De Droom van de Aarde

Thomas Berry

(uit Dream of the Earth, hoofdstuk 15)

Tegenwoordig zijn we nogal in de war voor wat betreft onze toekomst. We zoeken houvast en hebben een leidraad nodig. Onze eerste reactie is om die leidraad te zoeken in onze culturele normen en waarden, in onze culturele codering. Maar in dit geval lijkt het erop dat we een leidraad nodig hebben die verder gaat dan wat onze culturele tradities te bieden hebben. Onze culturele tradities bieden geen oplossing, en het lijkt er eerder op dat onze huidige interpretatie van onze culturele tradities een groot deel van het probleem. Het is dus nodig dat we verder gaan dan onze culturele codering en steun gaan zoeken in onze genetisch-biologische codering.

Het komt niet vaak voor dat we houvast zoeken in onze genetische codering als we cultureel in de problemen komen, omdat we doorgaans niet beseffen dat onze genetische codering zowel de psychische en fysische basisstructuur vormt van ons zijn. Zij zit en is in elke cel van ons lichaam. Niet alleen bepaalt zij onze (basis-) identiteit bij onze geboorte, zij geeft ook vorm en richting van begin tot eind aan ons bestaan. Wij moeten weer leren luisteren naar wat ons wordt meegedeeld via onze basisstructuur en ons elementaire functioneren. Met andere woorden, luisteren naar wat ons hart zegt en onze intuïtie volgen. En op een niveau, nog dieper dan onze genetische codering, moeten we ons openstellen voor het advies dat van de Aarde zelf komt, omdat de Aarde de psychische en fysische basisstructuur in zich heeft van elk levend wezen. Als we deze lijn doortrekken, komen we uiteindelijk bij de hele kosmos (universum) terecht, omdat daar het mysterie van ons bestaan daar ligt.

Wij kunnen onszelf niet leren kennen zonder eerst de Aarde en het universum te leren kennen en dus de oorsprong van ons bestaan. Wij kunnen niet bestaan zonder de kosmos. De Aarde en ons bestaan zijn alleen verklaarbaar in de context van beide. Zowel de kosmos als de Aarde hebben een visie en een creatieve impuls die veel omvangrijker zijn dan wat onze cultuur kan voortbrengen. De mens is niet een schepsel op Aarde en in het universum, maar eerder een dimensie of expressie van de Aarde en de kosmos. De ontwikkeling van de mens hangt af van de steun en leiding van dit grotere geheel. En het is dus belangrijk dat wij ons openstellen voor die bron van steun en leiding. Het is deze bron waar wij al onze energie en creativiteit uit putten. Die bron is niet ver weg, integendeel. De kosmos is overal en dus uiterst dichtbij, zo dichtbij dat we het nauwelijks beseffen.

In den beginne was het woord (Johannes 1:1). Volgens de Bijbel kreeg alles haar vorm door het woord. De wereld ontstond door de spontaniteit van het heilige woord. Dit verschilt niet zo veel van wat Lao Tzu, de Chinese wijsgeer schreef: “de mens richt zich op de Aarde, de Aarde richt zich op de kosmos, de kosmos richt zich op de Tao en de Tao richt zich op haar eigen spontaniteit. Deze spontaniteit als leidende kracht in de kosmos kan gezien worden als de mysterieuze vuurbal waaruit het universum voortkwam: de oerknal. En die vuurbal bevatte al van begin af aan de kiem voor alle fantastische vormen, kleuren, gevoelens, ideeën, gedachten en verbeelding, die wij nu om ons heen kunnen zien. Zoals met elke artistieke creatie, gaat onze waardering uit naar de creativiteit van de kunstenaar. Want alleen uit zijn verbeelding en vindingrijkheid kan een waar kunstwerk voortkomen. Verbeelding heeft veel weg van wat er gebeurt als we dromen, en de droom komt voort uit dezelfde spontaniteit waar we het eerder overhadden. Dus eigenlijk zouden we kunnen zeggen dat niet het woord maar de droom ten grondslag ligt aan alles. Alle dingen zijn door de Droom gemaakt en zonder de Droom kon niets worden gemaakt dat ooit gemaakt is.5

 

Alles maakt deel uit van deze droom, maar wij mensen delen op een speciale manier in deze droom, als we gaan beseffen we hoe betoverend en magisch de wereld is. Een waar mysterie. Wat voor mysterieuze kracht kon zo’n fantastische, magische wereld bij elkaar dromen? De wereld waarin wij leven – de vorm van de orchidee, de kleuren van de tropische vissen en vogels, de wind en de regen, de veelheid van geluiden op een zomeravond, van de krekels en de kikkers. Het was de volledige deelname aan deze wereld die op haar beurt de creatieve krachten van Mozart, Van Gogh en Shakespeare opwekten, zodat zij hun emoties en uitbundigheid konden laten stromen en vastleggen in hun kunst. Die creatieve krachten zijn het sterkst als deze kunstenaars en ook wijzelf ons volledig openstellen voor de diepten van ons eigen bestaan in de kosmos en onze verbeelding de vrije loop te laten. Met andere woorden, als wij onszelf toestaan om te dromen.

Er is nog een reden waarom wij mensen op een speciale manier delen in deze droom. De mens is het wezen waardoor deze kracht zich bewust kan zijn van zichzelf. Wij zijn het enige wezen dat bewust uiting kan geven aan de grandioze diversiteit van de kosmos.

Het is de vraag of wij dit voldoende doen. Helaas lijkt het er op dat wij mensen onze primaire manier om ons met de creatieve oerkracht te verbinden hebben verloren. Wij zijn afgesneden van de leven-brengende krachten van de Aarde.

De droom en de eerste uitwerking daarvan, de visie, spelen een belangrijke rol in de culturele ontwikkeling van de mens. Echter, we moeten ons realiseren dat die visie zowel creatief als destructief kan zijn. Het is een gevaarlijk proces als we niet volledig in verbinding staan met onze genetische codering en niet begrijpen wat zij ons wil vertellen. Het is vooral gevaarlijk in onze Westerse beschaving waar de culturele codering zich als het ware ontkoppeld heeft van de genetische codering en zich daartegen is gaan afzetten. De intuïtieve tendensen van ons diepste wezen worden stelselmatig genegeerd. Dit is vandaag de dag het geval.

 

 

 

Onze seculiere, rationele en industriële samenleving, met zijn geweldige wetenschappelijke ontdekkingen en technologische vaardigheden, kan als volledig antropocentrisch worden gezien. De mensheid vormt geen geheel meer met het universum en het universum met al haar uitbundige expressies wordt niet meer gezien als de primaire norm. Het universele creatieve proces is gereduceerd tot economische groei en technische vooruitgang. De voordelen van dit wereldbeeld kunnen niet ontkend worden, maar nu staan we ineens oog in oog met uiteenlopende crises die we eerder nooit voor mogelijk hadden gehouden. Hoe kan dat? Wij zijn toch de rationalisten die met ons intellect alle problemen kunnen oplossen? Wij zijn toch de verstandige mensen die analyseren in plaats van te dromen? En bovenal, wij konden met onze kennis en macht toch de planeet ontginnen en herscheppen? Als we de wildernis maar konden overwinnen konden we de planeet herinrichten en ons eindelijk bevrijden van de grilligheid van de natuur. In plaats van een heilige gemeenschap werd de natuur een warenhuis vol grondstoffen. Leve de vooruitgang! Maar de paradox is dat we maar niet willen of kunnen erkennen dat onze huidige toestand niet het gevolg is van een rationeel, integraal, wetenschappelijk proces, maar van een misplaatste droom, een verwrongen visie, een wereldbeeld dat nu disfunctioneel is geworden. Dit wereldbeeld bepaalt onze taal, onze kennis, onze educatieve programma’s, onze spiritualiteit voor zover aanwezig, en onze emoties en idealen. De grote uitdaging van onze tijd is om te ontwaken uit deze disfunctionele culturele droom en deze te vervangen met een nieuwe visie die geschikt is. Dit is Het Grote Werk van deze tijd.

Het zal niet genoeg zijn om het huidige wereldbeeld aan te passen of te transformeren. Om het nieuwe wereldbeeld vorm te geven, moeten we niet vooruitkijken, maar eerder achteruit naar de oorsprong. We moeten terug naar onze genetische codering, naar het punt waar de menselijke cultuur wordt geboren en waar zij altijd mee verbonden moet blijven, net zoals een moeder en haar kind een band blijven houden, ook al is het kind volwassen. Net als elke complexe visie, zal de nieuwe culturele codering die we nodig hebben moeten voortkomen uit onze verbeelding, uit onze droom. En hier ligt ook de oplossing. In dit proces zijn we niet overgelaten aan onze eigen analyses en technologische maaksels. We hebben de ondersteuning van de Oerkracht van het universum. We hoeven ons alleen maar open te stellen voor het spontane, non-rationele, intuïtieve proces, niet op een naïeve simplistische wijze, maar met bewuste overgave en waardering.

Het bevorderen van deze innige communicatie met de kosmos, door onze genetische codering, ligt niet zozeer op het terrein van de filosoof, priester, professor of profeet, maar is eerder het aandachtsveld van de sjamaan. De sjamaan is niemand anders dan een gewoon mens die geleerd heeft om zich open te stellen voor de aardse en kosmologische wijsheid door spontane inspiratie. Hij heeft de ervaring om die wijsheid te interpreteren en in een bruikbaar advies om te zetten. Iedereen kan het sjamaanse deel van zijn of haar psyche trainen en gebruiken. In feite doen we dat al als we bewust onze intuïtie volgen, onze dromen interpreteren, ons openstellen voor creativiteit, of ons laten inspireren door de natuur of door sacrale energie.

De laatste paar eeuwen hebben we ons afgesloten van al deze bronnen, maar de tijd is nu rijp om als mens weer volledig mee te doen in de grandioze viering van het universum.


Dream of the Earth, hoofdstuk 15 ISBN 0-87156-622

Met toestemming van Thomas Berry vertaald door Michiel Doorn. Deze tekst is opgenomen in Thomas Berry. Profeet voor de Aarde en uitgegeven bij Lulu.com.

