Zeven weken in Eco Camp Bandung

Dit reisdagboek zal worden vervangen en opnieuw geschreven.

 

 

 

 

Eco camp is me overkomen. Een onvergetelijke ervaring van samen werken aan meer bewustzijn rond de wijze waarop wij mensen deze aarde bewonen. Ik had het niet kunnen bedenken…Genade heet zoiets!

In het kader van mijn aanwezigheid in Indonesia de afgelopen vijf jaar, kwam ik in 2012 in contact met Dr. Ferry Sutrisna Widjaja. Ferry is een priester van het Bisdom Bandung. Geraakt door de situatie van de Aarde, vooral ook in Indonesië, kwam hij rond 2001 in aanraking met Al Gore, die toen aandacht vroeg voor de opwarming van de Aarde. Ferry ging naar Australië en werd daar opgeleid door Al Gore. Hij zegt zelf altijd dat hij niet goed weet waarom hij zo aangetrokken werd door de problematiek van de Aarde. Vanuit zijn werk- en leefomgeving zeker niet, want in  die tijd was de Kerk niet zo bezig met de situatie van de Aarde en de ecologische crisis. Er was dan ook niet echt begrip en ondersteuning van die kant.

Hij richtte een Stichting op:  Yayasan( Stichting) Sahabat ( Vrienden)Lingkungan  Hidup ( Milieu, kring van leven). Samen met Ir. Shierly Megawati, een bevlogen jonge moeder die zag hoezeer jonge kinderen vervreemd raken van de aarde, natuur, begonnen ze het EcoSpirit Learning Camp. Via allerlei activiteiten voor jonge kinderen ( van 5-18 jaar) werken ze al die tijd al aan bewustzijn voor de kinderen, via kampen waar kinderen kunnen spelen, leren over de natuur, karaktervorming en leiderschap. In die jaren zijn  steeds meer mensen en instanties betrokken geraakt. Zo ontstond een prachtig project, waar mensen van allerlei godsdiensten hun verschillen overbruggen en werken aan een duurzame leefomgeving. Zie www.yayasansahabatlingkunganhidup.org. De website is gedeeltelijk in het Engels en u kunt daar meer informatie vinden over  hun geschiedenis, missie en de recente ontwikkeling. Bedrijfsleven, universiteiten en hogescholen en andere maatschappelijke instanties hebben handen ineengeslagen.

In 2012 kwam ik in contact met Ferry en hij zei dat hij van mij wilde leren en vroeg mij om een workshop te geven voor de leden van de Stichting en de wijdere kring van medewerkers en vrijwilligers. In 2013 was ik in Bandung en de workshop kwam er. Een heel bijzondere ervaring met bijzonder leergierige en ecologisch bewuste mensen. Een van de profesoren van de universiteit was zo geraakt door het verhaal van de kosmos; nog nooit zo over nagedacht zei hij mij.  In gesprekken heb ik met hen gesproken over het kleine project dat ik begon destijds in Nederland ( De Gaarde in Udenhout): een leerplek voor ecologisch bewustzijn vanuit een spirituele basis. Ik heb nooit kunnen voorzien dat dit zo heeft ingeslagen. Nu zeggen ze, dat dit de inspiratie was die ze zo hard nodig hadden. Ze waren ook juist op een dood punt beland en vroegen zich af hoe en of ze wel verder moeten gaan. Ze waren toen vastbesloten om een Gaarde in Indonesië te gaan beginnen. Ik vond het wel mooi, maar ik  moet bekennen dat ik niet had verwacht dat ze het echt zouden gaan doen.

Featured image

Met Shierly Megawati en Ferry Sutrisna

Om een lang verhaal kort te maken, eind augustus kwam ik met Ferry en Shierly aan bij het Eco Camp in Bandung; een prachtig nieuw gebouw met ruimte voor cursussen en gelegen in een prachtige Perma- Cultuur tuin. Het was in een jaar tijd van de grond gekomen. Functioneel, eenvoudig degelijk, en mooi. 40 mensen kunnen er overnachten en er is plaats voor grote groepen voor dag programma’s. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik heb me vaak afgevraagd hoeveel jaren van klaarkomen met regelgeving etc. er in Nederland aan vooraf zouden zijn gegaan.

