Onze Ziel en de Ziel van de Wereld

1.Onze ziel en de ziel van de wereld

Ruim zeventien jaar geleden werd ik aangetrokken door de titel van een conferentie die destijds in Z. Duitsland werd gehouden. “ Crisis van de Aarde, Crisis van de Ziel”.  Het was in een tijd van mijn leven dat ik steeds dieper werd geraakt door de diepe crisissen van mensen van onze tijd. Ik zag mensen die zich maanden en maanden in heftige  zielsbewegingen bevonden.  Ja in crisissen die tot op de bodem van de ziel gingen en veel meer waren dan een z.g. burn out of overspannenheid. Existentiële, transpersoonlijke crisissen. Mensen die het niet meer trokken en geen zin meer konden geven aan hun eens zo voorspoedige en veelbelovende leven.

Ik wist ergens heel diep dat het klopte, dat thema van de conferentie.  Maar over de crisis van de Aarde had ik nog weinig bewustzijn, laat staan hoe de crisis van de ziel verbonden zou zijn met de crisis van de Aarde. De conferentie waar ruim tweehonderd hulpverleners en pastors samen waren,  was voor mij het beginpunt van een totale verandering in mijn zielsbegeleiding van mensen.  Ik was heel erg verwonderd dat psychiaters e.a. hulpverleners zich bezig hielden met de crisis van de Aarde en met de noodzaak van een nieuw paradigma voor de hulpverlening en begeleiding van mensen.  Er werd gesproken over spirituele noodtoestanden ( Spiritual Emergencies)  en het spirituele ontwaken en opengaan dat daardoor werd ingezet. ( Spiritual Emergence).

Die dagen, luisterend naar de vele sprekers, de schoonheid van muziek en de intensiteit van workshops hebben mijn bewustzijn op indringende wijze geopend. Niets was meer hetzelfde sindsdien. Ik maakte kennis met Stanislaus Grof en zijn vrouw Christina die de processen van intense spirituele transformatie al hadden beschreven in hun boek  “The Stormy Search for the Self”.  Zij leerden mij dat de echte heling en transformatie plaats vindt in de z.g. “ongewone bewustzijnstoestanden”,  die zo kenmerkend zijn voor de diepste crisissen van mensen.  Ik zag steeds dieper wat er met de mens in onze tijd aan het gebeuren is en hoe juist de ervaringen van verlies, angst om de toekomst van de Aarde en het leefmilieu, de stress van moeten functioneren los van de weg die de ziel eigenlijk al zo lang wil gaan, een dergelijk spiritueel transformatie proces in gang kan zetten.

Ondertussen zijn er vele jaren voorbij gegaan en wat deze nieuwe inzichten van destijds me hebben gegeven is een grote rust, bij alles wat een mens kan overkomen. Steeds weer te kunnen zeggen:   “ Het is ok.  Het komt goed, je bent precies daar waar je nu moet zijn. Je wordt door alles heen op een diepgaande manier in een proces gezet van steeds groter bewustzijn.”

Een dergelijk proces is nu wat onze wereld nodig heeft: sterke mensen brengt het voort . Mensen  die met een open geest, een gevoelige ziel en een diep verstaan van wat er aan het gebeuren is in het bewustzijn van de mensheid, hun weg gaan en anderen meenemen en bijstaan.  Dit proces van spirituele transformatie hoort net zozeer bij het menselijk leven zo als ook onze fysieke groei deel is van onze levenscirkel. Hoe komt het toch dat juist dit proces vaak zo gepatologiseerd wordt. Gezien wordt als het lot van de kneusjes die het leven nou eenmaal niet aankunnen.

2. Donkere Nacht van de Aarde   – Donkere Nacht van onze Ziel

Overal om ons heen zien  we de wereldwijde crisis van de gemeenschap van leven van de Aarde; haar ecosystemen, haar wateren, leven, heel de gemeenschap van de mensen waar dan ook. Het is niet meer weg te denken van ons menselijk leven en wie let op de omvang en de aard van de rampen kan niet anders dan concluderen dat de mens diep geraakt wordt in alles wat de Aarde overkomt.

