Zeven weken in Eco Camp Bandung

Dit reisdagboek zal worden vervangen en opnieuw geschreven.

 

 

 

 

Eco camp is me overkomen. Een onvergetelijke ervaring van samen werken aan meer bewustzijn rond de wijze waarop wij mensen deze aarde bewonen. Ik had het niet kunnen bedenken…Genade heet zoiets!

In het kader van mijn aanwezigheid in Indonesia de afgelopen vijf jaar, kwam ik in 2012 in contact met Dr. Ferry Sutrisna Widjaja. Ferry is een priester van het Bisdom Bandung. Geraakt door de situatie van de Aarde, vooral ook in Indonesië, kwam hij rond 2001 in aanraking met Al Gore, die toen aandacht vroeg voor de opwarming van de Aarde. Ferry ging naar Australië en werd daar opgeleid door Al Gore. Hij zegt zelf altijd dat hij niet goed weet waarom hij zo aangetrokken werd door de problematiek van de Aarde. Vanuit zijn werk- en leefomgeving zeker niet, want in  die tijd was de Kerk niet zo bezig met de situatie van de Aarde en de ecologische crisis. Er was dan ook niet echt begrip en ondersteuning van die kant.

Hij richtte een Stichting op:  Yayasan( Stichting) Sahabat ( Vrienden)Lingkungan  Hidup ( Milieu, kring van leven). Samen met Ir. Shierly Megawati, een bevlogen jonge moeder die zag hoezeer jonge kinderen vervreemd raken van de aarde, natuur, begonnen ze het EcoSpirit Learning Camp. Via allerlei activiteiten voor jonge kinderen ( van 5-18 jaar) werken ze al die tijd al aan bewustzijn voor de kinderen, via kampen waar kinderen kunnen spelen, leren over de natuur, karaktervorming en leiderschap. In die jaren zijn  steeds meer mensen en instanties betrokken geraakt. Zo ontstond een prachtig project, waar mensen van allerlei godsdiensten hun verschillen overbruggen en werken aan een duurzame leefomgeving. Zie www.yayasansahabatlingkunganhidup.org. De website is gedeeltelijk in het Engels en u kunt daar meer informatie vinden over  hun geschiedenis, missie en de recente ontwikkeling. Bedrijfsleven, universiteiten en hogescholen en andere maatschappelijke instanties hebben handen ineengeslagen.

In 2012 kwam ik in contact met Ferry en hij zei dat hij van mij wilde leren en vroeg mij om een workshop te geven voor de leden van de Stichting en de wijdere kring van medewerkers en vrijwilligers. In 2013 was ik in Bandung en de workshop kwam er. Een heel bijzondere ervaring met bijzonder leergierige en ecologisch bewuste mensen. Een van de profesoren van de universiteit was zo geraakt door het verhaal van de kosmos; nog nooit zo over nagedacht zei hij mij.  In gesprekken heb ik met hen gesproken over het kleine project dat ik begon destijds in Nederland ( De Gaarde in Udenhout): een leerplek voor ecologisch bewustzijn vanuit een spirituele basis. Ik heb nooit kunnen voorzien dat dit zo heeft ingeslagen. Nu zeggen ze, dat dit de inspiratie was die ze zo hard nodig hadden. Ze waren ook juist op een dood punt beland en vroegen zich af hoe en of ze wel verder moeten gaan. Ze waren toen vastbesloten om een Gaarde in Indonesië te gaan beginnen. Ik vond het wel mooi, maar ik  moet bekennen dat ik niet had verwacht dat ze het echt zouden gaan doen.

Featured image

Met Shierly Megawati en Ferry Sutrisna

Om een lang verhaal kort te maken, eind augustus kwam ik met Ferry en Shierly aan bij het Eco Camp in Bandung; een prachtig nieuw gebouw met ruimte voor cursussen en gelegen in een prachtige Perma- Cultuur tuin. Het was in een jaar tijd van de grond gekomen. Functioneel, eenvoudig degelijk, en mooi. 40 mensen kunnen er overnachten en er is plaats voor grote groepen voor dag programma’s. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik heb me vaak afgevraagd hoeveel jaren van klaarkomen met regelgeving etc. er in Nederland aan vooraf zouden zijn gegaan.