Het waren de eerste weken van thuisraken in een nieuw gebouw en gaan functioneren met een veel grotere opzet van team, bestuur en de vele, vele mensen. Zoveel mensen die constant op de een of andere manier hun bijdrage geven. Dat vraagt om veel organisatie en dat is bij tijden ook heel spannend.

IMG_20140905_110714

Ik moest er eerst genezen van Dengue Fever, maar er was geen betere plek te bedenken.. mooie tuinen, fijn klimaat, en de grenzeloze zorg en gastvrijheid van de Indonesiërs. Daarna heb ik nog heel wat workshops en in- service training kunnen geven om zo samen vorm te geven aan hoe het van dag tot dag kan gaan in zo’n centrum.

De eerste bijeenkomst was een avond met mensen van allerlei godsdiensten: soefi’s,  boeddhisten, hindoeïsten, moslims, confucianisten, christenen,  katholieken. Het onderwerp: planetair bewustzijn en kosmische spiritualiteit. Dat heeft de toon gezet voor de sfeer waarin gewerkt wordt.

IMG_20140920_142910

workshop voor mensen uit het onderwijs

Ondertussen draait het centrum op volle toeren. De eerste grote kampen zijn al gehouden; meestal honderden kinderen die in een groot bosgebied in tenten doorbrengen. Ze worden begeleid door jonge studenten, instructeurs, die daarvoor een opleiding hebben gekregen. Ik mocht er ook aan meewerken. Een knap staaltje teamwork, organisatie en inspiratie. Het was een feest om met de jonge mensen dit te ervaren. Dan zijn er de vele groepen die voor een dag komen, of voor een retraite van enkele dagen. Vooral mensen uit allerlei sectoren van het onderwijs, maar ook uit religieuze en kerkelijke kringen.  Ze hebben samen veel expertise opgebouwd en Ferry doctoreerde op “Ecologische waarden in het onderwijs “.

Samen met de mensen van het Stichtingsbestuur hebben we nagedacht over hoe verder nu en lijnen uitgezet naar een eerste program en opvang van de vele mensen die aangetrokken worden door deze beweging. Want dat is het ondertussen echt geworden. En stappen naar de toekomst; een meer-jaren plan en prioriteiten lijst. Want u kunt zich voorstellen dat nog veel over elkaar heen buitelt in zo’n snelgroeiend project.

Mooie woorden werden er gesproken, over en weer bij de opening van het huis en tegelijkertijd “mijn afscheid”. Na enkele weken al, echt een afscheid. Er waren zeventig mensen gekomen. En steeds weer: je moet blijven, je moet terugkomen. Het was moeilijk om me los te maken, totdat ik besefte dat dat helemaal niet hoeft. Je hoeft niet in persoon steeds aanwezig te zijn, om mee te blijven dragen, de richting mee helder te houden, inspiratie aan te reiken en samen stap voor stap verder  te gaan. Er zijn veel wegen tegenwoordig. En dat ervaren we samen.

anak alamIMG_0138

“Ga je weer terug” vragen mensen me hier. “Je moet terugkomen, ik wil nog zoveel met je bespreken…., zeggen ze daar.”  “Insjah Allah” zeg ik dan met hun woorden, “als Allah het wil”. Leeftijd is daarin niet alles bepalend. Voorlopig is het tijd om de vele mooie ervaringen te koesteren en een plek te geven. Ik heb zoveel mogen overdragen, in hun handen gelegd, op zoveel plaatsen. Er is zoveel bewustzijn gegroeid in de afgelopen jaren. De mensen daar zijn wakker geworden, ze voelen zozeer wat de effecten zijn van de opwarming van de Aarde. Ze zullen het doen, vanuit een diepe spirituele basis, want dat is zo eigen aan de Indonesische mens. De tijd zal uitwijzen hoe het verder zal gaan en of het er nog inzit om nog eens terug te gaan voor een bezoek, maar niet meer om te trainen. Dat is nu overgedragen.

…..”Het allerbelangrijkste dat je voor iemand kan doen is zorgen dat hij naar binnen keert, zijn ware zelf vindt en God vindt in het diepst van zijn wezen.….Daar zal iedere ziel de oplossing vinden voor alle problemen en het antwoord op iedere vraag. Je moet een ziel loslaten, nadat je een eind mocht meegaan op het spirituele pad. En ze zullen een stap zetten, iedere keer in het licht van het moment….Meer is er niet….”

Naar Eileen Caddy, Findhorn gemeenschap.

