Michiel Doorn, over Thomas Berry

INTRODUCTIE voor het boek ; Thomas Berry Profeet voor de Aarde.

Met instemming en aanmoediging van Thomas Berry verscheen in 2009 een bloemlezing van de belangrijkste teksten van Thomas Berry.

Michiel Doorn, die Thomas Berry verschillende keren heeft ontmoet, vertaalde de fragmenten, zorgvuldig uitgezocht door Elly Verrijt en Michiel Doorn. Thomas Berry liet ons weten dat hij erg ingenomen was met de gekozen teksten. Het boekje kwam uit rond zijn overlijden in 2009. Zo is dit boekje een eerbetoon aan Thomas Berry.  Zijn volledige werken zijn niet uitgegeven in Nederland. Deze bloemlezing werd in eigen beheer uitgegeven door Lulu com. Het is niet meer te verkrijgen. Vandaar de teksten die u terugvindt in de diverse categorieën.

320_8075919

In het hoofdstuk Het Veld aan de Overzijde van de Beek beschrijft Thomas Berry één van zijn eerste ervaringen met de natuur, de weide velden, beken en bossen van Amerika in de twintiger jaren van de vorige eeuw. Een mystieke ervaring waar hij duidelijk de verbondenheid met iets voelde dat groter is dan zichzelf. Berry schrijft:

“Mijn eigen besef van het grote werk nam voor het eerst vorm aan toen ik ongeveer elf jaar oud was. Mijn familie en ik betrokken toen een nieuw huis aan de rand van een plaats in het zuiden van de Verenigde Staten. Het huis stond op een helling en onderaan die helling was een beekje en aan de overzijde daarvan bevond zich een veld. Op een middag in mei wandelde ik voor het eerst naar beneden, stak het beekje over en stopte om het landschap in mij op te nemen. Het veld was bedekt met witte lelies die boven het malse gras uitstaken. De krekels zongen en in de verte zag ik de bosrand met daarboven de wolken die voorbij dreven afgetekend door helder blauw. Het was een magische ervaring.”

Misschien dat het door een dergelijke ervaring kwam dat hij zich aangetrokken voelde tot de religie en het kloosterleven. In die tijd was er nog geen kennis van Oosterse tradities en de enige mogelijkheid voor een westerling om de eigen spiritualiteit te onderzoeken lag binnen het traditionele Christelijke geloof. Een echte monnik is Berry niet echt lang gebleven, hoewel hij er altijd voor zorgde dat hij binnen, of ook wel net buiten, het aanvaardbare van de katholieke kerk opereerde. In plaats van op het kloosterleven, richtte hij zich met verve op de wetenschap, eerst de Westerse en klassieke geschiedenis en cultuur, de Westerse mystiek, en later ook de Oosterse cultuur en religies. Zelfs het sjamanisme en de culturele tradities van de Amerikaanse Indianen hadden zijn grote belangstelling en respect. Later kwamen de kosmologie en de ecologie hier nog bij.

De Aarde is een uiterst complex regime van fysische, chemische en biologische systemen met de culturele, economische en politieke netwerken die door de mens zelf werden toegevoegd. Berry is in staat om deze complexiteit te doorgronden als een geheel en in een kernachtig ecologisch, cultureel, historisch, ontologisch en ethisch referentiekader te plaatsen. En hij doet dit op haast poëtische wijze, altijd schrijvende vanuit een diepe nederigheid en een diep inzicht.

Door dit alles loopt een rode draad, de draad van de evolutionaire ontwikkeling van zowel de Aarde als de mens, want die gaan samen. Het is die draad die Berry als geenander ziet en die hij ten volle gebruikt als een snoer waar alles mee verbonden is. Berry volgt die draad naar de toekomst waar hij hoop ziet voor een vervolg van het menselijke en aardse avontuur. Maar hij volgt hem ook terug in de tijd, naar het allereerste begin van ons universum, de oerknal. Samen met de wiskundig kosmoloog Brian Swimme, schreef hij The Universe Story, het relaas over de wonderbaarlijke, creatieve en ontzagwekkende geschiedenis van onze planeet, ons heelal en onszelf. Een van de favoriete uitspraken van Brian Swimme is dat voor een stuk appeltaart het hele universum nodig is en dat zij hiervoor al haar evolutionaire fasen moest doorlopen. Zonder oerknal, supernova’s, primitieve eencelligen, latere fotosynthese, enz., hadden appels, granen, boter en suiker nooit kunnen ontstaan, noch de banketbakker.