Filippijnenoverstromingen1_thumb.jpg

Overstromingen in Luzon, Filippijnen, 2011

Daarnaast zijn er de crisissen in het hart van de mensen; alles wat een mens tegenkomt op de levensweg. Hebben deze twee crisissen iets met elkaar te maken en hoe dan?

De mens van nu die zijn ogen opent voor de situatie van de Aarde en haar leven,  kan niet anders dan het lijden en de vernietiging van leven overal om zich heen zien. Het kan lang duren voordat iemand dit wil en kan zien. Het is net als met ons persoonlijk proces:  we kunnen onze ogen afwenden en dan gaat de pijn en de ontzetting om wat we zien ondergronds. Ieder verlies aan leven om ons heen en het besef ervan is een stukje zielsverlies; d.w.z. onze ziel voelt niet meer.

Onze pijn voor de wereld is net zo werkelijk geworden dan onze pijn voor persoonlijke stukken van ons leven. Want we zijn immers deel van heel het proces van de Aarde op dit moment.  Onze groei in bewustwording op persoonlijk niveau is deel van het proces van bewustwording zoals het al miljarden jaren in beweging is. We zijn niet afgescheiden van de wereld, zelfs al zouden we het willen. We zijn cellen in het grote kosmische lichaam.

Wat de Aarde en haar leven  overkomt, overkomt onze ziel, overkomt ons persoonlijk.  Als een deel van het kosmische lichaam wordt getraumatiseerd – in het lijden van onze mede-schepselen, mens, dier of plant of in de teloorgang van onze planeet – dan voelen wij dat trauma ook in ons systeem, hoewel we er niet altijd ons van bewust zijn .

Als het grote kosmische lichaam ziek wordt door vervuiling en vergiftiging en nucleaire technologie dan zullen we het ook op een semi-bewust niveau meemaken.

We hebben de neiging deze pijn te blokkeren, want het is pijnlijk, beangstigend en we moeten er toch mee kunnen omgaan. En naarmate de situatie verergert, wordt de ontkenning meestal erger.

3. Ecologische bewustwording als een weg van spirituele groei

In de geest en op het zielsniveau van bewuste mensen van onze tijd spelen zich intense processen af. Niet meer alleen van louter persoonlijke aard en dus met betrekking tot onze innerlijke transformatie. Maar van kosmische aard: een transformatie van kosmisch bewustzijn betreffend. Het gaat om ons proces van groei van bewustzijn in een evolutionaire context.

In het begin was bewustzijn; het was in het moment waarop uit niets tijd en ruimte werden geboren. Alle grote godsdiensten en spirituele tradities – schatkamers van een diep gezamenlijk oer – weten, spreken over een Intentie, een Initiatief waaruit alles ontstond. Een oer-gebaar van Liefde, een overvloed aan welwillendheid, een niets anders kunnen dan Zichzelf delen en manifesteren. In dat moment, drie seconden na de oerknal, is er ZIJN.

Alles wat geworden is, nog ooit zal zijn, was als ontwerp aanwezig in dat moment. Sommigen noemen het Goddelijke Oorsprong, Goddelijk ontwerp, Grote Ordening, Hogere Wil van de schepping. Hoe ieder het benoemt en een plaats geeft in het leven kan heel verschillend zijn. Maar wie diep luistert naar zichzelf op deze plek, wéét en dat wéten delen we met alles wat leeft en bewustzijn heeft. Wie de vogels beluistert in de lente, weet dat vogels wéten, en de rivier en de roos ook. En de boom die zich uit een zaadje naar het licht beweegt. Zo zijn we allen samen geworteld in het evolutionaire proces, begonnen lang voordat we bestonden en er weet van konden hebben. De Godsvonk diep in ons wezen is daar thuis!

Nu de sprong naar vandaag en ik bedoel echt vandaag. Miljoenen mensen of zelfs meer hebben de afgelopen jaren,  in toenemende mate kennis genomen van de processen die zich aan ons milieu en de Aarde voltrekken.

Ik noem het maar onze persoonlijke ecologische crisis in het kader van de wereldomvattende ecologische crisis.