ID 8075919  5 800038 861780

pbgeralt 7

PB Geralt, free pictures Internet

 

De Kosmologie van de Vrede

Thomas Berry

(uit Dream of the Earth, hoofdstuk 16)

Bij het universum, de Aarde, leven, en bij de groei van menselijk bewustzijn horen processen die gewelddadig zijn. De terminologie die gebruikt wordt in de kosmologie, geologie, biologie en de antropologie is beladen met spanning en gewelddadigheid. Noch het universum, noch enig deel daarvan kan beschouwd worden als vredig. Heraclitus zei al dat het conflict de vader van alles was.

De elementen worden geboren in supernova’s. De energie van de zon is het gevolg van kernreacties. De bergketens zijn gevormd en opgestuwd door de tektonische botsingen van delen van de aardkorst. Het leven zelf ontstaat en evolueert als gevolg van het gevecht voor verbetering van het eigen lot. En tussen dit alles heeft de mens zich een weg gebaand en de natuur zijn eigen bruutheid opgelegd. Interactie tussen mensen zelf wordt vaak gekenmerkt door conflict. De mens heeft enorme hoeveelheden psychische energie moeten opbrengen om tot volle emotionele, creatieve en intellectuele bloei te komen. Een psychische energie die op haar beurt weer vrijkomt bij de confrontatie van krachten in het universum. Deze confrontatie ligt ten grondslag aan veel leed, maar ook aan enorme creativiteit. Door de eeuwen heen hebben grote denkers, zoals Heraclitus, Augustinus, Hegel, Marx, Jung, Teilhard en Prigogine, creativiteit in verband gebracht met de verstoring van een bepaald evenwicht, met chaos en met een spanningsveld als gevolg van de confrontatie tussen krachten. Dat geldt voor de fysica en de chemie maar ook voor de groei van het menselijk bewustzijn.

Zulke spanningsvelden leiden aanvankelijk veelal tot destructie, maar vervolgens weer tot hernieuwde creativiteit. Dit is een proces dat als zodanig erkend en toegestaan moet worden. Echter de mens heeft zich onbewust meer en meer controle over dit proces toegeëigend. Dit begon met de verovering en het “in cultuur brengen” van de Aarde, gevolgd door conflicten tussen de mensen zelf. Steeds waren er veroveringen van groepen mensen en gebieden. Als gevolg hiervan is de Aarde opgedeeld in talrijke gebieden ofwel naties, die zich kenmerken door hun drang naar controle en onderling conflict. Inmiddels is de situatie zo dat de mens de planeet zou kunnen vernietigen, of in ieder geval ernstige en onomkeerbare schade kan berokkenen. Om dit te voorkomen is het dus van het grootste belang om het creatieve proces te erkennen en te stimuleren. Men kan eigenlijk wel stellen dat een volledig nieuw soort creativiteit nodig is. Een creativiteit die er op gericht is om de integriteit en dus het voortbestaan van de Aarde als een functionerende planeet te waarborgen. Men mag hopen dat het voorbestaan van de Aarde de gemene deler is die de naties zal aanzetten tot samenwerking. De Aarde bestaat uit één geheel. Als een deel van de Aarde bezwijkt zal dat gevolgen hebben voor alle andere delen van de Aarde en dus ook voor de naties die daar hun gebieden hebben afgebakend.

Met onze aandacht voor de integriteit van de Aarde zou het tweede aandachtsveld de relatie tussen de mens en de Aarde moeten zijn. De mens is een integraal lid van de Aardegemeenschap en niet een soort heerser die de Aarde kan misbruiken voor zelfverrijking. Als de mens geen integraal, functioneel lid van de Aardegemeenschap kan zijn, hoe zou hij dan ooit een functionele band met andere mensen kunnen opbouwen en onderhouden? De vraag van deze tijd is niet of naties kunnen blijven voortbestaan, noch of de mensheid de krachten van de natuur kan overwinnen. De vraag is of de planeet datgene wat ze zelf heeft voortgebracht in goede banen kan leiden.

Deze vraag betreft de kosmologie van de vrede. De mens moet gezien worden in de kosmologische rol die hij heeft, net zo goed als de kosmos moet worden gezien in haar menselijke dimensie. Dit kosmologische raamwerk is nog nooit zo duidelijk geweest, omdat alles nu afhangt van het vinden van een creatieve oplossing voor de huidige conflicten en confrontaties. Bewust kies ik voor creatieve oplossing voor de huidige conflicten i.p.v. vrede omdat we te maken hebben met gewelddadige processen. Dus met andere woorden, de vraag van deze tijd is hoe we creatief kunnen omgaan met de enorme spanningen waaraan de planeet tegenwoordig onderhevig is. Zoals Teilhard suggereerde we moeten als het ware boven de mens uitstijgen, het universum binnengaan en één worden met het functioneren ervan. We kunnen het menszijn niet begrijpen als we niet doorgronden dat de mens een dimensie van de Aarde is. We kunnen de mens alleen begrijpen door de Aarde te begrijpen. En voorbij de Aarde is er het grote universum en de curve van de tijd en de ruimte. De curve waardoor het hele universum weer bij zichzelf uitkomt en door de menselijke intelligentie over zichzelf kan nadenken. Deze curve is voor het universum en de Aarde precies dicht genoeg om alles bij elkaar te houden en open genoeg om hun creatieve ontplooiing te kunnen vervolgen. Dit precaire evenwicht tussen in elkaar klappen en exploderen is voorwaar een mysterie. En het besef van de diepe kracht achter dit mysterie is ons tot steun in deze moeilijke tijd. Zo is het dat we misschien toch van vrede kunnen spreken: De vrede van de Aarde, niet vrede op Aarde, maar vrede van de Aarde: Pax Gaia.

Echter, we kunnen deze vrede van de Aarde alleen maar bevatten als we ervan doordrongen zijn dat de Aarde een enkelvoudige leefgemeenschap is, opgebouwd uit al zijn geologische, biologische en menselijke componenten. De Pax Gaia is ondeelbaar, maar is zeker geen status quo. Zoals eerder aangegeven, is het een creatief proces dat wordt geactiveerd door spanningsvelden. Er is geen plan of patroon, maar het is een soort speurtocht en worsteling om de al maar verder voortschrijdende openbaring van het mysterie hier op Aarde telkens opnieuw te faciliteren. Deze speurtocht heeft iets ongemakkelijks en ongrijpbaars, maar tegelijkertijd is er de opwinding bij nieuwe ontdekkingen, de verrukking van nieuwe transformatie die ons voortstuwt op weg naar immer verhoogde integratie en diversiteit.

Een ander belangrijk aspect van de Pax Gaia is haar groeiende afhankelijkheid van menselijke beslissingen. Beslissingen die hoofdzakelijk worden genomen door de industriële naties en multinationals die de politiek en de economie domineren. Recentelijk zijn daar China en India bijgekomen die het moderne, industriële wereldbeeld aanhangen. Verder is er nog de Moslim cultuur, die weliswaar opereert met industrieel geld, maar zich ook afzet tegen het industriële Westen vanuit een premoderne geloofsovertuiging. Dat er enorme spanningsvelden heersen tussen deze groepen staat elke dag weer beschreven in de kranten. Evenwel, de grootte van deze spanningen staat in verhouding tot de enorme potentiële veranderingen. Hoe groter de spanning hoe groter de mogelijke doorbraak. De Aarde worstelt nu met de manifestatie van wat ze als het ware altijd al voor ogen heeft gehad: eenheid en verbondenheid op mondiaal niveau. De uitkomst van deze worsteling is niet zeker, maar dat houdt ook in dat er hoop is op een positieve doorbraak.

Daarmee wordt Pax Gaia gekenmerkt door hoop. Bewijs hiervoor is te vinden in de vele vroegere perioden van crises die de Aarde al doorlopen heeft. Telkens als de situatie hopeloos leek en muurvast scheen te zitten, openbaarden zich nieuwe creatieve oplossingen waardoor de Aarde haar evolutionaire weg kon vervolgen. Helemaal aan het begin van het ontstaan van het universum was er de oerknal, waarna het jonge heelal begon aan haar uitdijing. Als die expansie iets langzamer was verlopen, was het heelal ineen geklapt. En als die expansie ietwat sneller was gegaan, waren de atomen te ver verspreid zodat ze zich nooit hadden kunnen ontwikkelen tot grotere moleculen. Zo was het ook met het ontstaan van de Aarde. Zij vond de juiste afstand tot de zon, zodat complexe reacties en uiteindelijk leven mogelijk werden. Als de aarde te dicht bij de zon had gestaan, dan was het voor leven te heet geweest; en bij een grotere afstand tot de zon zou alles voor altijd zijn bevroren. In het plantenrijk werd de impasse doorbroken, eerst door de uitvinding van fotosynthese en later door de komst van de bloemen en vruchten. Hierdoor werden nieuwe levensvormen mogelijk, die zich weer in leven konden houden met de consumptie hiervan. ?? De afstand tussen de Maan en Aarde is ook bijzonder. Als de maan te ver had afgestaan waren er geen getijden geweest, en als de maan dichterbij had gestaan, zou de vloed veel te heftig zijn geweest. Het is de werking van eb en vloed die voor de evolutionaire impuls heeft gezorgd, waardoor amfibieën en later landdieren zich konden ontwikkelen. Op een of andere manier ging het altijd nét goed.

Deze beschouwingen over ons verleden zijn reden voor hoop. Als wij ervoor openstaan, zal de Aarde ons leiden ten tijde van een crisis. Dan kunnen wij ons weer richten op onze taak: de taak om in ons volle bewustzijn onze bijdrage te leveren aan de verdere openbaring van het mysterie van het bestaan op onze eigen planeet. Wij hoeven niet te twijfelen dat deze leiding er is, dat is de moeilijkheid niet. De moeilijkheid is dat er enorme veranderingen van ons gevraagd worden indien wij onze gezamenlijke evolutionaire weg willen vervolgen. Het gaat hier niet alleen om overleven, het gaat er om dat wij als mens en als Aardegemeenschap gezamenlijk tot verdere bloei willen komen.