Maar Berry, maakt niet de fout om dit allemaal maar toe te schrijven aan een soort Goddelijk plan. Constant benadrukt hij het principe van de creativiteit, en daardoor ook van de ongewisheid van het universum en hoe dit gevolgen heeft voor de mens. De mensheid begint zich nu bewust te worden van het geweldige kosmische, evolutionaire spel, en begint zich te realiseren dat er een enorme verantwoordelijkheid op haar schouders rust. Deze benadering is frappant, omdat Berry toch zijn wortels heeft in het Christelijke geloof. Dat geloof komt er niet altijd even best van af. Berry ageert duidelijk tegen de leer dat de mens zich moet richten op het transcendente en de Aarde moet ontstijgen, God achterna, en dat men zich qua verantwoordelijkheid niet kan verschuilen achter diezelfde God en zijn dogma’s. Voor Berry is de Aarde niet een soort doodse wachtkamer op een treinstation op weg naar iets beters. Zij is een levend geheel en een bron van inspiratie, in letterlijke zin.

Men mag zich verbazen in het kunst- en vliegwerk dat Berry ongetwijfeld heeft moeten verrichten om toch op acceptabele voet met de Amerikaanse katholieke kerk te blijven, een stroming die overigens toleranter is dan de Europese. Het getuigt van Berry’s wijsheid dat hij zijn wortels niet heeft doorgesneden. Wijsheid omdat hij inzag dat zijn afkomst, en ook die van de meeste Nederlanders en andere West Europeanen, onloochenbaar is. Ook al heeft het Christelijke geloof veel aan invloed verloren, haar stempel staat gedrukt op onze denkwijzen, taal, en cultuur, en ethiek, of we nou willen of niet. Evenals het stempel van de klassieken, de Westerse filosofen, en de wetenschappelijke methoden zoals die door, onder andere Descartes en Bacon, werden ontwikkeld.

Berry heeft diep respect voor en kennis van de niet-Westerse tradities, die hij regelmatig aanhaalt in zijn werken, maar kiest er bewust voor om vanuit een Westerse filosofie te schrijven en hier ligt Berry’s enorme kracht. Berry schrijft over culturele, ontologische en spirituele waarden op een wijze die diep verankerd is in ons eigen denken. Zo maakt Berry gebruik van onze culturele waardepatronen, waardoor zijn werk een sterk en traceerbaar fundament krijgt. Ditzelfde kan niet altijd beweerd worden over Oosterse literatuur voor westerlingen of New Age literatuur. Oosterse wijsheid is zeer waardevol, maar zij komt uit een Oosterse context van duizenden jaren oud en dat mogen wij als westerlingen niet over het hoofd zien. Verder onderbouwt Berry zijn werk zoals het een wetenschapper betaamt en geeft hij referenties waar dat mogelijk en nodig is. Zijn werk mag misschien controversieel zijn, want al het nieuwe is controversieel, maar er is niets zweverigs aan.

Zweverig is vaak subjectief, in letterlijke zin dan, waar subjectief het tegenovergestelde is van objectief. Een van onze zwakke kanten als westerlingen is dat wij subjectieve waarden niet meer duidelijk herkennen als echt en waardevol. Sinds de Verlichting voert de objectiviteit de boventoon. Deze denkwijze, de ratio, heeft ons enorme voordelen opgeleverd. Wij hebben, althans in het westen, schoon drinkwater, voldoende voedsel, medische faciliteiten en prettig verwarmde huizen vol met handige apparaten. Dit is nu onze realiteit, die gebaseerd is op rationele analyse van dingen en hun bouwstenen; allen objecten. Wat niet zichtbaar of meetbaar is, en dan liefst nog in dollars of euro’s, bestaat eigenlijk niet, zo leren wij. Maar is dit wel zo? Net als in een organisatie of ecosysteem zijn de verschillende delen, of dat nou afdelingen, werknemers of beestjes en planten zijn, eigenlijk niet zo belangrijk. Waar het om gaat is het complexe netwerk van relaties tussen hen. Deze relaties en de waarde die er aan gegeven wordt is subjectief, maar toch weten we allen dat ook dit echt is, zoals elke management- of public relations consultant ons kan vertellen. Berry zegt dat het universum bestaat uit een subjectieve gemeenschap en niet alleen maar uit een collectie objecten.