Reisverhalen van Indonesia ( 3)

U, die regelmatig deze blog volgt zult zich hebben afgevraagd waarom er een abrupt einde kwam aan de verslaggeving van mijn tijd in Indonesië. Ik beloofde u een verslag verder van het bezoek aan een dorp in Midden Java, helemaal duurzaam functionerend. En ook een verslag vanuit het Eco camp in Bandung.

Ondertussen ben ik al weer ruim drie weken thuis en pas nu kom ik  er aan toe, om u alsnog mee te nemen op mijn pad in Indonesia. Toen ik eind Augustus aan een paar dagen rust en vakantie toe was, voor ik het program in Ecocamp Bandung zou beginnen,  bleek dat ik Dengue Fever had opgelopen. Dat was even een tegenvaller en het kostte me enkele weken, want zowel het ziekteverloop met ziekenhuisopname als ook de herstelperiode daarna vroegen de nodige tijd. Gelukkig ben ik dit alles goed te boven gekomen. Dengue Fever is een virusinfectie die wordt overgebracht door de mug Aedes E. Deze mug steekt overdag, dus het is moeilijk om je er tegen te beschermen. Verder broedt de mug in schoon regenwater, dus een onverwachte bui regen in het overigens droge seizoen was voldoende.

Dus nu pak ik de draad weer op met het verhaal over het bezoek aan Desa Serut in Midden Java.

In 2002 was er een grote aardbeving ten zuiden van Yogyakarta. Hele dorpen werden weggevaagd en desa Serut was het ergst getroffen en lag precies in het epicentrum.We luisterden naar het verhaal van het dorpshoofd, een heel ontwikkelde man met een wijs en groot en hart en een scherpe visie. Met groot geduld leidde hij zijn mensen naar een visie van een duurzaam dorp en dat is gelukt. Het is ook een pilot project van de bekende universiteiten in Midden Java. Organische voedselvoorziening, afval verwerking, huisindustrie die biologisch is zoals tempé en tahoe fabriekjes. En overal schoon helder water in de vele afwateringsslootjes. Een bibliotheek en cursussen over duurzaam leven. Een prachtverhaal over hoe het anders kan en op de puinhopen toekomst wordt gebouwd. Voor wie Indonesisch verstaat, als u zoekt naar Desa Serut op het internet, krijgt u een goed overzicht van de ontwikkelingen in  dit dorp.

DSCF1335

Bpk Toba en assistent neemt ons geschenk in ontvangt: een boek over Perma Cultuur.

De training voor leiderschap in  ecologisch bewustzijn werd eind Augustus afgesloten. Een zeer indringende ervaring waarbij dagelijks motivatie en inzichten groeiden en samenwerkingsverbanden werden opgezet. Waar mensen kennis en ervaring deelden en iedereen een bron van informatie werd.  30 mensen vlogen letterlijk uit naar alle delen van Indonesia: met plannen, kennis, materialen om zelf cursussen te geven en vooral ook met kracht en inspiratie om leiding te geven in hun eigen gebied.

foto bersama

Het verhaal van Ecocamp Bandung zal ik onderbrengen in een apart bericht. Zie vervolg.

Groeten uit Indonesia

Vandaag is het 31 juli en meer dan de eerste volle week is al voorbij. De dagen vliegen.
Op 22 juli vertrok ik, met de vlucht van Malaysian HN 17. Wel even wennen en hopen dat het goed zal gaan. Een andere route is ons aangezegd. Net voor boarding kwam een van de staf naar me toe en bood me Business class aan, er was plaats over. Dat heb ik maar dankbaar aanvaard. Het was heerlijk om te rusten en wat meer comfort te hebben.
Alles ging vlot. De route ging via Hongarije, over Roemenië, verder over Turkije, Iran, Irak, Afghanistan verder naar Z.O. Azië en op de gewone tijd was ik in Jakarta.
De volgende dag ben ik doorgereisd naar Midden Java en na enkele dagen aanpassen en rust gaf ik mijn eerste program; 19 jongere medische missiezusters, vnl. uit India, Duitsland, de Filippijnen, Afrika.
Het was het einde van de vasten en dag en nacht gingen de gezangen en het vuurwerk door. En toch is het ook heel mooi, de gezangen en op de achtergrond de preek van de Imam. Nu is iedereen weer op weg naar huis: 10 miljoen mensen op de weg extra.
De dagen samen waren heel bijzonder. Ecologisch bewustzijn verdiepen. En dat samen met een heel aantal medezusters, vnl. uit India die behoren tot een van lokale stammen en heel erg dicht bij en met de Aarde leven. Prachtig om te zien hoe dankbaar ze waren, hoeveel we hebben kunnen uitwisselen en hoe zelfbewust ze zijn. Ze weten het zo goed en ze zeggen het ook; hun ecologische wijsheid mag niet verloren gaan en is juist een enorme hulp in deze tijd, nu zoveel van de Aarde verloren dreigt te gaan.