Als wij uitkijken over onze groezelige planeet, dan kunnen we toch de zon door de wolken zien schijnen. Er is nieuw groen tussen de stenen. En ineens zingt er een merel!De bladeren van de bomen ruisen in de zachte avondwind, terwijl achter de kruinen de maan opkomt en haar mysterieuze licht laat schijnen. Wat wij ervaren lijkt wel een beetje onwezenlijk, een droom. Zou het kunnen zijn dat we op een dergelijk moment deelnemen aan de oorspronkelijke droom van de aarde? Misschien dat op zo’n moment het oer-patroon zichtbaar wordt. Wij voelen een oerkracht, een andere realiteit en visie waar wij ons diep in onze ziel innig mee verbonden weten: De droom van de Aarde. Waar anders zouden we moeten zoeken voor de kracht en raad die we nodig hebben voor het grote werk dat ons te wachten staat?


MEMO0075 (2)

Eco- centrum Heal, Filippijnen, eigen foto

Dream of the Earth:

ISBN 0-87156-622-2

Met toestemming van Thomas vertaald door Michiel Doorn. Tekst is opgenomen in Thomas Berry. Profeet voor de Aarde. Uitgegeven in 2009, Lulu.com. id 8075919

5-8000038 861780 www.lulu.com

Het Grote Werk

De geschiedenis wordt beheerst door stromingen die vorm en betekenis geven aan het leven, door menselijk handelen te verbinden met de processen van kosmos en Aarde. Dit noemt men het Grote Werk van een volk en van een beschaving. Het verleden kent velerlei uitdrukkingen van het Grote Werk. Het Grote Werk van de klassieke Griekse wereld bestond erin om de menselijke geest te leren begrijpen en de Westerse humanistische traditie te ontwikkelen. Het Grote Werk van Israël was de ervaring van het goddelijke in de mens een nieuwe uitdrukking te geven. Het Grote Werk van Rome om de volken van de Mediterrane wereld en van West- Europa samen te brengen in een relatie van orde en harmonie. In de middeleeuwse tijd was het Grote Werk om voor het eerst op een christelijke manier vorm te geven. De symbolen van dit Grote Werk waren de middeleeuwse kathedralen die in het gebied van het oude Frankische keizerrijk zo sierlijk tot in de hemel reikten. Groots vloeide het goddelijke en menselijke samen.

In India leidde het Grote Werk op een unieke en verfijnde manier de menselijke gedachten naar spirituele ervaringen van tijd en eeuwigheid en hun wederzijdse betekenis voor elkaar.  Hoewel al deze pogingen om Het Grote Werk tot stand te brengen veel hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van de mensheid, waren ze toch allemaal beperkt met betrekking tot hun vervulling en dragen ze de tekenen van menselijk falen en onvolmaaktheid.

………….

einstein quote

Aan het begin van een nieuw millennium is nu het Grote Werk om de periode van door mensen aangerichte verwoesting van de Aarde te transformeren naar een periode waarin mensen en de Aarde zo samen leven dat er welzijn is voor beiden. Deze historische verandering is van een veel grotere omvang dan de overgang van het klassieke Romeinse tijdperk naar het middeleeuwse tijdperk, of van het middeleeuwse tijdperk naar de moderne tijd. Deze verandering kent historisch geen parallel sinds de geo-biologische verandering die 67 miljoen jaar geleden plaats had toen de periode van de dinosaurussen ten einde liep en een nieuw biologisch tijdperk begon. Nu worden wij wakker in een periode van alom verspreide wanorde in de biologische structuur van de Aarde en het functioneren van onze planeet.

Sinds mensen enkele tienduizenden jaren geleden in dorpen gingen leven en met landbouw en veeteelt begonnen, is de druk op de ecosystemen van de Aarde sterk toe genomen. Deze last was in zekere zin nog dragelijk door de overvloed van de natuur, het geringe aantal mensen en hun beperkte mogelijkheid om de natuurlijke systemen te verstoren. De afgelopen eeuwen is er door toedoen van de westerse wereld een industriële cultuur ontstaan. Deze is in staat gebleken de Aarde tot in haar diepste fundamenten te verstoren: met verschrikkelijke gevolgen voor de geologische structuur, de chemische samenstelling en het leven overal ter wereld.

Vijfentwintig miljard ton teeltaarde gaat nu jaarlijks verloren. Het is nu nog niet te overzien wat daarvan de gevolgen zijn voor de voedselvoorziening in de toekomst. Enkele van de meest talrijke vissoorten in de zee zijn uitgestorven ten gevolge van te grote exploitatie door de visindustrie zoals het gebruik van sleepnetten van vijfendertig kilometer lang op zeven kilometer diepte. Als we kijken naar het uitsterven dat plaats heeft in de regenwouden van het zuidelijk halfrond en andere plaatsen, dan zien we dat we ieder jaar een groot aantal soorten verliezen.

Er kan nog veel meer worden gezegd over de invloed van mensen op de planeet; de vervuiling die er is omdat rivieren als stortplaats gebruikt worden voor afval, de pollutie van de atmosfeer door het gebruik van fossiele brandstoffen en de radioactieve afval als gevolg van het gebruik van kernenergie. Deze verstoring van de Aarde leidt naar de eindfase van het Kenozoicum. Het gaat hier niet langer om de natuurlijke selectie zoals in het verleden. Een culturele selectie is nu beslissend bij het bepalen van de toekomst van de systemen van leven van de Aarde.

De diepste oorzaak van de huidige verwoesting ligt in het besef van ongelijkheid tussen de mens als soort tegenover de andere soorten. Een besef dat alleen rechten verleent aan de mensen en niet aan andere soorten, want andere soorten hebben alleen bestaansrecht en waarde in zoverre de mens ze kan gebruiken en nuttig acht. Hierdoor zijn de andere soorten zeer kwetsbaar voor de exploitatie door de mens.

Dit is ook de gedragsnorm die nog steeds wordt gehanteerd door de vier grote instellingen die menselijk handelen ordenen: staten, handelsondernemingen, universiteiten en godsdiensten. Het zijn de politieke, economische, intellectuele en godsdienstige instituten. Al deze vier hebben, bewust of onbewust, een radicale breuk aangebracht tussen het menselijke en het niet-menselijke.

In werkelijkheid is er een enkele integrale gemeenschap van de Aarde die alle leden insluit, menselijke en niet-menselijke. In deze gemeenschap heeft ieder lid een eigen rol te vervullen, een eigen waardigheid en een eigen oorspronkelijkheid. Ieder wezen heeft een eigen stem. Ieder wezen behoort tot het gehele universum. Ieder leven treedt in contact met andere vormen en soorten van leven. Iedere soort in de kosmos heeft het recht om te bestaan en om in vrijheid te handelen. Het is eigen aan de soort.

Zo heeft ieder wezen het recht om te worden erkend en gerespecteerd. Bomen hebben bomen rechten, insecten hebben insectenrechten, rivieren hebben rivierenrechten, bergen hebben bergenrechten. Alle rechten zijn beperkt en betrekkelijk. Zo ook de rechten van mensen. Wij hebben mensenrechten. Wij hebben recht op het voedsel en het onderdak dat wij nodig hebben. Wij hebben recht op levensruimte. Wij hebben echter niet het recht om het fundamentele functioneren van de levenssystemen van de Aarde te verstoren. Wij kunnen de Aarde of welk facet van de Aarde dan ook niet echt bezitten. Wij bezitten alleen met het oog gericht op het welzijn van wat we beheren en het welzijn van de gehele gemeenschap, ons eigen welzijn inbegrepen.

Het gevoel dat de Aarde er uitsluitend voor ons is ontwikkelde zich in de laatste eeuwen. Wij gingen door met de vernieling van de bossen tot het eind van de twintigste eeuw, toen we tot de ontdekking kwamen dat we meer dan 95% van de oerwouden van het Amerikaanse continent hadden gekapt. Met de nieuwe technologieën die opkwamen in de tweede helft van de negentiende eeuw en de auto-industrie die zich ontwikkelde in het begin van de twintigste eeuw kreeg de industrialisatie een nieuwe impuls. Snelwegen, parkeerplaatsen, winkelcentra en huizenbouw kwamen alom op. Het leven in de voorsteden werd als toonaangevend gezien voor het goede leven. Dit was ook de tijd dat het aantal vrij stromende rivieren begon af te nemen. Er werden overal grote dammen gebouwd.

Het was ook de tijd dat protest begon op te komen. De groeiende bedreiging van de ecosystemen leidde tot een nieuw beleven van de grootsheid van de natuur. Zo noodzakelijk voor verdere menselijke ontwikkeling van onze cultuur. In de negentiende eeuw begon ook dit bewustzijn door te breken. Gedurende de twintigste eeuw verslechterde de situatie ieder decennium. Dit als gevolg van ongebreideld winstbejag dat de vernietiging van de Aarde veroorzaakte ten koste van een niet zo vanzelfsprekend welzijn voor de mens dat er uit zou moeten voortvloeien. De grote ondernemingen bundelden zich verenigd zodat nu enkele ondernemingen de heerschappij hebben over grote delen van de Aarde. Het kapitaal van enkele multinationale ondernemingen loopt tegen de triljoenen dollars. Ook groeien er meer en meer bezorgdheid en bewustzijn van onze verantwoordelijkheid voor de generaties die na ons komen.

Misschien is wel de meest waardevolle erfenis die we kunnen nalaten aan de generaties na ons een soort van “Groot Werk” dat er in bestaat om het project mensheid in de richting te sturen weg van een vernietigende aanwezigheid op Aarde naar een aanwezigheid die meer goedaardig is. We moeten een zekere richting aangeven; hoe kan de volgende generatie dit werk op een effectieve manier doen?