Als wij die rode draad van de evolutie weer oppakken en nauwkeurig bekijken, kunnen we zien dat hij twee strengen heeft. Een subjectieve, psychische, innerlijke streng en een objectieve uiterlijke streng, die volledig met elkaar zijn verweven, maar toch duidelijk herkenbaar zijn. Subjectief en objectief gaan hand in hand, want alles wat een buitenkant heeft, heeft ook een binnenkant. Om het voorbeeld van een organisatie maar weer op te pakken, de uiteenlopende managers, afdelingen en medewerkers zijn de objectieve realiteit die we kunnen zien, maar hun relaties, kennis, en bedrijfstrots vormen de subjectieve realiteit. Voor een mens, een boom, een dier en de Aarde is het niet anders.

De Aarde, net als ieder ander “object” in het heelal, heeft een innerlijke realiteit, een psyche. De eerste volkeren wisten dat. Berry zegt het duidelijk: De mens heeft bewustzijn en vormt een integraal onderdeel van de Aarde, waar hij uit geëvolueerd is. De Aarde heeft dit bewustzijn voortgebracht, dus heeft zij zelf ook bewustzijn, als zodanig of in aanleg. Een subjectieve, psychische realiteit die net zo echt is als de zeeën, bergketens, en bomen op haar oppervlak.

Wat die andere realiteit nou exact is, laat Berry vaak in het midden. Want als wij deze realiteit nauwkeurig proberen te analyseren, zouden we haar objectiveren en zodoende beroven van haar essentie. Net zo goed als de essentie van het menselijke verstand meer is dan een stel neuronen en chemische stofjes. Nee, de innerlijke realiteit van de dingen kan niet worden geanalyseerd, maar wel ervaren worden. Dat is iets wat Berry overkwam als jongen daar in het veld. We kunnen zulke ervaringen beschrijven en vormgeven, voorzichtig in ontologische termen en, zo we willen, uitbundig in de poëzie en kunst. Berry doet en kan beide.

Ik heb het voorrecht gehad Thomas Berry verschillende keren te horen spreken en persoonlijk te ontmoeten. Elke ontmoeting was anders. De eerste keer was hij vermoeid en gedreven, diep bezorgd om de verwoesting van onze planeet. Een andere keer was hij vrolijk en schiep hij duidelijk genoegen in de bezoekers om hem heen. Berry heeft een zwak voor kleine kinderen, die hij ziet als natuurlijke ervaarders, die de natuur en het leven kunnen ervaren zonder de behoefte aan analyse. De laatste keer dat ik hem zag was in augustus 2008. Hij was toen reeds geïmmobiliseerd door meerdere attacks en het korte termijngeheugen was niet zo best meer. Maar de diepe waarheden, waar hij zijn leven aan gewijd heeft, brandden nog in zijn verstand en ziel. Wij praatten over koetjes en kalfjes, maar ineens leunde hij wat voorover, keek me recht aan en zei: “Denk erom, de Aarde is een spiegel die God zichzelf voor houdt”. Maar de gedrevenheid was weg en zijn ogen hadden de immense zachtheid en diepte van heel oude mensen die nergens meer bang voor zijn en niets meer hoeven. Berry was weer thuis, thuis in het grote Universum, verbonden met alles.

