Indonesië (3)

Het is al weer meer dan twee weken geleden dat ik aan een reisverhaal toekwam. Ondertussen zitten we al weer in de laatste dagen van augustus en ben ik aan de laatste opdracht hier begonnen. De dagen en weken vliegen voorbij. Na de eerste groep waarover ik de vorige keer schreef was ik weer bij de Trappistinnen in Gedono, ook hier in Midden Java, maar hoger gelegen de berg op. Een groeiende en bloeiende gemeenschap van vrouwen, wel veertig  en de meeste nog jong. Ik ging ik op de uitnodiging voor een vriendschapsbezoek, ik was er ook in 2009. En iedere dag een inleiding geven, een kleine retraite noemde ze het. Het was een allerhartelijkst weerzien en de stilte was een verademing. Het was er ook heerlijk koel. Ik ben er vijf dagen geweest, mee onafhankelijksdag gevierd ( 17 augustus) en weer de mooie vaderlandsliederen mee te zingen vond ik echt roerend. Ik merkte hoeveel het allemaal nog voor mij betekent. Ik werd uitgenodigd met de zusters te eten op die dag en voelde me toch heus een beetje verlegen toen de hele groep speciale Indonesische liederen voor me zong. Dat maak ik ook niet alle dagen mee. Ook merk ik meer en meer dat door de diverse bezoeken ik  hier weer een aardig netwerk heb opgebouwd en in Indonesia kom ik mensen tegen die me nog kennen van meer dan dertig jaar geleden…Toen een week in Solo geweest om me verder voor te bereiden op deze tweede groep.

Image-50

                                            Zusters Trappistinnen in Gedono

In Solo wonen we tegenover het stadion en dat was te merken toen er een heuse internationale voetbalwedstrijd was. Indonesia-Palestina. Ik wist niet wat ik zag toen ik in de avond even naar het naast ons huis gelegen internet café wilde. Alles was vol met brommers en auto’s. Verder hebben we  de wedstrijd wel kunnen volgen via de geluiden.

Indonesia viert dezer dagen het einde van de vastentijd. Om kwart voor drie in de morgen komt de oproep om op te staan en te gaan eten. Dan gaat het verder de hele dag door, soms ontroerend mooi de gezangen. Dit is een moskee in Banda Atjeh, Noord Sumatra.

Het grote Idul Fitri feest brengt de bevolking in beweging. Alleen al op Java zijn in deze dagen bijna 10 miljoen mensen op weg naar hun familie in stad of kampung. De welgestelden met de auto of met het vliegtuig, anderen met bus en trein en hele gezinnen met kleine kinderen soms vier en twintig uur onderweg op brommers….van West Java naar andere delen van Java. Om bij hun familie te zijn  en vergiffenis te vragen. En over enkele dagen gaat de stroom weer terug. De regering heeft boten ingezet, om de wegen te ontlasten en de vele ongelukken te beperken.

Sinds zaterdag ben ik nu weer terug in Girisonta, waar ik zondag begon met de groep. Het is een groep van 30 mensen van jong tot seniors. Ik ben hiet tot 6 september, dan terug naar Solo en de achtste in de morgen met de dagtrein naar Jakarta. Dan zal ik zondag de 11e vertrekken naar Manila.

Zo komt het einde van mijn tijd in Indonesia al in zicht. Ik voel het toch weer als een echt afscheid. Ik hoop hier weer terug te komen, niet het volgend jaar maar misschien later. Er liggen genoeg opdrachten te wachten. Mensen zijn er zo klaar voor en een spirituele visie rond milieu en ecologische bewustwording is er nog niet echt ontwikkeld. Nu zijn er de eersten die het willen oppakken en dat is heel erg goed.

Nu groet ik iedereen heel hartelijk vanuit dit mooie land van tempels. Er is wel wat te vinden in Midden Java.  Wordt vervolgd .

Elly

Prambanan tempel, bij Yogyakarta.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.