Want succes of falen van welke periode in de geschiedenis dan ook hangt af van de manier waarop degenen die in die tijd leefden de speciale taak die ze vanuit de geschiedenis hadden gekregen hebben vervuld.

Geen enkele tijd leeft enkel voor zichzelf. Iedere tijd heeft alleen dat tot zijn beschikking wat ontvangen wordt van een vorige generatie. Juist nu zijn er overtuigende bewijzen dat de verschillende soorten, de bergen en rivieren en zelfs de wijde oceanen waarvan we eens dachten dat ze niet onder de invloed van menselijk handelen stonden, alleen verder kunnen leven in hun beschadigde toestand.

Het Grote Werk dat voor ons ligt, de taak om de moderne industriële beschaving met haar vernietigende werking op Aarde om te buigen naar een aanwezigheid die meer weldadig is, is geen rol die we zelf gekozen hebben. Het is een taak die ons is gegeven zonder dat we er om gevraagd hebben.

We worden gekozen voor deze historische taak door een macht die ons te boven gaat. We hebben het tijdstip van onze geboorte niet gekozen, niet onze ouders, niet onze cultuur en de periode in de geschiedenis. We hebben ook onze status niet gekozen of het spirituele inzicht of de politieke en economische context van ons leven. We werden als het ware in het bestaan gedropt met een uitdaging en een taak die elke persoonlijke keuze overstijgt. De waardigheid van ons leven hangt echter af van de wijze waarop we deze taak gaan begrijpen en vervullen.

We moeten ook begrijpen dat de macht die ons deze taak heeft gegeven, ons ook in staat stelt om deze taak te vervullen. We moeten durven geloven dat we geleid worden en gedragen door dezelfde krachten die ons tot het bestaan riepen.

De speciale taak die ons is gegeven, die we zullen doorgeven aan onze kinderen is de hartstochtelijke overgang mee bewerken van het eindigende Kenozoische tijdperk naar het Ecozoisch Tijdperk; waarin mensen op de Aarde weer volledig participeren en hun plaats innemen in de hele Aardegemeenschap. Dit is het Grote Werk van ons en van onze kinderen…

 

…….

Wij moeten ons bewust worden dat we in deze eerste jaren van de eenentwintigste eeuw ook een bedreigende historische situatie beleven, al is onze toestand niet te vergelijken met enige voorgaande in Europa en Azië. Want daarin hadden de volken alleen te maken met menselijke reacties op verstoringen van de menselijke levenswijze. Zij hadden niet te maken met de ontwrichting en zelfs vernietiging van een geo-biologisch tijdperk dat het functioneren van de planeet 67 miljoen jaar had geregeld. Zij hadden niet te maken met wat maar in de verste verte leek op de vergiftiging van de lucht, het water en de aarde, of met de enorme hoeveelheid chemicaliën die over de planeet verspreid worden. Ook hadden ze niet te maken het uitsterven van soorten of met klimaatverandering die ons nu door hun omvang zoveel zorgen baren.

Toch kan hun voorbeeld een bron van inspiratie zijn als ook hun moed en zelfs hun leer. Want wij zijn de erfgenamen van een geweldig intellectueel erfgoed, van wijsheid tradities waardoor zij in staat waren het Grote Werk van hun tijd te vervullen. Deze tradities zijn geen voorbijgaand gedachtegoed of zomaar opinies van journalisten die bezorgd zijn over de dagelijkse gang van de zaken van de mensheid; zij zijn de uitdrukking van de principes die het menselijk leven richting geven in de structuur en het functioneren van het universum zelf.

Wij kunnen hier zien dat het Grote Werk van een volk het werk van alle mensen is. Niemand is uitgezonderd. Ieder van ons heeft een heel eigen levenspatroon en verantwoordelijkheid. Zo draagt ieder van ons door persoonlijke inzet bij tot het Grote Werk. Persoonlijke inzet vraagt om afstemming op het Grote Werk. In het middeleeuwse tijdperk ging het gewone patroon van leven en ambachten samen met het grotere werk van de beschaving. Het is in onze tijd niet zo gemakkelijk.

Het valt niet te betwijfelen dat ook wij een intellectuele visie, het spirituele inzicht en zelfs de fysieke krachtbronnen hebben om de verandering mee te bewerken waar onze tijd om vraagt: de ontwrichtende macht van de mens t.a.v. de hele gemeenschap van leven om te buigen naar een tijdperk waarin mensen zodanig de planeet bewonen dat harmonie en integriteit voor heel de Aarde gemeenschap gewaarborgd is.

=========================================================

Hoofdstuk 1. “The Great Work”, Th. Berry.

Bell Tower, New York. ISBN 0-609-60525-9-1999

Vertaling en bewerking: J. Barten en E. Verrijt

Ecologisch Bewustzijn als Weg naar Spirituele Groei

In  bewuste mensen van onze tijd spelen zich intense processen af.  Deze processen zijn zowel van individuele als wel van kosmische aard: een transformatie van kosmisch bewustzijn betreffend. Het gaat om ons proces van groei van bewustzijn in een evolutionaire context.

Steeds meer mensen nu worden aangeraakt door het ontzagwekkende proces dat zich in gang zette bij het begin van alles. Het was al voor iets was. Vanwaar het idee, de intentie om een beweging als het ontstaan van ons universum en de evolutie in gang te zetten?

In het begin was bewustzijn; alle grote godsdiensten en spirituele tradities – schatkamers van een diep gezamenlijk oer-weten, spreken over een Intentie, een Initiatief waaruit alles ontstond. Een oer-gebaar van Liefde, een overvloed aan welwillendheid, een niets anders kunnen dan Zichzelf delen en manifesteren. In dat moment, drie seconden na de oerknal, is er ZIJN.

Alles wat geworden is, nog ooit zal zijn, was als ontwerp aanwezig in dat moment. Sommigen noemen het Goddelijke Oorsprong, Goddelijk ontwerp, Grote Ordening, Hogere Wil van de schepping.  Wie diep luistert naar zichzelf op deze plek, wéét en dat wéten delen we met alles wat leeft en bewustzijn heeft. Wie de vogels beluistert in de lente, weet dat vogels wéten, en de rivier en de roos ook. En de boom die zich uit een zaadje naar het licht beweegt. Zo zijn we allen samen geworteld in het evolutionaire proces, lang voordat we bestonden en er weet van konden hebben. De Godsvonk diep in ons wezen is daar thuis!

Zoals alles is ontstaan uit dat moment en de kosmos ontstond, de zon en ons melkwegstelsel met haar planeten waaronder de Aarde en al haar leven, zo is doorheen dit proces bewustzijn verder gegroeid. Het moet er altijd geweest zijn. Het straalt in hoe de kosmos en de Aarde zich hebben ontvouwd.

Sta eens stil bij het moment waarop in hete modder in de ondiepe zee het eerste leven ontstaan is. Die eerste cel, na miljarden jaren van ontstaansgeschiedenis van de kosmos. Zie wat uit dat moment is voortgekomen. Zie de intelligentie waarmee de Aarde fotosynthese uitvond. Was het niet gebeurd op dat moment dan zou het prille leven van de eencellige aan eigen ontwikkeling ten onder zijn gegaan.

Of een ander moment: ergens in een ver verleden zijn de mensen ontstaan. Is het wel een ver verleden? Wat is vier miljoen jaar op een periode van veertien miljard jaar! En in die boog van ontwikkeling van de mens zijn wij “homo sapiens sapiens” (de mens die weet dat hij weet) pas veertig duizend jaar oud. In een museum in New York is dit uitgedrukt door een mensenhaar op een grote glasplaat te leggen. Misschien dat het zo dan ons bewustzijn kan binnen komen: onze juiste plaats als mens in het geheel van het ontstaan van alles. Wat een kosmische kunstuiting!

Als de mens de pootstok uitvindt ontstaat de landbouw. Er was geen Internet om deze uitvinding wereldkundig te maken. Toch was dit een gebeuren dat als een golf door het bewustzijn van de toenmalige mensen werd opgenomen.

Nu de sprong naar vandaag en ik bedoel echt vandaag. Miljoenen mensen of zelfs meer hebben de afgelopen decennia in toenemende mate kennis genomen van de processen die zich aan ons milieu en de Aarde voltrekken.

Er sprake van een ironie, zegt Mary Evelyn Tucker, in haar boek*, nu in het bewustzijn van mensen massaal het Verhaal van Kosmos en Aarde in al zijn pracht en grootsheid binnenkomt. Na miljoenen jaren van groei van menselijk bewustzijn gebeurt dit nu. De mens gaat zichzelf verstaan vanuit zijn plaats in heel het evolutionaire proces. Wanneer dat gebeurt, zal er in de spirituele groeiweg van een mens letterlijk álles veranderen: voorgoed is hij opgenomen in de stroom van bewustzijn waaruit alle creatie-kracht voortkomt. Een onstuitbare energie, liefde en wéten baant zich een weg. In die mens vecht de Aarde op een bewuste wijze om te overleven. En die mens prijst zich gelukkig, want hij is voor altijd thuis gekomen in de schoot van het leven dat de mens voortbracht. Hoe zou de Aarde er uit zien, als alle besluiten van beleidsmakers van daaruit werden genomen?

Sta eens even stil bij de grootsheid van deze sprong in menselijk bewustzijn. Is dit in uw leven al gebeurd of is het aan het gebeuren?

Naast deze doorbraak van kosmisch bewustzijn in zovele mensen die daartoe ontwaken, juist nu de Aarde dit zo hard nodig heeft, worden mensen bewust van de vernietiging van de ecosystemen en van zoveel wat de Aarde in het lange tijdsbestek heeft voortgebracht. Zo kort onze aanwezigheid op Aarde, zo groots onze verdiensten als mensen in kunst, cultuur, techniek, wetenschap en schoonheid. Zo massaal drukt onze huidige wijze van zijn, geleid door vooruitgangsdenken met menselijke economie haar stempel op de Aarde en haar leven. Het heeft de Aarde gebracht in haar zesde grote periode van uitsterven; dit keer door de wijze van de menselijke aanwezigheid op Aarde ingezet.

