Indonesië (1)

De dagen gaan snel in dit mooie land. Na een rustige reis weer “thuis in dit land.” Met in mijn hart nog de warme woorden en vele goede wensen van het afscheid en vertrek. Ik voel me letterlijk gedragen op vleugels op reis naar het Oosten.

Jakarta is vochtig en warm, de regentijd loopt maar net op zijn eind. Het is al donker als we van het vliegveld naar het centrum van de stad gaan, waar mijn medezusters wonen. De enorme drukte, vooral van de vele brommers valt weer op me..Dag en nacht de stroom van verkeer in deze miljoenen stad. Wie zal zeggen hoeveel mensen, het zijn er zeker rond de vijftien miljoen.  Als ik de maan zie opkomen boven de stad is dit een punt van herkenning en thuiskomen. Weliswaar een andere wereld waarin ik ben beland, maar het is dezelfde Aarde onder mij.

De eerste dagen is het echt aankomen, en langzaam ook komt mijn program hier in zicht. Twee grote groepen wachten op een program van 7 dagen over ecologische spiritualiteit. Hoe leef je in een land dat zo getekend is door de verwoestingen die de onstuitbare en niet voor te stellen ontwikkeling heeft gebracht in de afgelopen decennia? Toen ik nu twee en veertig jaar geleden hier aankwam was Suharto net aangetreden met zijn Ontwikkelingsprogramma, nr. 1 tot 5 als ik het me goed herinner. Indonesia zou een land worden dat meekan met de rest van de wereld als het gaat om economische ontwikkeling.

En de ontwikkeling is gekomen. Dit jaar zal de economische groei weer hoger uitvallen dan verwacht. Ongeveer 10% zeggen ze. Indonesië is één van de economische tijgers van Z.O.Azië. Het aantal mensen onder de armoedegrens is gedaald tot ongeveer 34%. Dat zijn er nog altijd veel, maar vergeleken met een aantal decennia geleden is dit een enorme vooruitgang. Toen was het aantal nog dubbel zo groot.

Als ik de kranten lees, zie ik dat er politiek het nodige aan de hand is. De partij van de president en de president zelf liggen onder vuur. Te veel corruptie en te weinig aandacht voor de armen in dit land.  De studenten willen demonstreren.  De jonge garde is wakker en politiek mondig. De kranten schrijven ook over de terreur in Noorwegen. Wat een schrik! Ze geven goede en objectieve achtergrond-informatie.

Afgelopen maandag reisde ik per trein van Jakarta naar Solo, Midden Java. Een dagreis in een comfortabele trein. Als we de stad uit zijn en dat duurt wel even, omdat de omliggende stadjes allemaal al deel van Jakarta zijn geworden, de uitgestrekte rijstvelden. Het ziet er zo vruchtbaar uit: de rijst is geplant, en wordt al geoogst hier en daar. De veldjes met rode pepers en uien en in Midden-Java de tabak. het is allemaal weer heel vertrouwd. Ik ben maar een nacht en een halve dag in Solo en dan gaat de reis verder naar het Noorden.

Ik word aan huis met een busje opgehaald en dat is erg fijn o.a. voor de bagage. De weg naar Semarang is breed en desondanks vol met trucs, bussen, brommers die overal tussendoor slingeren. Naarmate we na Salatiga de berg opkruipen komen we in een gebied waar de koffieplantages van vroeger nu vervangen zijn door grote industrie-terreinen. Ik kan mijn ogen niet geloven.Yeans- en kledingfabrieken, Coca Cola en andere bekende bedrijven. En overal mensen, mensen, mensen. De fabrieken gaan net uit. Dit is Azië.

Girisonta is een dorp dat nu al aardig stad aan het worden is. Hier ben ik enkele dagen in een bezinningshuis van de Jezuieten. Hoewel op de achtergrond het verkeer vier en twintig uur per dag voort raast, is het een oase van rust als de deur opengaat. Hier ontmoet ik de leider van dit centrum, hij is ecoloog. Hij heeft de afgelopen maanden meegewerkt aan het vertalen van presentatiemateriaal voor de workshops en retraites. Zo kan ik me beter uitdrukken in het Indonesisch en zijn deze materialen ook weer ten dienste van de mensen hier, die moeite hebben met Engels. Oosterse talen zitten nl. heel anders in elkaar dan de Westerse.

Het is een ontroerende ontmoeting. Hoewel we enkel email contact hadden, “herkennen” we elkaar in onze gedeelde zorg om de Aarde. Als ik hem bedank voor het vele werk dat hij heeft verzet, zegt hij dat maar een kleinigheid was. Maar  dan toch wel “een grote kleinigheid”. Dan ervaar weer eens opnieuw hoe vrijgevig en eenvoudig de Indonesische mens is. Hij zal deel zijn van de groep die in dit huis zal zijn voor het program over ecologische spiritualiteit eind augustus-begin september. In het komende jaar zal hij dan in zijn werk deze ecologisch bewustwording ook kunnen inbouwen. We zijn het er over eens, hoe hard dit nodig is in Indonesia. Zo mag het verder gaan, na alles wat de komende weken staat te gebeuren.

Op 31 juli zal ik van hieruit naar Bandungan gaan. Daar zal de eerste groep samenkomen. Deze plek is me zeer dierbaar, ik kwam er geregeld van1972-1979. Ecologisch werk toen we er nog niet over spraken: ik gaf er les in volksvoeding en volksgezondheid aan jonge werkers uit de dorpen.Ik ben erg benieuwd om alles terug te zien en vooral ook mensen te ontmoeten die ik in die tijd leerde kennen. Ik zal daarover vertellen in een volgend bericht.

Voor nu hartelijke groeten en een goede voortzetting van de zomer en vakantietijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.