 

DSCF1516

Indonesia haalt opgelucht adem. Ik vroeg de taxi chauffeur gisteren, onderweg van Bandungan naar Semarang, of hij blij was met de nieuwe President. Dat stak hij niet onder stoelen of banken. “Eindelijk een president die al bewezen heeft voor het gewone volk op te komen” was zijn spontane antwoord. Ik lees vanmorgen in de krant, dat Jokowi al begonnen is met plannen te maken voor het nieuwe kabinet. Het zal gaan over het voorzien in de basisbehoeften van iedereen. De installatie van de nieuwe President is pas begin oktober, dus kan ik het nog net meemaken.

Nu aan de slag voor het volgende program: twee en een halve week training voor 35 mensen uit alle delen van Indonesia. Samen zoeken naar wegen om meer ecologisch bewustzijn te bewerken en daarin de leiding kunnen nemen. Samen met een team van zeer bekwame mensen; o.a. twee ecologen. Het is een hele klus, maar toch voel ik het niet als zwaar. Zij gaan het doen, en hoewel ik het heb aangezwengeld, nu al weer drie jaar geleden, is het hun project. Dat is duidelijk.

Ondertussen werkt het weer wel mee. Het is niet te heet. Zoals overal de invloed van klimaatverandering te merken is, is hier al veel regen. Normaal is het de droge tijd. Als het regent tussendoor is het koel, vooral in de nacht. En dat is heel fijn.

Tot zover voor deze keer. Ik meld me wel weer als er weer nieuws is.

Ellyalamin2

Indonesië (3)

Het is al weer meer dan twee weken geleden dat ik aan een reisverhaal toekwam. Ondertussen zitten we al weer in de laatste dagen van augustus en ben ik aan de laatste opdracht hier begonnen. De dagen en weken vliegen voorbij. Na de eerste groep waarover ik de vorige keer schreef was ik weer bij de Trappistinnen in Gedono, ook hier in Midden Java, maar hoger gelegen de berg op. Een groeiende en bloeiende gemeenschap van vrouwen, wel veertig  en de meeste nog jong. Ik ging ik op de uitnodiging voor een vriendschapsbezoek, ik was er ook in 2009. En iedere dag een inleiding geven, een kleine retraite noemde ze het. Het was een allerhartelijkst weerzien en de stilte was een verademing. Het was er ook heerlijk koel. Ik ben er vijf dagen geweest, mee onafhankelijksdag gevierd ( 17 augustus) en weer de mooie vaderlandsliederen mee te zingen vond ik echt roerend. Ik merkte hoeveel het allemaal nog voor mij betekent. Ik werd uitgenodigd met de zusters te eten op die dag en voelde me toch heus een beetje verlegen toen de hele groep speciale Indonesische liederen voor me zong. Dat maak ik ook niet alle dagen mee. Ook merk ik meer en meer dat door de diverse bezoeken ik  hier weer een aardig netwerk heb opgebouwd en in Indonesia kom ik mensen tegen die me nog kennen van meer dan dertig jaar geleden…Toen een week in Solo geweest om me verder voor te bereiden op deze tweede groep.

Image-50

                                            Zusters Trappistinnen in Gedono

In Solo wonen we tegenover het stadion en dat was te merken toen er een heuse internationale voetbalwedstrijd was. Indonesia-Palestina. Ik wist niet wat ik zag toen ik in de avond even naar het naast ons huis gelegen internet café wilde. Alles was vol met brommers en auto’s. Verder hebben we  de wedstrijd wel kunnen volgen via de geluiden.

Indonesia viert dezer dagen het einde van de vastentijd. Om kwart voor drie in de morgen komt de oproep om op te staan en te gaan eten. Dan gaat het verder de hele dag door, soms ontroerend mooi de gezangen. Dit is een moskee in Banda Atjeh, Noord Sumatra.