Ik bewonder Berry om zijn kennis en zijn diepe inzichten over het bestaan, en zijn ongelooflijke vermogen om complexiteit op zinnige maar poëtische wijze te verwoorden en terug te brengen tot haar grondbeginselen. Maar ik bewonder Berry vooral om zijn moed. Berry hoorde een diepe mystieke stem en in plaats van zich terug te trekken besloot hij te luisteren. En wat hij hoorde was dat die stem niet esoterisch was, maar voortkwam uit het bestaan zelf, uit de Aarde. Berry besloot te luisteren tegen alle conventies in. Tegen de conventie van de kerk die dicteerde dat spirituele waarden alleen van God in de hemel kunnen komen, tegen de conventie van de rationele wetenschap, en tegen de algemeen geldende normen en waarden van Amerika in de mid-twintigste eeuw, die zeiden dat het allemaal onzin is. En toch wist Berry te functioneren in zowel de kerk, de universitaire wereld, als in die maatschappij, zonder aan de roeping van die stem te verzaken. Daar is moed voor nodig.

We kunnen veronderstellen dat Berry zich af en toe wel erg eenzaam gevoeld moet hebben, paradoxaal genoeg omringd door het establishment. Maar Berry wist dat hij, als hij zijn visie wilde uitdragen, een formule moest vinden die resoneerde met dat establishment en daar ook uit voortkwam. En zo werkte hij grondig en geduldig, zijn visie onderbouwend met argumenten en een solide raamwerk. In zijn Nieuwe Verhaal en in Het Grote Werk biedt Berry ons een uitgesproken functionele kosmologie, een wereldbeeld waar we mee voort kunnen, een volledige nieuwe manier om onze plek te vinden in het universum, zowel praktisch als spiritueel, en een alternatief voor het destructieve pad waarop wij ons nu bevinden. Dat wil niet zeggen dat Berry’s kosmologie niet aan kritiek onderhevig kan zijn. Berry heeft nooit een goeroe willen zijn en zal als eerste toegeven dat alles, en dus ook zijn werk, aan evolutie onderhevig is, per definitie.

Deze bloemlezing is samengesteld met dat principe in gedachten. Dit houdt in dat ik bepaalde teksten die wel erg op Amerikaans-christelijke leest geschoeid zijn, heb weggelaten. Ook delen die wat verouderd zijn, of specifiek gelden voor de Amerikaanse cultuur zijn niet opgenomen. Deze bloemlezing houdt het midden tussen een vertaling en een herinterpretatie, en is bedoeld voor een West-Europese lezerskring in de 21e eeuw.

Het bevat de kernwaarden en achtergronden van Berry’s gedachtegoed. Dit is hier en daar enigszins ten koste gegaan van Berry’s dichterlijke talenten. Maar daarom is het ook bedoeld als introductie. Berry’s verhaal laat zich niet vatten in één boekje, want per slot van rekening is het de poëzie en het verhaal van het universum zelf.

Michiel Doorn

Raleigh, North Carolina, VS en

Arnhem, Nederland


P.S. Het boekje is niet meer te verkrijgen. Enkele belangrijke teksten vindt u in de diverse categorieën.

Wie is Thomas Berry?

 

Tijdens mijn opleiding in Genesis Farm, eind negentiger jaren van de vorige eeuw maakte ik uitgebreid kennis met de inzichten van Thomas Berry. Hij noemde zichzelf steeds een geo-loog; een theoloog van de Aarde, die vanuit die dimensie schreef over de Aarde en de nieuwe relatie van de mens en de Aarde die we zo hard nodig hebben.

Jaren later kwam ik in contact met Michiel Doorn. Hij heeft vele jaren in de VS gewoond en gewerkt. Toen hij De Gaarde ( Ecologisch Leercentrum, voorheen in Udenhout gevestigd)  bezocht, besloten we samen te gaan werken aan een bloemlezing van de werken van Thomas Berry, om hem zo in Nederland meer bekendheid te geven en zijn visie en inspiratie meer toegankelijk te maken. Thomas Berry gaf ons zijn volle medewerking en was zeer verheugd over dit initiatief in het Nederlands taalgebied. Hij sprak zijn waardering uit over de keuzen van de teksten die we samen hadden gemaakt en daarna heeft Michiel met veel toewijding en enthousiasme de vertalingen en de samenstelling van de bloemlezing verzorgd. Thomas Berry heeft het niet meer mogen meemaken, hij stierf kort voor de publikatie van de bloemlezing op 94 jarige leeftijd op 1 juni 2009.