Het waren de eerste weken van thuisraken in een nieuw gebouw en gaan functioneren met een veel grotere opzet van team, bestuur en de vele, vele mensen. Zoveel mensen die constant op de een of andere manier hun bijdrage geven. Dat vraagt om veel organisatie en dat is bij tijden ook heel spannend.

IMG_20140905_110714

Ik moest er eerst genezen van Dengue Fever, maar er was geen betere plek te bedenken.. mooie tuinen, fijn klimaat, en de grenzeloze zorg en gastvrijheid van de Indonesiërs. Daarna heb ik nog heel wat workshops en in- service training kunnen geven om zo samen vorm te geven aan hoe het van dag tot dag kan gaan in zo’n centrum.

De eerste bijeenkomst was een avond met mensen van allerlei godsdiensten: soefi’s,  boeddhisten, hindoeïsten, moslims, confucianisten, christenen,  katholieken. Het onderwerp: planetair bewustzijn en kosmische spiritualiteit. Dat heeft de toon gezet voor de sfeer waarin gewerkt wordt.

IMG_20140920_142910

workshop voor mensen uit het onderwijs

Ondertussen draait het centrum op volle toeren. De eerste grote kampen zijn al gehouden; meestal honderden kinderen die in een groot bosgebied in tenten doorbrengen. Ze worden begeleid door jonge studenten, instructeurs, die daarvoor een opleiding hebben gekregen. Ik mocht er ook aan meewerken. Een knap staaltje teamwork, organisatie en inspiratie. Het was een feest om met de jonge mensen dit te ervaren. Dan zijn er de vele groepen die voor een dag komen, of voor een retraite van enkele dagen. Vooral mensen uit allerlei sectoren van het onderwijs, maar ook uit religieuze en kerkelijke kringen.  Ze hebben samen veel expertise opgebouwd en Ferry doctoreerde op “Ecologische waarden in het onderwijs “.

Samen met de mensen van het Stichtingsbestuur hebben we nagedacht over hoe verder nu en lijnen uitgezet naar een eerste program en opvang van de vele mensen die aangetrokken worden door deze beweging. Want dat is het ondertussen echt geworden. En stappen naar de toekomst; een meer-jaren plan en prioriteiten lijst. Want u kunt zich voorstellen dat nog veel over elkaar heen buitelt in zo’n snelgroeiend project.

Mooie woorden werden er gesproken, over en weer bij de opening van het huis en tegelijkertijd “mijn afscheid”. Na enkele weken al, echt een afscheid. Er waren zeventig mensen gekomen. En steeds weer: je moet blijven, je moet terugkomen. Het was moeilijk om me los te maken, totdat ik besefte dat dat helemaal niet hoeft. Je hoeft niet in persoon steeds aanwezig te zijn, om mee te blijven dragen, de richting mee helder te houden, inspiratie aan te reiken en samen stap voor stap verder  te gaan. Er zijn veel wegen tegenwoordig. En dat ervaren we samen.

anak alamIMG_0138

“Ga je weer terug” vragen mensen me hier. “Je moet terugkomen, ik wil nog zoveel met je bespreken…., zeggen ze daar.”  “Insjah Allah” zeg ik dan met hun woorden, “als Allah het wil”. Leeftijd is daarin niet alles bepalend. Voorlopig is het tijd om de vele mooie ervaringen te koesteren en een plek te geven. Ik heb zoveel mogen overdragen, in hun handen gelegd, op zoveel plaatsen. Er is zoveel bewustzijn gegroeid in de afgelopen jaren. De mensen daar zijn wakker geworden, ze voelen zozeer wat de effecten zijn van de opwarming van de Aarde. Ze zullen het doen, vanuit een diepe spirituele basis, want dat is zo eigen aan de Indonesische mens. De tijd zal uitwijzen hoe het verder zal gaan en of het er nog inzit om nog eens terug te gaan voor een bezoek, maar niet meer om te trainen. Dat is nu overgedragen.

…..”Het allerbelangrijkste dat je voor iemand kan doen is zorgen dat hij naar binnen keert, zijn ware zelf vindt en God vindt in het diepst van zijn wezen.….Daar zal iedere ziel de oplossing vinden voor alle problemen en het antwoord op iedere vraag. Je moet een ziel loslaten, nadat je een eind mocht meegaan op het spirituele pad. En ze zullen een stap zetten, iedere keer in het licht van het moment….Meer is er niet….”

Naar Eileen Caddy, Findhorn gemeenschap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.