Het grote Idul Fitri feest brengt de bevolking in beweging. Alleen al op Java zijn in deze dagen bijna 10 miljoen mensen op weg naar hun familie in stad of kampung. De welgestelden met de auto of met het vliegtuig, anderen met bus en trein en hele gezinnen met kleine kinderen soms vier en twintig uur onderweg op brommers….van West Java naar andere delen van Java. Om bij hun familie te zijn  en vergiffenis te vragen. En over enkele dagen gaat de stroom weer terug. De regering heeft boten ingezet, om de wegen te ontlasten en de vele ongelukken te beperken.

Sinds zaterdag ben ik nu weer terug in Girisonta, waar ik zondag begon met de groep. Het is een groep van 30 mensen van jong tot seniors. Ik ben hiet tot 6 september, dan terug naar Solo en de achtste in de morgen met de dagtrein naar Jakarta. Dan zal ik zondag de 11e vertrekken naar Manila.

Zo komt het einde van mijn tijd in Indonesia al in zicht. Ik voel het toch weer als een echt afscheid. Ik hoop hier weer terug te komen, niet het volgend jaar maar misschien later. Er liggen genoeg opdrachten te wachten. Mensen zijn er zo klaar voor en een spirituele visie rond milieu en ecologische bewustwording is er nog niet echt ontwikkeld. Nu zijn er de eersten die het willen oppakken en dat is heel erg goed.

Nu groet ik iedereen heel hartelijk vanuit dit mooie land van tempels. Er is wel wat te vinden in Midden Java.  Wordt vervolgd .

Elly

Prambanan tempel, bij Yogyakarta.

Indonesië(2)

Hierbij het tweede reisbericht uit Indonesië. Het is vandaag 12 augustus en de eerste maand zit er al weer bijna op. De dagen en weken vliegen voorbij. Sinds 28 juli was ik in Bandungan, een plaats nu overspoeld door toeristen op de helling van de Merbabu, een uitgedoofde vulkaan  in Midden Java. Het was een ontroerend weerzien van de plaats en vooral ook van de mensen. Meer dan vijftig jaar geleden begon ibu (aanspreektitel – moeder) Emmy Miriam, een vrouw van Chinese afkomst op 1 hectare grond een centrum. Er werden vrouwen opgeleid uit alle delen van Indonesië voor sociaal economische ontwikkeling in de dorpen. Je zou kunnen zeggen een soort opleiding voor duurzaam leven toen we het nog niet hadden over ecologische crisis en ecologisch leven. Vele jaren was ze de spil van een beweging van vrouwen die vanuit christelijke inspiratie hun leven inzetten voor de ontwikkeling en verbetering van leefomstandigheden op het platteland.

Nu was ik er terug, na ruim dertig jaar. Ik was verbonden aan dit centrum en gaf er les van 1972 – 1979 in verbetering van volksvoeding en volksgezondheid.  Ibu Emmy overleed in 1995, maar mensen uit haar kring gaan door met deze beweging. Verschillende van hen ontmoette ik toen we met een groep van 20 mensen, 7 dagen van stilte, meditatie, studie en sharing doorbrachten in dit centrum.

Het was een bijzondere week, met een diepte die ik nog zelden heb ervaren. Samen met twee van de vrouwen die het centrum voortzetten, met wel een iets andere invulling van hun oorspronkelijke zending, ging in naar het graf van Ibu Emmy. Toen pas wist ik dat ik ze miste, ze was er altijd en het is zo leeg zonder haar. Op een heel stille plek, op een typisch Javaans kerkhof onder de grote Camboja boom rust ze terwijl ze  zoals tijdens haar leven mensen blijft aantrekken die naar het graf komen om te bidden en kracht te vragen.

De dag begint vroeg tijdens deze week. Voor zes uur zijn we buiten, heerlijk fris in de wind die van de berg komt. En iedere dag komt de zon op in alle glorie, iedere dag weer anders. Al gauw merken ze op dat geen zonsopgang hetzelfde is. Na het ontbijt staan we weer buiten, om de verbinding te zoeken met al het leven om ons heen. Niet alleen de mensen die al terugkomen van de markt en de kinderen die naar school gaan, maar alles wat er is.