 

De mens gaat zichzelf verstaan vanuit zijn plaats in heel het evolutionaire proces. Wanneer dat gebeurt, zal er in de spirituele groeiweg van een mens letterlijk álles veranderen: voorgoed is hij opgenomen in de stroom van bewustzijn waaruit alle creatiekracht voortkomt. Een onstuitbare energie, liefde en wéten baant zich een weg.

Het is een nog ongeschreven wet dat de persoonlijke transformatie en groei enkel kan plaats hebben binnen een grote evolutionaire context. Gebeurt dit niet, dan is er uiteindelijk stagnatie. En kennen we niet al te goed de wijzen waarop dit gebeurt? Massaal opbranden, zingeving-vragen, depressies, diepe gevoelens van eenzaamheid van een vaak kosmische omvang,  zoals de zogenoemde kosmische thuisloosheid ,  ecologische angst, etc.

Het ontbreken van een heldere visie op wie we zijn, maakt dat we als mensheid de richting kwijt zijn van waarheen we ons bewegen. Het ontdekken van een wijze van weldadige aanwezigheid van de mens voor de Aarde zal ons leiden naar een levensvatbare toekomst voor alle leven op Aarde. Daar vindt een mens echt welzijn en diepe kracht. Daar is de mens weer verbonden met de Kracht van het Begin.

Wetenschappers hebben ons de afgelopen eeuw binnengeleid in de schoonheid en het mysterie van het ontstaan van alle leven. Al wat wij (kunnen) weten, is een oproep en een dringende uitdaging om mee te werken aan het behoud van leven en zo een volgende stap in de evolutie van de Aarde en al haar leven te versnellen.

Zo worden we uitgedaagd om in onze meditatieve momenten en op zoveel andere wijzen, onze rol als mens te doorgronden vanuit heel de geschiedenis van leven van kosmos en Aarde.

Dit is deel van onze groei in zelf-validatie in de context van onze plaats in de Aarde-gemeenschap.

De groeiende verbinding met ons diepste Zelf, onze Essentie, vertaalt zich in een groeiend mededogen met onszelf en met ieder levend wezen. We zullen in elkaars ogen de pijn en de verrukking lezen, de vreugde om de vervulling die de Aarde en haar leven ons geeft en de stille daadkracht om met héél ons leven het Grote Leven te koesteren en te beschermen.

We zullen het Grote Verhaal van Kosmos en Aarde steeds dieper gaan verstaan. Het zal een spiegel blijken te zijn van alle persoonlijke groei en ontwikkeling, want hoe zou die anders zich voltrekken als naar het model van het evolutionaire proces.

We zullen onszelf begroeten in al onze creatiekracht en potentie; met wat onze Aarde nu nodig heeft en wat ieder kan geven op de meest unieke manier die er is: je eigen manier!

We zullen opnieuw ervaren hoe de sacrale dimensie die alles doorlicht, ons doet stralen en ons handelen glans en vastigheid geeft. De uitgedroogde en verschraalde bronnen van religiositeit, inspiratie en inzicht zullen weer stromen.

4. Als Kosmisch Bewustzijn doorbreekt: met Nieuwe Ogen zien

Elke persoonlijke crisis die wij bewust doorleven is een twijgje aan de boom van kosmische wijsheid en weten. Ieder moment van heling en integratie  is uitdrukking van de unieke Eenheid die alles omvat en doordringt.  Steeds meer zullen we verstaan hoe onze persoonlijke crisissen, transformatie en integratie en de groei van menselijke bewustzijn in het algemeen,  in elkaar grijpen.  We doen nooit meer iets voor onszelf alleen, altijd komt het ten goede aan het Grote Geheel, want alles is met alles verbonden.

Wie de weg van persoonlijke heling gaat, zal vroeg of laat de geboorte van zijn kosmische ziel mogen ervaren. Wat wordt daarmee bedoeld en hoe ervaar je dit?