Michiel is mogelijk de enige in Nederland die Thomas Berry persoonlijk heeft gekend en ontmoet. Graag deel ik met u een artikel van zijn hand over Thomas Berry.

Elly Verrijt

WIE  WAS THOMAS BERRY?

Wie was Thomas Berry, wat dacht hij precies en hoe kwam hij tot zijn inspiratie en wijsheid?

Thomas Berry werd bijna honderd jaar geleden geboren in een groot gezin in North Carolina, één van de staten in het oude zuiden van de VS. De ervaringen die Thomas Berry als jongen op deed met de natuur, de weide-velden, beken en bossen van Amerika in de twintiger jaren van de vorige eeuw, hebben zijn hele denken beïnvloed.

Ik heb hem een keer of vier mogen ontmoeten. Hij vertelde mij dat hij al op jonge leeftijd mystieke verbondenheid voelde met de natuur. En in die tijd was er maar één mogelijkheid om zulk soort gevoelens een plek te geven. Berry besloot tot het kloosterleven en studie. In 1948 promoveerde hij als priester en historicus met als specialisatie de Westerse cultuur. Om zijn kennis te complementeren reisde hij naar het Verre Oosten om daar Chinese taal, cultuur en religie te gaan studeren. Later heeft hij zich ook verdiept in de wijsheid van de eerste volkeren, Sanskriet en Indiase religies en de kosmologie. Het grootste deel van zijn leven is Berry religie- en geschiedenisprofessor geweest. Na zijn pensionering in 1995, keerde hij terug naar North Carolina. Het is voor hem belangrijk om de cirkel van zijn leven te sluiten met een diepe verbondenheid met de plek waar het allemaal begon.

 

ncteNorth Carolina,  USA “homeland” van Thomas Berry

Twee elementen in onze relatie met de Aarde zijn voor Berry essentieel: de evolutionaire ontwikkeling van zowel kosmos, Aarde, als menselijke cultuur, en de onzichtbare, innerlijke kwaliteiten van de Aarde. Wat bedoelt hij daarmee?

De Aarde is een uiterst ingewikkeld netwerk van fysische, chemische en biologische netwerken met daar bovenop nog eens alle culturele, economische en politieke systemen die wie als mens zelf hebben toegevoegd. Berry ziet in dit alles een belangrijke rode draad, de draad van de evolutionaire ontwikkeling van zowel de Aarde als de mens, want die gaan samen.

Berry volgt die evolutionaire draad naar de toekomst waar hij hoop ziet voor een vervolg van het menselijke en aardse avontuur. Maar hij volgt hem ook terug in de tijd, naar het allereerste begin van ons universum, de oerknal. Samen met Brian Swimme, schreef hij The Universe Story, het relaas over de wonderbaarlijke, creatieve en ontzagwekkende geschiedenis van onze planeet, ons heelal en uiteindelijk onszelf. Een van de favoriete uitspraken van Brian Swimme is dat voor een stuk appeltaart het hele universum nodig is en dat zij hiervoor al haar evolutionaire fasen moest doorlopen. Zonder oerknal, supernova’s, primitieve eencelligen, latere fotosynthese, de komst van de mens, enz., hadden appels, granen, boter en suiker nooit kunnen ontstaan.

Berry benadrukt dat de mensheid zich nu bewust begint te worden van dit geweldige kosmische, evolutionaire proces en dat wij ons moeten gaan realiseren dat er een enorme verantwoordelijkheid op onze schouders rust.Want de mens is nu de grootste bepalende factor in de verdere evolutie van de Aarde.

Als wij die rode draad van de evolutie weer oppakken en nauwkeurig bekijken, kunnen we zien dat hij twee strengen heeft. Een subjectieve, psychische, innerlijke streng en een objectieve uiterlijke streng, die met elkaar zijn verweven, maar toch duidelijk herkenbaar zijn. Subjectief en objectief gaan hand in hand, want alles wat een buitenkant heeft, heeft ook een binnenkant. We weten allemaal dat we niet alleen maar bestaan uit een lichaam, onze baan, en de dingen die we om ons heen hebben verzameld. Onze gevoelens, overtuigingen, hartstochten zijn net zo belangrijk. Voor een boom, een dier en de Aarde is het niet anders.