 vrouw op weg naar de markt met groenten van het land

Zo groeien we dag na dag samen in een vernieuwde relatie met de Aarde. Ze hebben er een werkwoord voor hier “membumi”. Bumi is Aarde en membumi is dus met de Aarde zijn. Van de Aarde worden. En stap voor komt er meer en meer inzicht. In de processen van de Aarde en de basisinzichten van Ecologisch Leven. In wat er met de Aarde gebeurt en de ecologische crisis in dit land. De oorzaken die voor een groot deel worden veroorzaakt door een wereldbeeld dat het mogelijk maakt dat de natuurlijke rijkdommen zo snel verdwijnen. Moderniteit die het land overspoelt en de traditionele waarden en levenswijzen eroderen. Bijv. het is zo gewoon om water te koken, in aarden potten te bewaren en vanwege de volksgezondheid mensen altijd warme thee aan te bieden of dit heerlijk koude water uit de aarden potten. Nu horen we verhalen over boeren in bepaalde streken die geen rijst meer kunnen planten omdat de ondergrondse waterbronnen opdrogen door de grote fabriek die drinkwater in plastic flessen en kleine bekers op de markt brengt.  Modern en gemakkelijk maar een ramp voor het milieu. We verdiepen ons in de waarden die nodig zijn om een ecologisch leven te leiden, gebaseerd op het leven hier. Dagen van stilte en gebed, van meditatie ook, zo eigen aan de religieuze instelling van de mensen hier. En naarmate de week verder gaat, nieuwe hoop en moed, enthousiasme en plannen op hun eigen manier een ecologisch engagement te ontdekken. De week wordt afgesloten met een viering waarin iedereen zijn, haar commitment uitspreekt. Daarna genieten we intens van de film Mars van de Pinguins.

Met een aantal van mijn medezusters blijven we nog twee dagen om samen plannen te maken hoe dit alles nu verder kan groeien in ons leven en werken hier. En dan vertrekt iedereen weer naar de diverse uithoeken van dit mooie land.

Ik ben op dit moment in Semarang. Weer kan ik van de verbazing maar niet bekomen, hoe groot deze stad is geworden. De heuvels rond de stad zijn een zee van licht in de avond….Dan ervaar ik de druk van de aanwezigheid van de mens: hoe moet het verder met de Aarde en de mensen op dit al zo overvolle eiland, Java. Hoe moet het verder met de lucht, de grond, het groeiende watergebrek etc. Iemand neemt me mee naar een enorm tempelterrrein. De geschiedenis van de van eerste Chinezen, honderden jaren geleden. Op het grote plein zoeken mensen wat ontspanning na een lange dag vasten. Over enkele weken is het grote Islamfeest Idul Fitri. Ogenschijnlijk kunnen godsdiensten in dit land naast elkaar bestaan. Maar ik hoor ook over een recente kerkverbranding en bedreigingen aan de Christenminderheid. Ook dit blijft steeds steeds weer de kop opsteken.

Heel verrassend komt er een uitnodiging vande abdij waar ik 2 jaar geleden was voor een vriendschapsbezoek. Ze vragen om een aantal presentaties over ecologische spiritualiteit. Een bloeiende abdij met veel jonge vrouwen. Ze zijn net een nieuwe gemeenschap begonnen in Macao, aan de voordeur van China en willen meer inspiratie om er echt ecologisch te bouwen en te leven. Hun vraag raakt me en a.s .zondag zal ik een kleine week kunnen genieten van rust en de schoonheid van deze plek, ook weer hoog op de berg Merbabu.

Daarna gaat de reis via Solo naar Girisonta, waar ik een tweede retraite mag begeleiden van 28 augustus tot 4 september. Er zijn 10 medezusters en 23 anderen uit diverse plaatsen in Indonesië. Ik heb veel hulp ontvangen bij de vertaling van presentatie materiaal in het Indonesisch en dat maakt dat ik nu bijna moeiteloos alles in het Indonesisch kan geven. Wonderlijk hoe alles ligt opgeslagen, ook na dertig jaar is de taal weer fris en vloeiend!

Ik hoop een volgend bericht te kunnen sturen voor ik 11 september naar de Filippijnen ga. Dit keer heb ik weinig te melden over gebeurtenissen in dit land, omdat ik geen krant, tv nieuws, email ter beschikking had de afgelopen weken. Wel lees ik nu over de rellen in Engeland en de crisis rond de euro die steeds ernstiger lijkt te worden. De crisis wordt steeds indringender concludeer ik.

Voor nu de hartelijke groeten en tot een volgend bericht.