We worden een kanaal voor kosmische liefde. Het is a.h.w. een verschuiving van bewustzijn. De wereld, de Aarde, je eigen leven, het is nog steeds wat het is.  Maar je ziel heeft haar weg gevonden in Goddelijk bewustzijn. Je ziet met nieuwe ogen, de immense schoonheid, goedheid en verbondenheid van alles.  Je innerlijk leven gaat nu je uiterlijke leven veranderen en nu handel je vanuit die diepe eenheidservaring en een immens mededogen dat in je is opgestaan.

Evolutionair bewustzijn ontwaakt: je begrijpt waartoe je bent gekomen, waarheen de mensheid op weg is. Een nieuw Aardebewustzijn  is ontwaakt . Een nieuw roepingsbesef is gekomen en je neemt moeiteloos en met passie je taak op in deze beslissende fase van de mensheid.

De toekomst komt naar ons toe, in en door ons hart heen.

De spiritueel ontwaakte mens: heeft voeling met het Grote Geheel. De mystieke mens is geboren; de kosmosmens.  Deze mens spreekt een volledig JA uit tegen God en de Schepping. Vanuit de diepte van eigen ziel en de verbinding met alles wat is. Het is één en hetzelfde geworden. Alles is heilig geworden. Achter alle dingen licht iets veel groters op.

 5.Tot Slot:  Je bent een vat voor God in deze wereld

 

Enkele gedachten uit het slot van De Burcht ( C. Myss)

 

“Elke keer als leefgemeenschappen door een crisis zijn gegaan, zijn er mystici opgestaan om zich tot hen te richten. Als verborgen engelen van het Goddelijke komen ze uit alle rangen en standen tevoorschijn…..Mystici brengen het goede van een cultuur in veiligheid en brengen dat over naar de geboorte van een volgende cultuur. Mystici zijn  geen stille vaten van God, vergis je niet. …Ze worstelen met de grote vragen van leven en dood. …Ze inspireren anderen doordat ze in overeenstemming leven met de leiding van hun ziel, door hun intensiteit en helderheid. Mystici herkennen de tekenen dat de ziel van een gemeenschap stervende is  en bewusteloos is geworden. Ze hebben de moed om door de gewone angsten heen te kijken…..

Je wordt naar binnen geroepen zodat je ook naar buiten de wereld in kunt gaan. Te midden van je aardse chaos ontdek je een passie die je kunt volgen. Die brengt je voor het moment nog meer chaos, maar onder de oppervlakte zul je een nieuwe orde; een goddelijke orde aantreffen”.

Pag.325- 326 ISBN 978 90 6963 799 0

Misschien is een nieuw openbaring gaande

en ontwaakt een ervaring van bewustzijn

van de grootsheid en sacrale kwaliteit

van het proces van de Aarde.

Sinds de tijd van de sjamanen

heeft de mensheid dit amper meer ervaren

maar in zo’n vernieuwing

ligt hoop voor de toekomst

voor onszelf en de hele Aarde

die wij bewonen.

Thomas Berry ( Great Work, p.106)

Bijgewerkt, juli 2017, Elly Verrijt

Sabbat in Ierland

De maand Augustus, 2015 was ik in Holy Hill Hermitage in Skreen, co. Sligo. Sligo, de meest nabije grotere plaats ligt aan een baai die uitkomt in de Atlantische Oceaan. Skreen, onvindbaar op de kaart: een kerkje ergens tussen de weiden met schapen en wat huizen. Het was hoogzomer. De eerste tien dagen echter geen droog moment en harde wind. Dan weer een dag dat opwarmde tot twintig graden. Als ik dan las dat het in Nederland dagenlang zo heet was, vond ik dat ik het goed had getroffen. En dan de nachthemel als het helder was met zoveel sterren, sommigen zo groot als een vuist. Het deed me denken aan HEAL, Filippijnen, ook een hemel met zoveel sterren en de nacht nog echt nacht, onaangetast door lichtvervuiling. Daar sta je dan je stamelt met de psalmist ” Als ik de hemel zie, het werk van Uw handen, de maan en de sterren die Gij hebt gevormd, wat is de mens dan dat Gij aan Hem denkt? ” ps. 8, 3-4