Hoe kunnen we het bevatten en tot een eenheid brengen? Daarin ligt nu juist de volgende stap in onze spirituele groei als mensheid en als individu. Het is een nog ongeschreven wet dat de persoonlijke transformatie en groei enkel kan plaats hebben binnen een grote evolutionaire context. Gebeurt dit niet, dan is er uiteindelijk stagnatie. En kennen we niet al te goed de wijzen waarop dit gebeurt? Massaal opbranden, zingevingvragen, depressies, diepe gevoelens van eenzaamheid van een vaak kosmische omvang, (de zogenoemde kosmische thuisloosheid) (ecologische) angst, etc.

Er is een (vaak onbewuste maar) allesbepalende identiteitsvraag m.b.t. ons mens zijn, onze rol en plaats te midden van alle leven op Aarde en de duiding van ons menszijn in het kosmische bestel en de gang van de Evolutie.

Het ontbreken van een heldere visie op wie we zijn, maakt dat we als mensheid de richting kwijt zijn van waarheen we ons bewegen. Het ontdekken van een wijze van weldadige aanwezigheid van de mens voor de Aarde zal ons leiden naar een levensvatbare toekomst voor alle leven op Aarde.

Spirituele groei in het kader van de huidige crisis van de Aarde en haar leven:

Wetenschappers hebben ons de afgelopen eeuw binnengeleid in de schoonheid en het mysterie van het ontstaan van alle leven. Al wat wij (kunnen) weten, is een oproep en een dringende uitdaging om mee te werken aan het behoud van leven en zo een volgende stap in de evolutie van de Aarde en al haar leven te versnellen. Ons verdiepen in deze verworvenheden en de wil tot studie en weten is een belangrijke stap op ons spiritueel pad.

De verantwoording durven nemen voor de grootsheid van de groei van menselijk bewustzijn.  Zoals de oude wijzen, mystici al wisten, kunnen wij de geheimen van het functioneren  van kosmos en Aarde kennen. Het is ook een méér dan wetenschappelijk weten en cognitief kennen; het is een terugkeren naar wat “geweten” is en het dan verbinden met de verworvenheden van de huidige wetenschap. Dan zal een nieuw ”geweten” de mensheid leiden bij het omgaan met wat ons en onze erfgenamen gegeven is. Zo worden we uitgedaagd om in onze meditatieve momenten en op zoveel andere wijzen, onze rol als mens te doorgronden vanuit heel de geschiedenis van leven van kosmos en Aarde. Onze groei in zelf-validatie in de context van onze plaats in de Aardegemeenschap, de steeds meer constante verbinding met ons diepste Zelf, onze Essentie, vertaalt zich in een groeiend mededogen met onszelf en met ieder levend wezen. We zullen in elkaars ogen de pijn en de verrukking lezen, de vreugde om de vervulling die de Aarde en haar leven ons geeft en de stille daadkracht om met héél ons leven het Grote Leven te  koesteren en te beschermen.

We zullen het Grote Verhaal van Kosmos en  Aarde steeds dieper gaan verstaan. Het zal een spiegel blijken te zijn van alle persoonlijke groei en ontwikkeling, want hoe zou die anders zich voltrekken als naar het model van het evolutionaire proces. We zullen geraakt worden door de onvoorstelbare ontwikkelingen, die op geen enkele manier de som zijn van al wat we hebben kunnen bedenken met onze “masterminds”.Voorgoed zal ons individuele leven met eigen “drama’s” en vaste patronen doorlicht zijn met de krachten en de vitaliteit die het evolutionaire proces voortstuwen. We zullen onszelf begroeten in al onze creatiekracht en potentie; met wat onze Aarde nu nodig heeft en wat ieder kan geven op de meest unieke manier die er is: je eigen manier!

We zullen Het Grote Verhaal op eigen manier vertalen en vertellen: in woord en symbool, act en kunst, in creatieve gedachten en handelingen, in zang en meditatie en gebed. We zullen de rituelen vinden die de psychische – spirituele energie in ons vrijmaken en die ons terugleidt naar de Bron van alles. In ons ligt dezelfde kracht dan      die waaruit alles is voortgekomen. En wie het Verhaal vertelt en doorgeeft, heeft toekomst, wil en zin om te Leven. We hebben Geloof, Hoop en Liefde opnieuw ontdekt.

We zullen opnieuw ervaren hoe de sacrale dimensie die alles doorlicht, ons doet stralen en ons handelen glans en vastigheid geeft. De uitgedroogde en verschraalde bronnen van religiositeit, inspiratie en diep inzicht zullen weer stromen als rivieren  en mensen zullen elkaar vinden vanuit hun spirituele wortels en geleid worden naar die Ene Heilige Berg! We zullen de nieuwe tekens van hoop en leven vieren en er naar handelen.

Suggesties voor meditatie

  • Adem diep en haal je aandacht weg bij alles wat je nu bezig houdt. Voel de heilige stilte, de lichtenergie, de onvoorwaardelijke Liefde die door je heen gaat. Daarin ben je verbonden met het begin van alle dingen. Je laat je vullen door Liefde, sereniteit, kalmte en vrede. Wat er ook om je heen gebeurt of waar je ook in zit nu, deze plek is altijd bij je. Je bent er thuis.
  • Hier maak je contact met je Goddelijke Oorsprong, de Godsvonk in jezelf. Hier herinner je wie je bent. Laat iedere negatieve gedachte over jezelf, je leven los. Dat is het Grote Werk dat je hebt te doen, wil je open staan voor je volle potentie.De weg naar verandering van bewustzijn begint bij dankbaarheid.
  • Open al je innerlijke zintuigen en je innerlijk weten en laat je leiden naar de verwondering en het ontzag voor heel het proces van evolutie. Zie het voor je innerlijke ogen voorbij gaan en zie wat je wordt getoond. Zie ook jezelf en heel je leven als deel van dit proces. Zie hoe je leven deel is van een diepgaande beweging die door heel de schepping gaat. Je ziet wat je al hebt gewaagd onder Gods leiding. Je ademt met je levensadem en de kern van je zijn.
  • Maak een tekening, bijv. een mandala van deze fase van de meditatie. Je leven in het kader van heel het proces van evolutie. Zie hoe je Het Grote Verhaal over alles nu leeft en vertaalt!
  • Op een volgend moment, nu of later laat je de huidige crisis van de Aarde in je bewustzijn komen. Ook dit is deel van het hele evolutionaire proces. Hoe verhoudt zich dit proces tot het groeiende bewustzijn en creatiekracht van de mensheid in het huidige evolutionaire proces? Let heel goed op je gevoelens, je gedachten. Welke beelden uit je recente verleden horen hier bij? Laat dit alles er zijn en de ruimte en plaats innemen in je bewustzijn die nodig is. Blijf vooral ook in de grote tegenstellingen, het ongerijmde, dat wat je niet begrijpt en niet tot een synthese kunt brengen. Welke evolutionaire krachten voel je hier aan het werk en wat spiegelen ze je over je eigen leven, het leven van de mensheid nu?
  • Maak een tekening, bijv. een mandala over deze fase van je meditatie. Probeer en na afloop tekenen van hoop in te ontwaren, want die liggen altijd in het crisismoment.
  • Leg de beide tekeningen voor je neer en mediteer zó lang en zó vaak, tot je uit de twee tekeningen een derde ziet ontstaan. Kijk vanuit je verlichte Zelf; het ontwerp voor de volgende fase van de evolutie om anders met de Aarde om te gaan, ligt in ieder van ons. Durf je eigen blauwdruk op papier of op een andere manier uit te drukken. Het gaat nu om een totale onthechting van al wat je weet en gedacht hebt. De “DREAMTIME” ( bij de Aboriginals een fase in bewustzijn waar de schepping nu nieuw begint) IS HIER EN NU! Hoe ziet jouw Heilige berg er uit?

Suggesties voor Ecologisch Leven

  • Schrijf je eigen verhaal over het ontstaan van alle leven en de betekenis van jouw leven in deze tijd. Wat is het verhaal dat je hebt geleefd tot nu toe? Wie hebben jouw vragen beantwoord toen je vroeg naar de zin achter de dingen? Heb je antwoorden gekregen op je ( kinder- )vragen?
  • Welke is je meest dringende vraag over je bestaan? Durf je die te stellen en onder ogen te zien? Heb je het gevoel dat je leven klopt met je diepste aanvoelen? Welke compromissen maak(te) je?
  • Hoe vertel je dit verhaal aan je kind op de rand van het bed voor het slapen gaan?
  • Maak een wandeling met een (klein)kind onder de sterrenhemel en vertel over het begin van alles.
  • Verdiep je in de scheppingsverhalen en mythen. Wat vertellen ze ons in deze tijd bij alle informatie die we al hebben over evolutie?
  • Verzamel een groep om je heen en deel je verhaal!

Boeken, websites en andere informatie

  • Worldly Wonder. Religions Enter Their Ecological Phase , Mary Evelyn Tucker,

ISBN 0- 8126- 9529-1

 

bewerkt, juli 2017 Elly Verrijt

  

Het Grote Ontwaken – 2-

pachamamafightformother

                                             Vecht voor Moeder Aarde!

Na de intense dagen rond de winterzonnewende van 2012, nu enkele gedachten en inzichten over de volgende stappen in groei van het menselijk bewustwordingsproces van onze tijd.

Voor mij begon dit proces lang geleden, ergens in het begin van de zestiger jaren van de vorige eeuw. Als jonge vrouw las ik het boek van de destijds bekende en verguisde theoloog / paleontoloog Teilhard de Chardin. In de inleiding van “Het Verschijnsel Mens” schreef hij :

Ik geloof dat er voor een denkend wezen geen beslissender ogenblik is dan dat waarop hem de schellen van de ogen vallen en hij ontdekt dat hij geen element is dat verloren loopt in de kosmische eenzaamheid, maar dat een universele levenswil in hem samenkomt en in hem mens wordt.
De mens dus niet als onbeweeglijk middelpunt van de wereld, zoals men lange tijd gemeend heeft; maar als as en spits van de evolutie, wat wél zo indrukwekkend is.” (blz. 12)

Het was voor mij inderdaad een beslissend moment; het bepaalde sindsdien de belangrijke keuzes in mijn leven en zette het pad naar steeds meer bewustwording uit.