De Aarde heeft dus ook een innerlijke realiteit, een psyche. De eerste volkeren wisten dat. Berry zegt het duidelijk: “De mens heeft bewustzijn en vormt een integraal onderdeel van de Aarde, waar hij uit geëvolueerd is. De Aarde heeft dit bewustzijn voortgebracht, dus heeft zij zelf ook bewustzijn, al vanaf het begin af aan.”

Wat die innerlijke realiteit nou precies is, laat Berry vaak in het midden. Want de innerlijke realiteit van de Aarde kan niet worden geanalyseerd en bestudeerd. Maar wel kunnen we hem voelen en ervaren. Dat is iets wat Berry overkwam als jongen in de velden rond zijn ouderlijk huis. We kunnen zulke ervaringen beschrijven en vormgeven in verhalen, gedichten en kunst.

Ik heb het voorrecht gehad Thomas Berry verschillende keren te horen spreken en persoonlijk te ontmoeten. Elke ontmoeting was anders. De eerste keer was hij vermoeid en gedreven, diep bezorgd om de verwoesting van onze planeet. Een andere keer was hij vrolijk en schiep hij duidelijk genoegen in de bezoekers om hem heen. Berry heeft een zwak voor kleine kinderen, die hij ziet als natuurlijke “ ervarers,” die de natuur en het leven kunnen ondervinden zonder de behoefte aan analyse. De laatste keer dat ik hem zag was in augustus 2008. Hij was toen reeds geïmmobiliseerd door meerdere attaques en het korte termijngeheugen was niet zo best meer. Maar de diepe waarheden, waar hij zijn leven aan gewijd heeft, brandden nog in zijn verstand en ziel. Berry’s gedrevenheid was weg en zijn ogen hadden de immense zachtheid en diepte van heel oude mensen die nergens meer bang voor zijn en niets meer hoeven. Berry was weer thuis, thuis in het grote Universum, verbonden met alles. Wij praatten over koetjes en kalfjes, maar ineens leunde hij wat voorover, keek me recht aan en zei: “Denk erom, de Aarde is een spiegel die God zichzelf voor houdt.”

Ik bewonder Berry om zijn kennis en zijn diepe inzichten over het bestaan, en zijn ongelooflijke vermogen om complexiteit op zinnige maar poëtische wijze te verwoorden en terug te brengen tot haar grondbeginselen. Maar ik bewonder Berry vooral om zijn moed. Berry hoorde een diepe mystieke stem en in plaats van zich terug te trekken besloot hij te luisteren. En wat hij hoorde was dat die stem niet esoterisch was, maar voortkwam uit het bestaan zelf, uit de Aarde. Berry besloot te luisteren tegen alle conventies in. Tegen de conventie van de kerk die dicteerde dat spirituele waarden alleen van God in de hemel kunnen komen, tegen de conventie van de rationele wetenschap, en tegen de algemeen geldende normen en waarden van Amerika in de mid-twintigste eeuw, die zeiden dat het allemaal onzin is. En toch wist Berry te functioneren in zowel de kerk, de universitaire wereld, als in die maatschappij, zonder aan de roeping van die stem te verzaken. Daar is moed en verstand voor nodig.

Michiel Doorn

 

Samen met de kosmoloog en wiskundige Brian Swimme, heeft Berry ook nog The Universe Story geschreven, waarin de wonderbaarlijke evolutie van het heelal, de aarde, en de mens beschreven staan. Dit is vooralsnog alleen verkrijgbaar in het Engels. ( ISBN 978-0-06-250835-50)

Meditatie n.a.v. Thomas Berry’s werk

(uit de bloemlezing – De Psychische Betovering)