Ik las in deze weken een heel mooi boek van Sara Maitland, een Engelse schrijfster. ( A Book of Silence. Dit boek is ook vertaald in het Nederlands ). Ze beschrijft haar groeiend verlangen naar stilte en eenzaamheid en ook van mensen van alle tijden. Ze legt het diepe, vaak niet herkende verlangen van de menselijke ziel naar de stilte bloot. In haar boek vond ik een treffende passage over Noord -West Ierland. Ze schrijft : ” Overal langs de kusten en op de eilanden kom je de sporen van eremieten tegen, soms al uit de vijfde eeuw. Het eremietenleven was een heel ontwikkelde vorm van Christelijke Spiritualiteit; een roeping die echt werd gerespecteerd. Een van de bekendste eremieten was Columba die Ierland verliet en zich vestigde op Iona en vandaaruit het Christendom tot bloei bracht in Noord West Ierland, Oost Engeland en Schotland. Soms leefden ze alleen, soms in kleine groepen om elkaar te ondersteunen. We weten niet veel over de spiritualiteit van deze mannen en vrouwen. Hun levens zijn verloren geraakt in legendes en verhalen”.

In 1995 werd de Holy Hill gemeenschap gesticht. De bisschop van Knox wilde de oude Keltische traditie van eremietenleven weer tot leven brengen als een sterke basis voor de opbouw en groei van de hedendaagse geloofstraditie. Er was een klooster leeggekomen, met een groot stuk land, midden in een ruig landschap. Hij nodigde een groep moderne eremieten uit om dit leven hier gestalte te geven. Het klooster werd opgeknapt en op het land verschenen een tiental kluizenaarshutten; – mooi in hun eenvoud – waar mensen alleen en ondersteund vanuit een centraal huis kunnen leven. Er vestigde zich een communiteit van een in de zeventiger jaren in de Nevada woestijn in N. Amerika opgerichte religieuze contemplatieve gemeenschap. Ze leven een Woestijn-spiritualiteit, zijn Karmelitaans geïnspireerd en met wortels in Keltische Scheppingspiritualteit. Ze bieden mensen de gelegenheid om in retraites en sabbatperiodes hun leven te delen.

Je kookt voor jezelf en eet alleen, zij zorgen voor wat er voor nodig is. Er is een heel grote bibliotheek en ook veel CD ’s en DVD ‘s, er is volop ruimte om te wandelen in de tuinen en het omringende land of op een rots te zitten bij het riviertje vlak bij mijn huis. Je bent vrij om mee te doen met korte gebedsmomenten en meditaties. En dat enkel op bepaalde dagen, andere dagen zie je elkaar niet. Zaterdagavond was er een viering van Sabbat, op zondag gevolgd door Eucharistie en een maaltijd samen. Daar ontmoeten de gasten uit allerlei windstreken en van alle leeftijden elkaar. Mooi om de diepte van gemeen-schappelijk verlangen naar God te ervaren van mensen van diverse kerken en geloofs-overtuigingen. Mijn buurvouw is Joods en samen vierden we de sabbat, met alle rituelen. We gingen er met de gemeenschap op uit naar de mooie meren in de buurt, zo baden we soms de vespers en vierden we eucharistie op de rotsen bij de Atlantische Oceaan, gingen naar Sligo waar een festival was van Ierse muziek en de straten vol met musicerende mensen van alle leeftijden, tapdansers en parades van muziekgroepen. Samen eten in de pub; een belevenis met Ierse gezongen ballades. Ze waren heel ontspannen deze mensen van Holy Hill en wisten te vieren.

Ik verlangde zo om nog eens de kracht van de Aarde te ervaren in een wildernis-ervaring. Het was een diepe helende ervaring om het mooie en vredige landschap te voelen na zoveel vernietiging en teloorgang van leven te hebben gezien en gevoeld in Z.O. Azië. En de koelte na de steeds ondragelijker hitte van opwarming van de aarde elders.

