar had het heelal sterren voortgebracht, sterrenstelsels, supernova’s, de eerste cellen, de meer ontwikkelde eukaryoten, de ontwikkeling van de dieren, planten en het zich bewust worden van zichzelf dat doordrong in de vele delen van de Aarde gemeenschap. De toekomst van de Aarde gemeenschap zal in hoge mate afhangen van de beslissingen die door de mensen gemaakt worden die zo diep zijn doorgedrongen tot zelfs in de genetische code van de Aarde.

De toekomst zal worden bepaald in het spanningsveld tussen het Technozoïcum, dat een toekomst voorstaat met toegenomen gebruik van de rijkdommen van de Aarde, alles ten voordele van de mens en zij die Ecozoïcum voorstaan : een nieuwe manier relatie tussen mens en Aarde, waarvoor het welzijn van de gehele Aarde gemeenschap de primaire zorg is

foto NASA

 

Proloog: The Universe Story

  • From The primordial Flaring Forth to the Ecozoic Era. A Celebration of the Unfolding of the Cosmos. Brian Swimme en Thomas Berry  ISBN 0-06-250835-0   Bewerking en vertaling: J. Barten en E. Verrijt

Verdere verdieping

  • Journey of the Universe Brian Thomas Swimme Mary Evelyn Tucker ISBN 978-0-300-17190-7
  • The Hidden Heart of the Cosmos. Brian Swimme ISBN 1-57075058-0
  • Film The Journey of the Universe, Brian Swimme and Mary Evelyn Tucker, zeer aan te bevelen zie: http://www.brianswimme.org voor boeken films.
  • You tube daar zijn vele videoclips te vinden over het Nieuwe Verhaal, etc. Zoek onder Brian Swimme. https://www.youtube.com/playlist?=PL4394954F874680D1
  • Zie htpps://school.bighistoryproject.com  en https://bighistoryproject.com/curricula
  • Deep Time Journey Network   https://deeptimejourney.org
  • Story telling https://www.youtube.com/watch?v=5FmVJZmwpyA
  • Mary Coelho, artist and author : www.universestory.com

Om het verhaal te vertellen aan kinderen

  • Born with a bang. The Universe tells our Cosmic Story.Jennifer Morgan, illustrations Dana Lynne Andersen ISBN  1-58469-032-1
  • Mammals who Morph. The Universe tells our Evolution Story. Jennifer Morgan, illustrations Dana Lynne Andersen ISBN 1-58469-085-2
  • From Lava to Life. Our Universe tells our Earth Story.  Jennifer Morgan, illustrations Dana Lynne Andersen ISBN 1-58469-042-9

 

 

foto: Universe NASA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.