Wat bedoelden de Maya’s nou eigenlijk?

Niet het einde van de wereld. Maar wel dat de Aarde door een enorme verandering heen zal gaan. Ze wezen op een proces van transformatie van de Aarde dat meer  alomvattend  is, dan al wat de mens mede heeft veroorzaakt door zijn ingrijpen in de aardeprocessen. En dat proces zou zich voltrekken vanaf 1987-2012. Nu is het de kans om op een nieuwe manier te leren omgaan met de Aarde, haar te helen en daardoor als mens meer kracht, geluk en welzijn te vinden.
Dat er al een zeer ingrijpende bewustwording heeft plaats gevonden is wel duidelijk: in de tachtiger jaren van de vorige eeuw begon de ecologische crisis langzaam aan het licht te komen in het bewustzijn van de mensen. De  zieners en wijzen van lang geleden hadden die omslag al voorzien. Ingrijpende veranderingen zullen er plaats vinden en de Aarde zal vernieuwd worden, niet alleen in haar fysieke hoedanigheid maar vooral in het bewustzijn van de mensheid. Want de mens en de Aarde zijn immers één. Wat er met de mens gebeurt zal invloed hebben op de Aarde en omgekeerd is dat ook zo.
Naast alarmbellen die rinkelden over het vergaan van de wereld rond de zonnewende van 2012, zien we mensen die door diepe bewustzijnsveranderingen heengaan. In mijn werk destijds in De Gaarde hebben we samen zoveel verandering in bewustzijn mogen ervaren. En wat eenmaal in het bewustzijn is gekomen, zal nooit meer weggaan.
We waren niet alleen; overal in de wereld zijn mensen op zoek naar antwoorden op spiritueel gebied, om in deze tijd een harmonisch leven te kunnen leiden. Nu zien we hoeveel bewustzijn er is gekomen in mensen nu: we zijn op weg naar een duurzame Aarde-gemeenschap. Dit is Licht dat schijnt in het duister!

A natal Microcosm

photo: bron NASA

We zijn op weg naar de geboorte van de universele mens: de mens die zichzelf verstaat in relatie tot het leven van de hele planeet.

 

De bijzondere kansen van onze tijd

Wat me enorm heeft geraakt de afgelopen jaren is het grote aantal mensen dat zich bewust is geworden van hun verbinding met de Aarde. Nu zijn mensen overal in de wereld zich meer en meer bewust van hun afhankelijkheid van de Aarde en haar leven. Nu er een nieuwe verbinding groeit met de Aarde komt er ook een nieuw zicht op wie we zijn als mens en helderheid over onze opdracht hier. We bouwen aan een duurzame Aarde- gemeenschap, zodat er leven is voor de toekomstige en huidige kinderen van de Aarde.

Naarmate we het verhaal van de Aarde en de kosmos gaan verstaan, begrijpen we dat we als mens heel oud zijn: in de kern van onze cellen ligt 13.7 miljard jaar aan bewustzijnsgroei opgeslagen. We kunnen de weg kennen die de kosmos, de Aarde en alle leven is gegaan.

De weg van groeiend bewustzijn ( Barbara Marx Hubbard)

spiralbig evolutie gatewaywww.evolve.org

Ooit is het begonnen, 13,7 miljard jaar geleden. Het begin, een uitbarsting van energie en liefde. De Kosmos ontstond en alle bewustzijn in atomen, materie in welke vorm dan ook, in sterren en melkwegstelsels groeide. Toen kwam de Aarde, en de eerste cellen, moleculen, organen, meercellige wezens, de uitbarsting van de soorten zoals de planten, de dieren, en uiteindelijk de lange weg van bewustzijnsontwikkeling in pre-mensen en mensen, tot op vandaag.
Als u de tekening verder volgt en de grote cirkel ziet waarin we als mensen nu zitten, zouden we kunnen vaststellen dat we als mensheid in een enorme transitie terecht zijn gekomen; levend door een grote kwantumsprong heen noemt Barbara Marx Hubbard het. Komen we door de grote verandering heen en wordt een nieuwe mens geboren? Een mens getekend door wijsheid en mededogen, door inzicht in de kosmische processen? Een mens in staat om te leven in een kosmisch bewustzijn en bereid om het belang van het leven van de hele planeet Aarde te behoeden en te dienen?
Die kan leven vanuit een nieuw Godsbewustzijn, de huidige religies en tradities overstijgend. Op de tekening wordt het aangegeven door de Bron van Licht aan het begin, die als een opgaande lijn door heen de evolutie loopt.

Een nieuw verstaan van wie we zijn als mens en onze rol in de kosmos en de Aarde.

In “The New Universe and the Human Future “ schrijven Nancy E. Abrams and Joel Primack :
“Er is een gapend gat in het bewustzijn van de moderne mens. Het is zo gewoon geworden dat we er niet meer bij stil staan, terwijl de ene wereldwijde ramp na de andere over ons heen komt. Het gat heet: “We weten niet wie we zijn als mens en hoe we als mens een plaats hebben in het grote geheel….Zonder een bevredigend antwoord op deze vragen, kunnen we onze indringende problemen als mensheid van het moment niet aanpakken”.                            Zie ook The New Universe and The Human Future ,Yale University Press. ISBN 978-0-300-16508-1    http://new-universe.org

Thomas Berry, geo-theoloog en eco- theoloog zegt:

“Er is een Christus – dimensie vanaf het begin in de kosmos. Er is een alomvattend , allesdoordringend numineus ( de ziel betreffende) mysterie dat alles leidt. Mensen van alle tijden begrijpen het. Het is uitgedrukt in velerlei religieuze en spirituele tradities. Ze noemen het God, het Goddelijke, Iets, Creatieve Intelligentie, Brahma, Allah, de Bron, de Kracht etc.

Het is de mens die in zijn bewustzijn de diepste dimensie van de kosmos en de evolutie tot leven brengt. Onze ziel, ons wezen is een unieke uitdrukking van heel het bewustzijnsproces van de kosmos”.

Uit het Thomas Evangelie:

Als ze je vragen waar je was en waar je vandaan komt-
zeg dan maar we komen uit het Licht, van waar het Licht is. Vanaf het begin”                  Woorden van Jezus.

Het Pad van het Nieuwe Bewustzijn gaan in onze tijd

Een nieuwe periode in de tijd ligt voor ons en wie kan bevatten en overzien wat het betekent dat een periode van 26.000 jaar is afgesloten, zoals de Maya’s vierden op 21-12-2012. Wie kan bevatten wat het betekent dat we voor een verandering staan in een geo-biologische tijdsfase van de Aarde? Wie kan bevatten dat we met onze levens die nieuwe tijd mede richting geven, vanaf dag één, het nu moment.

“We zouden kunnen zeggen dat we in een fase zijn waarin een geboorte gaande is:
de fase van de geboorte van een nieuwe structuur van de Aarde. Wijzelf dienen te worden herboren, de Aarde vraagt om wedergeboorte.
In dit proces zitten we en het is onze historische rol en opdracht.

Onze verantwoordelijkheid t.a.v. de Aarde is niet enkel de Aarde bewaren, maar allereerst aanwezig te zijn bij de Aarde en haar transformatie.

Het ontbreekt ons niet aan de dynamische krachten om de toekomst te scheppen.
We leven in een zee van energie: dat gaat ons begrip ver te boven.
En daarin ligt nu precies onze roeping”

Naar: Thomas Berry in The Great Work. ISBN 0-609-80499-5

 

heart-of-fire

                                              photo Internet


Elly Verrijt, 2012, bewerkt, juli 2017

Het Grote Ontwaken

  1. Het magische Nu – moment

We gaan even terug in de tijd naar de winterzonnewende van 2012.  Misschien herinnert u zich nog dat mensen er destijds met spanning naar hebben uitgekeken. Sinds de “morgen” van het ontwaken van menselijk bewustzijn hebben mensen dit moment in de tijd gevierd. Om dicht bij huis te blijven, in de Keltische spirituele traditie was het een moment van opluchting. Onze Keltische voorouders zagen de dagen korter worden en vroegen zich af wat er nu verder met de zon ging gebeuren?
En dan ineens is er het moment dat de zon weer terug gaat komen en het inderdaad een wende is, een keren van het licht van de zon. Dan is ook weer toekomst. Dan is het leven veilig gesteld en zal er ook weer een nieuwe lente en oogst zijn. We staan in die traditie van mensen die uitzien naar het nieuwe licht. Misschien beseffen we het niet zo, maar onze ziel herinnert zich dit uitzien naar licht.

Al jaren werd er gesproken over 21 december 2012 als een eindpunt, een eindtijd- moment. Een bijzondere golf van bewustwording gaat door de mensheid heen. Volgens zieners in onze tijd is die beweging begonnen in 1987. Een spirituele revolutie is het, zeggen ze. De aardbol wordt overspoeld met groeiend bewustzijn. Het raakt de mensheid ten diepste aan en spoort aan om de ogen te openen en wakker te worden. Wakker worden in de zin van niet weg kijken van de huidige situatie van Aarde en mensheid, maar de ogen te open voor een grotere spirituele betekenis van alles wat de Aarde en haar leven overkomt. Zien dat er meer aan de hand is dan de steeds groter worden geldcrisis, de groeiende werkeloosheid, volken in beroering, leiders die worden verdreven en gigantische natuurrampen. Volkeren op drift en op zoek naar perspectief en richting.