Na de afgelopen jaren van reizen en trekken voelde ik ook de dringende vragen van hoe verder met wat er nog is aan toekomst, en die toekomst is nu. Ga ik in op vragen om nog uit te gaan? Ik voelde ook dat ik van deze eremieten hier veel kon leren; zo omgaan met eenzaamheid, stilte dat het levengevend en boeiend is en niet alleen je tijd doorkomen. Hoe een structuur aan je dagen geven en niet de tijd als zand door je vingers voelen gaan? Hoe volop leven als er niet vaak meer een beroep op je gedaan wordt? Hoe kunnen stilte en gebed de dragende kracht worden in de veranderde omstandigheden van het ouder worden. Ik zag hoe zij het doen, de drie die nog over zijn van een eens bloeiende gemeenschap. Deze mensen zijn ook niet meer jong en opvolgers zijn er ( nog) niet. Zo jammer, als ik zie hoeveel mensen hier komen en inspiratie en kracht vinden. Gewoon doorgaan, met waar je het altijd voor gedaan hebt zeggen ze.

Ik heb me vanaf de eerste dag zo thuis gevoeld in dit ruige land waar de stilte spreekt. Ik dacht dat het zwaar zou zijn, maar dag na dag was een openbaring. Zei Lao Tse niet, dat “de stilte de grootste openbaring is”. Zo vlogen de dagen voorbij, om met Johannes van het Kruis te spreken, ” met geen ander Licht dat mij leidde dan het Licht dat in mijn binnenste brandde”. Geleid over de drempel naar de wijsheid van ouderdom en voltooiing van mijn leven. Ik las zulke wijze zaken bij Joan Chittister OSB in haar boek “The Gift of Years. ” “Wijsheid is nu onze verantwoordelijkheid…. Nu zijn we vrij, we hoeven niet meer te strijden en zwoegen. We hebben niets meer te bewijzen en alles wat we doen vanuit ons ZIJN, is een vrije gave aan hen die verder gaan na ons. Vanuit dat bewustzijn kun je blijven geven en ontvangen, zonder te werken. In deze fase staan we met beide voeten in de ruimte van de grootste keuzemogelijkheden die we ooit hadden, tenminste als we bewust zijn dat we die vrijheid hebben.  De stilte bracht helderheid. De vragen waarmee ik kwam veranderden. Wat moet ik allemaal gaan loslaten? Hoe moet dat? Op het moment dat het aan de orde is, zal ik het weten. Het leven is een te groot mysterie om van loslaten een project te maken!

Met een verdiept verstaan van mijn roeping nu, is het allerbelangrijkste het geluk van een meer contemplatief leven. Schepping en verbondenheid met alles en iedereen als spiritueel pad ( of “integrale ecologie” zoals de Paus het benoemt in Laudato Si) beleven met de diepte eigen aan het ouder worden. Dat is het allernoodzakelijkste, de rest volgt daaruit. Wat een nieuwe vrijheid! Te blijven luisteren naar je hart, is de kern van een vervullend leven ook in de laatste fase. En als je het geluk hebt nog veel energie te hebben, gezond te zijn met een enkele kwaal, en de vraagt komt……dan te kiezen om nog te gaan of te blijven. Nee niet zomaar, maar met de nodige condities. Niet vasthouden wat al is losgelaten en overgedragen, maar gewoon ondersteunen, bevestigen, bemoedigen en wijsheid te delen als dat gevraagd wordt.

Een ” zomer ” in Ierland…Sabbat, vakantie, retraite.. wat was het? Het hoeft geen naam dan een avontuur van echt thuiskomen in verstilling….en zoals Anna Dengel, de stichteres van onze gemeenschap, zei toen ze oud werd en moest loslaten; ” The best is still to come..”

Holy Hill, Skreen, Co.Sligo, Ierland 31 Augustus 2015. Elly Verrijt .