In 1975 vond in de Kathedraal van John the Divine in New York een publieke discussie plaats met als onderwerp technologie en de natuurlijke wereld. Deelnemers waren Edgar Mitchell, astronaut; Eido Roshi, Zen Meester, en Lame Deer, Sioux Indiaan. Toen de beurt aan Lame Deer was om te spreken, ging hij eerst staan, en met zijn heilige pijp in de hand boog hij naar de vier windstreken. Daarna keek hij rond en toen hij de enorme kathedraal in zich op had genomen, richtte hij zich tot het publiek en zei wat voor een geweldige plek deze kerk was om met het Goddelijke te communiceren. “Maar”, zei hij, “mijn mensen hebben een andere plek om met de Grote Geest te communiceren, een plek onder de blote hemel, met bergen in de verte en de wind die door de bomen waait, met de Aarde onder onze voeten, omringd door het geluid van de vogels en krekels. Onze plek is een ander soort plek dan deze kerk en een andere ervaring.”

  • Ga eens naar buiten en zoek een stil plekje  in de natuur of tuin. Kijk in de richting van de vier windstreken en neem rustig de omgeving in je op met al je zintuigen. Groet als het ware de omgeving vriendelijk. Formuleer de intentie om de stem van de Aarde duidelijk te mogen horen in al zijn verscheidenheid. Luister naar de vogels en de wind en naar de Aarde zelf.
  • Wat gebeurt er na een paar minuten, na een minuut of twintig?   Verandert de intensiteit en zuiverheid van de geluiden? Zijn er nieuwe geluiden, nieuwe stemmen, van b. v. vogels of ruisende bladeren, die zich openbaren? Als je voelt dat je klaar bent, vergeet dan niet om die plek te bedanken.
  • Meer weten over Thomas  Berry: zie https://ecozoictimes.com/thomas-berry-1914-2009-/

 

Thomas Berry

Ervin Laszlo over Thomas Berry:  in  Voorwoord voor het boek Thomas Berry. Profeet van de Aarde, pag. 4  (M.Doorn)

….”Thomas Berry was niet alleen een man van de twintigste eeuw, maar ook van de huidige eenentwintigste eeuw – de relevantie en betekenis van zijn ideeën, zijn waarschuwingen en zijn visie beginnen nu steeds helderder te worden. Weinig moderne denkers hebben zo ver vooruit gelopen als Berry. Hij is een profeet en zijn ideeën zijn actueler dan ooit en van groot belang voor ons bestaan en voortbestaan in de eenentwintigste eeuw.

Berry stelde diagnoses van probelemen die nu pas beginnen door te dringen in het menselijk bewustzijn. Al geruime tijd voorzag hij in de mondiale samenhang en de consequenties  van wat er aan het gebeuren is: “Het is door menselijk handelen dat de bossen van de aarde verdwijnen……

….Berry identificeert onze problemen en toont aan dat deze zo enorm zijn dat een evolutie in menselijk bewustzijn nodig is. ….”

                                                                   kunst M.Coelho

“Een nieuw verhaal voor de Aarde”

 Filmdocumentaire over Thomas Berry

Deze film ging in premiere op 8 november 2012

Ondanks onze technologische mogelijkheden en wetenschappelijke kennis slagen we er niet in de milieu- en klimaatcrisis écht op te lossen. Hoe komt dat? Die vraag vormt het startpunt voor de ambitieuze filmdocumentaire, waaraan een team van veertig mensen uit de regio Boxtel meer dan een jaar werkte.

Basis voor de documentaire is het gedachtegoed van de Amerikaanse cultuurhistoricus Thomas Berry (1914-2009). De werkelijke oorzaak van de huidige crisis, stelde Berry, ligt in het feit dat de mens geen verbinding heeft met de natuur. Religie, filosofie en wetenschap tonen over het algemeen weinig zorg voor de natuur. Daarom is er een nieuw verhaal voor de aarde nodig, waarin de rol van de mens in een breder perspectief geplaatst wordt, als medeverantwoordelijke voor de evolutie. De natuur moet in ere hersteld worden. De documentaire laat aan de hand van interviews, animaties, natuuropnamen, poëzie en muziek zien en voelen waarom dat nodig is en hoe dat in de praktijk kan.