De periode tussen 1987- 2012 is door grote wijzen en zieners van eeuwen voorzien als een keerpunt in de zeer krachtige cyclus van ontwikkeling van menselijk bewustzijn.  Het einde van iets. Bij de Maya’s is dit het einde van de kalender zoals zij die konden overzien in hun tijdsberekeningen. Het is letterlijk het einde van een periode van 5125 jaar en de afsluiting van een periode van 5 x 5125 jaar. Wat daarna komt is niet te overzien en huidige sjamanen en zieners hebben dit moment aangeduid als een moment waarop alles zal veranderen. Een doorgang die velen niet zouden overleven, drie dagen absolute duisternis enz. Wat zal er komen en zich aandienen na 21 december 2012?  Maar het is allemaal niet gebeurd. Wel hebben zich sindsdien heel andere ontwikkelingen voorgedaan.  Denk maar aan de gebeurtenissen met IS en het uitroepen van het kalifaat in 2014 en de heftige geweldsuitbarstingen sindsdien.

2. Wakker worden, waartoe?

De grote spirituele leider van zijn tijd Rumi, ( Afghanistan, 1207-1273) roept over de eeuwen heen naar ons: “Wordt wakker, jullie hebben al duizend jaar geslapen!” Als we terugkijken naar de laatste 25 jaar dan is dit de tijd dat zoveel mensen in de wereld zijn gaan zien wat er met de Aarde en haar leven aan het gebeuren is.  Veranderingen ook in het functioneren van kosmos en Aarde.  Och, we denken dat de mens de grote boosdoener is. Ja, we hebben het leefklimaat van de Aarde diepgaand beïnvloed door de wijze waarop wij haar bewonen. Maar het is toch wel erg arrogant van ons mensen om te denken dat we zoveel macht hebben over de natuur.

Behalve alles wat de wetenschap ons aandraagt over klimaatverandering en de rol van mensen daarin, is er een verandering gaande van evolutionaire aard. Het gaat om de volgende fase in de ontwikkeling van een kosmos die 13.7 miljard jaar geleden ontstond. Al die tijd al zijn er enorme veranderingen en omwentelingen geweest en toen was er geen mens in de buurt die enige invloed kon hebben.

Kijk  eens terug naar de afgelopen 25 jaar in uw leven. Waar was u in 1987?  Welk beeld van de wereld, visie op eigen leven, perspectief voor de toekomst had u toen? Kijk maar eens naar de wereld, hier en elders, hoe die er uit zag in 1987. In ieder geval waren er nog zoveel bossen niet gekapt, van tsunami’s hadden we nog niet gehoord en overal groeiden de bomen tot in de hemel. Want er kwam geen einde aan groei en meer rijkdom. We konden ook rustig gaan slapen, want de vragen of onze kleinkinderen nog wel een leefbare Aarde hebben waren nog niet tot ons doorgedrongen. Toch hadden we juist Tsjernobyl meegemaakt, maar was dat wel zo erg? We konden niet overzien en inschatten wat de gevolgen voor de Aarde zijn van het hedendaagse gedrag van mensen.

We zien langzaam en gestaag een intens bewustwordingsproces op gang komen. Mensen gaan beseffen dat we leven in tijden van grote veranderingen. De crisis van de Aarde staat echter nog niet op de ( politieke) agenda in de zeventiger jaren van de vorige eeuw.

Langzaam maar zeker laat de Aarde zich gelden: meer en meer milieurampen, hele ecosystemen blijken te zijn aangetast door verdwenen bossen. Als mensen kunnen  we er niet meer onderuit, dat het ons hart diep raakt en angst oproept. Maar die angst proberen we doorgaans te vergeten. Onze aandacht wordt sterk naar buiten getrokken en pas laat in de negentiger jaren wordt er gesproken over de spirituele dimensie van de ecologische crisis.

Kijk bij het overwegen van dit alles ook eens naar uw eigen persoonlijke weg: het kan niet anders of op enig moment tussen 1987 en nu is er iets in beweging gekomen. Waar gingen de crisissen in uw leven over in die tijd? En nu? Kunnen we de veel grotere dimensie zien: ondergedompeld te zijn of we het willen of niet, in een “wereld” van ontwaken?

Het spirituele ontwaken in onze eigen ziel en het spirituele ontwaken van de mensheid zijn één.

Wat er gebeurt met de Aarde en wat er gebeurt op het niveau van ons eigen bewustzijn zijn elkaars spiegel. De Aarde geeft aan ons haar diepe weten en geschiedenis terug. Maar ook haar angst en verwondingen. Door wat de wetenschap ons aanreikt over het ontstaan van de kosmos en de Aarde, kunnen we heel diep terugkijken in de tijd. Geen generatie voor ons had die kennis en dat inzicht. Misschien is het wel de speciale opdracht van onze generatie, dat we naar de Aarde zijn gekomen om die bron en wijsheid opnieuw te verankeren in een manier van leven. Om als nooit tevoren onze kracht en mogelijkheden te ontdekken en zo vorm geven aan het verdiept inzicht waarom ieder van ons er toe doet. We zijn pioniers van een orde en grootte die in de laatste eeuwen niet is voorgekomen.

Want is niet de diepste kern van de ecologische crisis een spirituele crisis?  Doordat we onze verbinding met de Aarde en haar leven in de afgelopen eeuwen zijn kwijtgeraakt, zijn we niet langer meer in contact met het oer-weten dat we een kosmos – mens zijn, verbonden en gegrond in alle leven.

Het omslagpunt van dit moment is naar binnen keren, zoals dat de uitnodiging is van elke doorgang naar de winter. Een tijd voor de “onderwereld”, voor dat wat niet zomaar in ons denken komt. Die diepte waar de schatten die we nog niet kennen begraven liggen, maar ook de kelders die we liever niet openen.

Toch is deze winter zonnewende van een andere aard: groter dan we kunnen bevatten. En dit omdat we dingen kunnen verstaan die onze voorouders niet wisten.

  • Hoe sta ik er in, in deze tijd, in de angst en onzekerheid om me heen?
  • Wat zie ik ten einde komen en waar ontwaar ik nieuwe bewegingen en licht?
  • Wat ik zie, denk, voel, hoe ik spreek, wat ik vorm geef in de wereld bepaalt mede de richting van beschaving en de volgende fase in de evolutie. Durf ik dit te zien?
  • Is er zoveel moed en kracht in mijn leven, om bedrog en afleiding te ontmaskeren en te durven zien wat echt levengevend is? Niet alleen voor mij, de kring om mij heen, maar heel de gemeenschap van leven?
  • Is stilte en meditatie belangrijk in mijn leven, zodat ik kan waarnemen en luisteren naar wat me wordt aangereikt vanuit de wijsheid van kosmos en Aarde?
  • Welke kernovertuigingen moet ik aanpakken, om iets te veranderen in de buitenwereld?
  • Durf ik te geloven in mijn eigen waarde en de enorme kracht die in mij werkzaam is:  “Dezelfde kracht als die de sterren tot bestaan riep en planeten in hun baan zette, is werkzaam in ieder van ons ”( naar Thomas Berry, Het Grote Werk)
  • Dat ondanks vernietiging en geweld, er een beweging is in heel de evolutie naar steeds grotere heelheid en leven?

Een nieuw inzicht in onze rol als mens komt op. Om dit steeds helderder te zien, dalen we diep af in onszelf. Daar vinden we de schatten van de opgeslagen wijsheid van heel de evolutie. Onze ziel weet van het Grote Plan, de richting van de evolutie en de volgende stap in het ontwikkelen van menselijk bewustzijn. “Het is immers in de mens dat de Aarde zich bewust wordt van zichzelf”, zegt Thomas Berry steeds weer. Het duurde een hele tijd voor ik het begreep en nog weer een hele tijd eer ik zag hoe ik dit kon beleven. Als wij als mensheid de pijn en de angst van eeuwen oorlog, verwoesting van leven verwerken, zal ook de Aarde helen en minder geweld van de mensen ervaren.
Ieder van ons kan verantwoording nemen voor eigen ziel en de weg van heling steeds dieper gaan. Naarmate we helen, hervinden we onze kracht en mededogen voor onszelf. Want we hebben een diep genezingsproces nodig om weer te weten wie we zijn. We moeten naar de diepte van ons innerlijk reizen om de Aarde te begrijpen en vandaaruit weer te weten hoe we hier kunnen leven in deze indringende tijd.

Ik denk dat daarmee is gezegd dat de mens die uit deze grote onwenteling te voorschijn zal komen, een mededogend  mens is. Heel de gemeenschap van leven om ons heen zal ons verwelkomen en wij zullen elkaar verstaan. We zullen onze energie in harmonie brengen met de Aarde en al haar leven. Thuisgekomen in elkaars ware grootheid en spirituele aard.

Tot slot een meditatie

Geinspireerde inzichten van F.Coppieters  www.livinglightcenter.com

Als je aandachtig bent
dan kan je je bewust worden, nu op dit ogenblik,
van een lichtgevende uitgestrektheid zonder grenzen.

Er is een nulafstand
tussen deze uitgestrektheid en je ware natuur.

Deze ervaring ligt in het centrum van elke meditatie, elk gebed, elke genezing.
Het brengt jou de almachtigheid bij van een liefde zonder voorwaarden,
beschikbaar wanneer ook je ervoor zorgt ze uit te nodigen.

Je openheid is de uitnodiging.

Het allerkrachtigst is dat zelfs een kleine opening in het hart
jou in de juiste richting doet schuiven.
Wat een mooi proces.
Manifestatie volgt sacrale intentie.
Intentie heiligt actie.

Om het even welke glimp is voldoende
om weer op te vorderen wat je altijd geweest bent –
liefde die rust in liefde.

Wordt vervolgd

De Roep

Bij mijn vele reizen en ontmoetingen met mensen hier en aan de andere kant van de wereld heb ik de laatste jaren iets heel gemeenschappelijks ontdekt. Het heeft me ten diepste aangeraakt, ontroerd en verwonderd. Te midden van de wereldwijde ecologische crisis, tsunami’s, vernietiging van leefmilieu, opwarming van de Aarde, gaat er een diepe beweging door de mensheid.  Het is als een spirituele roeping. Niet om meer te doen, nog meer actie. Hoewel versta me goed, er heel er veel gedaan dient te worden om tot een duurzame Aarde-gemeenschap  te komen. Toch gaat het verder dan de actie, want met al onze inzet kunnen we de Aarde en haar leven uiteindelijk niet redden.  Dat moeten we uit handen geven want het is veel te groot voor het menselijk verstand en menselijk handelen.