Informatie en foto’s van deze plek zijn te vinden op de website www.holyhill.ie.

imagesP1XKT3V2

Gedachten over Veerkracht

Een uitnodiging per email: gedurende een aantal weken is er elke dag de gelegenheid om via de telefoon deel te nemen aan een gesprek met vrouwen uit de hele wereld. Uitwisseling over de kracht van vrouwen en hoe zij in deze tijd hun bijdrage kunnen geven aan de grote transformatie waar onze wereld voor staat. We weten ondertussen allemaal wel, dat er indringende veranderingen nodig zijn nu de ene crisis over de andere heenvalt.  Het lijkt wel of niet alleen de Aarde schudt onder onze voeten, maar ook instituten zoals democratie, regering, veiligheid van kinderen binnen kerkelijke instellingen, economie en loopbaan, klimaat en een leefbare Aarde voor onze kinderen.

We hebben een heel bijzondere kracht nodig, nieuwe kwaliteiten en vaardigheden om ons leven daardoor niet te zeer te laten bepalen, of er angstig of depressief onder te worden. Of om af te schermen wat het met ons doet en “dapper” door te gaan.

Het is wel wat veel gevraagd om per telefoon te participeren, dus luister ik enkele dagen later naar de gesprekken via Internet. Ondertussen blijkt dat er dagelijks duizenden vrouwen zich aansluiten en dat dit initiatief voorlopig nog niet stopt. Weer eens een voorbeeld van de mogelijkheden van onze tijd. Zo kunnen krachten worden gemobiliseerd en kunnen mensen dieper contact maken met moed, hoop en vertrouwen in zichzelf.

Vandaag luisterde ik naar Joan Borysenko, een  Amerikaanse schrijfster en activiste die haar sporen heeft verdiend op het gebied van integrale gezondheidszorg en healing.  Haar onderwerp is veerkracht. Hoe blijf je overeind en krachtig, verlies je je lichtvoetigheid, hoop en inspiratie niet bij al de pessimistische vooruitzichten die elke dag aan ons voorbijkomen?  Hoe kunnen we de grote veranderingen en aanpassingen die zeker meer en meer zullen komen, onder ogen zien zowel voor ons eigen leven als ook voor het leven van de Aarde? Hoe zien levenskunst en een evenwichtig leven er uit in crisistijd?

Ze begint met te zeggen dat het belangrijk is om vertrouwen te bewaren. Altijd zal de kosmos ons verrassen met nieuwe kansen en mogelijkheden. Daarvoor is een hechte verbondenheid met onze kern nodig: echte veerkracht en de mogelijkheid om met moeilijke omstandigheden om te gaan, komen uit onze binnenkant. Steeds weer opnieuw de grond onder onze voeten voelen, de lente verwachten die zeker weer zal komen ook al is het nog steeds koud, de goedheid van wat de Aarde ons geeft om onze dagelijkse behoeften te vervullen, herkennen en vieren. Altijd in het nu leven, want daar is alles wat er is.

Het verleden ligt achter ons en de toekomst is nog niet. Bij alles wat ons danig uit ons evenwicht  kan brengen omdat zekerheden wegvallen,  onze visie en innerlijk kompas in het oog blijven houden.

Er is het verhaal van Victor Frankl; deze man die het concentratiekamp overleefde. Hij zag dat sommige mensen al snel na aankomst overleden, terwijl anderen het overleefden. Hij vroeg zich af hoe dit kwam en zag dat het werd bepaald door het feit of iemand zin en betekenis aan eigen leven kon geven. De optimisten overleefden het juist niet, want veerkracht vraagt  om met open ogen de situatie aan te kijken,  met alles rekening te houden, zodat je stap voor stap de realiteit tegemoet kunt gaan.

We zouden opnieuw in kaart kunnen brengen waar we overeind blijft. Wat de bron is van ons geloof  en waar we voor staan, ondanks alles? De bronnen van inspiratie, schoonheid en vervulling voor je ziel koesteren en voeden is belangrijker dan ooit.  Dat kan ook met een kleiner wordend inkomen en minder te besteden hebben. Dat is veerkracht vinden en beleven!

Misschien is dan juist een tijd van crisis en onzekerheid een kans tot het ontdekken van nieuwe mogelijkheden om volop te leven, te genieten en het beste van onszelf te geven aan een wereld in verandering.

Deelnemen aan deze cirkel ?

Ga dan naar www.sacredawakeningseries.com  om u aan te melden.