David Andreae, die het filmproject leidde, kreeg het idee om tijdens het tweehonderdjarige bestaan van de Protestantse kerk in Boxtel, in 2012, aandacht te besteden aan duurzaamheid. Andreae: ‘In die 200 jaar is de aarde door de industrialisatie flink beschadigd. Wat zijn de achterliggende oorzaken en welke denkbeelden kunnen ons helpen, vooral ook met het oog op onze kleinkinderen? Daar wilde ik een inspirerend antwoord op zoeken. Dat is uiteindelijk deze film geworden.’ De documentaire gaat op donderdagavond 8 november in de Protestantse kerk in Boxtel in première.

De documentaire maakt een reis langs filosofie, wetenschap en spirituele tradities, maar blijft tegelijkertijd ook dicht bij huis. De animaties zijn gemaakt door studenten van Sint Lucas. Interviews en natuuropnamen komen van Guus Bekooy en Hans van Liempt van Omroep Dommelland. De schoonheid van de natuur wordt verrassend verbeeld met de exotische kunst van Hennie Mestrum, muziek van de Liempdse organist Tommy van Doorn en choreografieën van studenten van Dansacademie Tilburg. De documentaire biedt daarmee een unieke kijk op het bewustzijnsaspect van duurzaamheid. De film is mede mogelijk gemaakt door de Bossche Stichting Zandstaete, die maatschappelijke projecten steunt.

Deze film is te zien op You Tube:https://www.youtube.com/watch?v=gB-LFY9KYDM

David Andrea “: email Davidan@kpnmail.nl

 

Mediteren met Thomas Berry : Het veld aan de overzijde van de beek

” Mijn eerste besef van het Grote Werk ( levensroeping) werd duidelijk toen ik ongeveer elf jaar was. We waren net verhuisd naar een nieuwe plek aan de rand van de stad ergens het zuiden van Verenigde Staten. Het huis lag op een helling en onderaan die heuvel stroomde een beekje en aan de overzijde daarvan bevond zich een veld. Op een middag in mei liep ik voor het eerst naar beneden, stak het beekje over en stopte om het landschap in mij op te nemen. Het veld was overdekt met witte lelies die boven het malse gras uitstaken. De krekels zongen en in de verte zag ik de bosrand met daarboven de wolken die voorbij dreven omzoomd door helder blauw. Het was een magische ervaring”.

Hij beschrijft dit moment als zo beslissend, het meest beslissend voor de rest van zijn leven. In zijn vele reflecties over het leven van de Aarde en de relatie van de mens met de Aarde is het dit moment dat richtinggevend is voor hem. Als het goed gaat met de wei, betekent dit dat mensen goed voor het milieu zorgen, dat de krekels zullen blijven zingen, de bloemen ieder voorjaar weer opkomen omdat het land niet overbemest is, dat de wei bewaard blijft en niet wordt overgedragen aan project ontwikkelaars om ook deze plek weer vol te bouwen. En mensen zullen de wei opzoeken omdat ze de verbondenheid met de Aarde in hun leven willen voeden.

Deze ervaring van Thomas Berry nu in deze overvloed van de wei in dit voorjaar en het seizoen van gras en bloemen.

Een meditatie over de wei in uw leven….of een andere plaats die een grote betekenis heeft in uw leven..Deze ervaring laat ons zien, hoe bepalend een diepe ervaring van verbondenheid met een plek, kan zijn in ons leven. Er gebeurt iets met onze ziel, als we worden aangeraakt door de magie van een plek.

Misschien is het tijd nu om naar uw wei, of welke plek het dan ook is op zoek te gaan, in uw herinnering…het is een zielsplek. Daar komt Moeder Aarde ons tegemoet, raakt ons aan, nodigt uit tot die oorspronkelijke verbondenheid…mogelijk vergeten maar niet verdwenen. Het is de plaats die de Aborginals benoemen als de plek waar je naam staat geschreven in de Aarde. Misschien is het de tijd om dit letterlijk te doen…

“Een levensvatbare toekomst van de Aarde zal alleen slagen als wij onze plek op Aarde herontdekken: niet een geografische plek, maar een plek in ons hart verbonden met het innerlijke “hart” van de Aarde ”     Th.Berry