Moeder Aarde roept ons, onze Schepper raakt ons aan,  de Goddelijke Moeder ( Het Goddelijke Vrouwelijke) in en door alles wat leeft,  beweegt ons.  Door heel de mensheid gaat een beweging, zacht bijna onzichtbaar, onhoorbaar. Het is als één  groot verlangen. Een liefde voor het leven, voor de Aarde, een mededogen en zachtheid zoals nog nooit vertoond, komt aan het licht. Overal  hoor je mensen spreken over hun verlangen naar een spiritueel leven,  over mystiek, over meditatie.  In  Z.O. Azië spreken mensen er over en komen allerlei groepen op, juist zoals hier in de afgelopen jaren. Het is een verlangen naar wat heilig is, het ongrijpbare van de menselijke ziel, het diepere mysterie achter alle dingen. Nu is de Aziatische ziel daarvoor wel extra gevoelig, maar de moderniteit en ontwikkeling hebben ook daar het daagse leven veroverd. Dieper dan dat en daardoor heen zie ik deze beweging. En  het gaat snel, enkele jaren geleden was het er niet zo uitgesproken. Nu spreken mensen er over, zetten ze stappen in die richting. Stilte en  meditatie is ook in het Oosten allesbehalve voor de hand liggend.  Het is ook een plaats van rouw en pijn en vaak ontzetting voor wat er definitief verloren is gegaan: kostbare landbouwgrond, bossen, schoon water, biodiversiteit, schone lucht en de stille bekoring van het leven op het platteland. Dit roept bij mensen soms heftige reacties op.

Er over nadenkend en het stil beschouwend zie ik dat het een verlangen is om weer diep met eigen ziel verbonden te zijn. Wat is er toch met de menselijke ziel gebeurd, met de ziel van de natuur,  het levensweb? Het is het verlies van de verbinding met het Heilige, het Goddelijke. Afgesneden van die verbinding wordt het leven leeg, zinloos, zonder glans en diepte. En de mens vergeet wie hij is te midden van heel de kring van leven om hem heen.

Er is iets NIEUWS gaande;  het gaat nu niet allereerst over ons volgende project of de volgende actie. Die beweging is op gang gekomen en het is verheugend te zien dat de revolutie naar een  duurzame wereld en samenleving overal in de wereld zich duidelijk heeft ingezet.  Waar het om gaat is een persoonlijk antwoord op de immense en razendsnelle veranderingen die overal in de wereld plaatsvinden. Vrouwen uit de dorpen van China, Myanmar e.a. landen hebben  er met mij over gesproken.  En hier, aan deze kant van de wereld,  weten we het wel en zien we het ook dagelijks onder ogen.

We mogen getuige zijn van de groei van de ecologische beweging, stappen van regeringen, hoewel soms nog mondjesmaat, inzet van de beweging aan de basis overal ter wereld.  We zijn ook getuige van toenemend geweld, omdat dit nieuwe niet gerespecteerd wordt, mensen aan de basis niet gehoord worden maar met bommen bestookt. Ook dat is onze wereld en de situatie van dit moment. En toch…

Er is meer: iets heel persoonlijks en dieps. Eén voor één worden we geroepen om door het proces van verandering heen te gaan. Want weten we niet allemaal – ieder in eigen omstandigheden – dat het een heel persoonlijke weg is. Niemand kan het voor ons doen. In de afgelopen maanden zijn we getuige geweest en hebben we gezien hoe van onder af op zoveel plekken in de wereld een  protest komt: “rebellen die ergens voor gaan”. De “Occupy” beweging als een stem tegen wat er gebeurt met het geld in de wereld en tegen de wijze van hoe mensen in de absolute armoede terecht komen.  Dit soort rebellen zitten overal en mogelijk rekenen  we er onszelf ook toe.

M.Forbes, Luisteren

We worden uitgedaagd om diep te luisteren en ver te zien, om te zien wat mensen verbindt nu in hun hoop en zicht op de toekomst. Dat is het nieuwe “Wij”. Job in het oude Testament geeft ons de raad om als we niet meer weten hoe we verder moeten, we onze mond maar op de Aarde moeten leggen, en dan horen en voelen…we zullen weten…uit een bron anders dan ons denken. Onze oren tegen een boomstam leggen, onze handen om een opengaande knop.. Ons te laten informeren door de Maan en haar ritmes en de andere kringlopen van de natuur.

Het is tijd voor stilte en kalmte en diep luisteren. Alles wat is, vanaf het allereerste begin luistert naar de innerlijke beweging van leven  en evolutie. Zo gaat het al miljarden jaren in de evolutie. En zo ook wij die leven in deze tijd, en een heel intense ontwikkeling doormaken in de evolutie.

Aan ons wordt de aarde toevertrouwd met al haar leven, de toekomst van alle leven. Het is een zaak van de ziel, om te verstaan en te vermoeden wat dat betekent. Om door alles heen te weten  en te ervaren dat we worden geleid: heel persoonlijk en als mensengemeenschap. Het is geen kwestie van leeftijd, sociale positie of opleiding. Op een goede dag weet je het; je ziel roept, wil de leiding nemen en als dat moment komt, dan ga je…of je bent voor altijd gevangen in je eigen projecten en ego dromen.

Dan is er hoop, perspectief en een andere weg…..Johannes van het Kruis, een mysticus uit de zestiende eeuw beschrijft deze weg zo prachtig in één van zijn liederen….Zo ongeveer zingt hij: In een donkere nacht, mijn huis in rust ( de ziel tot rust en inkeer gekomen), vond ik een deur…ik ging de trap af en werd geleid, de wijdte in  de nacht…

Misschien spreekt dit beeld tot je, is het wat je ook al wist en voelde, alleen had je er nog geen woorden voor.. Nu zul je gaan ervaren dat je wordt geleid, op wegen waar je nog niet van hebt gedroomd.. Want onze tijd is niet donkerder dan vroegere tijden.. alleen de omstandigheden zijn anders…Steeds dieper zal de weg de wereld in leiden, vanuit de stilte van meditatie en de grote kalmte die daarmee in ons komt. Het is nu tijd om verder te gaan en dieper te gaan.

Het is onze ziel die de mysteries van Schepping, Aarde en haar leven kent.. die een vermoeden heeft van het Goddelijke, zoals anderen voor ons dat hadden en die plek in hun zelf geloofden en er uit handelden. Als gaande zullen we ontdekken hoe onze ziel een uitdrukking is van het Goddelijke en meer en meer daaraan gelijk wordt…het is wat de spirituele meesters  het mystieke omvormingsproces noemen..

Té grote woorden? Vind het zelf maar uit. Op een goede dag weet je dat de weg van mystieke diepgang loopt door een aandachtig over de wereld gaan…van ál het leven houden en Schepping behoeden en bewaken met je eigen lijf en alle krachten van  je hart en ziel..

Kom…misschien staat de deur van je huis al zo lang open  en is alles  in rust en is er niemand die je tegenhoudt… Ga je (mee) ?

In de komende weken, maanden zal ik een nieuwe weblog laten geboren worden. De kern van alle inhoud zal steeds zijn; de beweging van de ziel.

Door de wereld gaat de revolutie naar een meer duurzame Aarde en Aardegemeenschap. Mensen  overal in de wereld komen in beweging, zijn in beweging.

Nu is het tijd om naast de actie dieper te gaan en in de intimiteit met eigen ziel waar de ontmoeting met God, het Goddelijke ononderbroken zich voltrekt, te luisteren. We zullen geleid worden naar een intimiteit met onszelf, de Bron, met Aarde en alles wat leeft.

Het is die nieuwe intimiteit en hartbewustzijn die transformeert…

Ter inspiratie:

  • De Duurzaamheidsrevolutie. Hoe mensen en organisaties de wereld veranderen.  H. Verhagen, ISBN 978-90-6224-512-3
  • De Burcht. Een Geestelijke Reis naar ons Innerlijke Zelf. C. Myss  978-90-6963-799-0
  • Bestijging van de berg Karmel. Mystieke Werken Johannes van het Kruis. ISBN 90 700092 06 9

Overweging bij alle conflicten in de wereld nu

Ieder van ons is een draad in het naadloze kleed van het collectieve onbewuste en de kleuren die we uitstralen en de aard van onze energie bepalen mede hoe dit kleed eruit ziet.

Vanuit dit hogere perspectief kunnen we letterlijk zien hoe sterk we met  elkaar verbonden zijn. Ieder is verantwoordelijk voor het grote geheel op de manier waarop we verweven willen zijn met dit grote kleed

De kleinste stap naar innerlijke vrede is een grote stap naar wereldvrede. Welke stappen kan ik zetten naar meer innerlijke vrede? Wat vraagt aandacht ?

Ik stel me de wereld voor zoals die vandaag is, wetende dat ik deel ben van het evolutionaire ontwerp van onze planeet. Ik kies te leven vanuit mijn diepste mogelijkheden in een geest van openheid, intellectuele integriteit en vrijheid.

Ik ben me ervan bewust dat ik een rol heb in het zich ontvouwende verhaal van de mensheid. Ik ben deel van het geheel en weet me verbonden. Mijn intenties resoneren diep in de harten en geesten van anderen.

Samen raken we de diepte aan van menselijke inventiviteit, creativiteit en collectieve heling.  Samen zijn we deel van de evolutionaire polsslag door ons te richten op onze gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de Aarde en haar mensen.

Het is mijn intentie om in een plaats van wijsheid, mededogen en innerlijke schoonheid te verblijven zodat ik kan dienen op de plaats waar nodig en werken voor het Grote Geheel en het goede in alles.

 Nieuwsbrief Institute of Noetic Science, vrije vertaling door Elly Verrijt