Elly

Indonesië (1)

De dagen gaan snel in dit mooie land. Na een rustige reis weer “thuis in dit land.” Met in mijn hart nog de warme woorden en vele goede wensen van het afscheid en vertrek. Ik voel me letterlijk gedragen op vleugels op reis naar het Oosten.

Jakarta is vochtig en warm, de regentijd loopt maar net op zijn eind. Het is al donker als we van het vliegveld naar het centrum van de stad gaan, waar mijn medezusters wonen. De enorme drukte, vooral van de vele brommers valt weer op me..Dag en nacht de stroom van verkeer in deze miljoenen stad. Wie zal zeggen hoeveel mensen, het zijn er zeker rond de vijftien miljoen.  Als ik de maan zie opkomen boven de stad is dit een punt van herkenning en thuiskomen. Weliswaar een andere wereld waarin ik ben beland, maar het is dezelfde Aarde onder mij.

De eerste dagen is het echt aankomen, en langzaam ook komt mijn program hier in zicht. Twee grote groepen wachten op een program van 7 dagen over ecologische spiritualiteit. Hoe leef je in een land dat zo getekend is door de verwoestingen die de onstuitbare en niet voor te stellen ontwikkeling heeft gebracht in de afgelopen decennia? Toen ik nu twee en veertig jaar geleden hier aankwam was Suharto net aangetreden met zijn Ontwikkelingsprogramma, nr. 1 tot 5 als ik het me goed herinner. Indonesia zou een land worden dat meekan met de rest van de wereld als het gaat om economische ontwikkeling.

En de ontwikkeling is gekomen. Dit jaar zal de economische groei weer hoger uitvallen dan verwacht. Ongeveer 10% zeggen ze. Indonesië is één van de economische tijgers van Z.O.Azië. Het aantal mensen onder de armoedegrens is gedaald tot ongeveer 34%. Dat zijn er nog altijd veel, maar vergeleken met een aantal decennia geleden is dit een enorme vooruitgang. Toen was het aantal nog dubbel zo groot.

Als ik de kranten lees, zie ik dat er politiek het nodige aan de hand is. De partij van de president en de president zelf liggen onder vuur. Te veel corruptie en te weinig aandacht voor de armen in dit land.  De studenten willen demonstreren.  De jonge garde is wakker en politiek mondig. De kranten schrijven ook over de terreur in Noorwegen. Wat een schrik! Ze geven goede en objectieve achtergrond-informatie.

Afgelopen maandag reisde ik per trein van Jakarta naar Solo, Midden Java. Een dagreis in een comfortabele trein. Als we de stad uit zijn en dat duurt wel even, omdat de omliggende stadjes allemaal al deel van Jakarta zijn geworden, de uitgestrekte rijstvelden. Het ziet er zo vruchtbaar uit: de rijst is geplant, en wordt al geoogst hier en daar. De veldjes met rode pepers en uien en in Midden-Java de tabak. het is allemaal weer heel vertrouwd. Ik ben maar een nacht en een halve dag in Solo en dan gaat de reis verder naar het Noorden.

Ik word aan huis met een busje opgehaald en dat is erg fijn o.a. voor de bagage. De weg naar Semarang is breed en desondanks vol met trucs, bussen, brommers die overal tussendoor slingeren. Naarmate we na Salatiga de berg opkruipen komen we in een gebied waar de koffieplantages van vroeger nu vervangen zijn door grote industrie-terreinen. Ik kan mijn ogen niet geloven.Yeans- en kledingfabrieken, Coca Cola en andere bekende bedrijven. En overal mensen, mensen, mensen. De fabrieken gaan net uit. Dit is Azië.

Girisonta is een dorp dat nu al aardig stad aan het worden is. Hier ben ik enkele dagen in een bezinningshuis van de Jezuieten. Hoewel op de achtergrond het verkeer vier en twintig uur per dag voort raast, is het een oase van rust als de deur opengaat. Hier ontmoet ik de leider van dit centrum, hij is ecoloog. Hij heeft de afgelopen maanden meegewerkt aan het vertalen van presentatiemateriaal voor de workshops en retraites. Zo kan ik me beter uitdrukken in het Indonesisch en zijn deze materialen ook weer ten dienste van de mensen hier, die moeite hebben met Engels. Oosterse talen zitten nl. heel anders in elkaar dan de Westerse.

Het is een ontroerende ontmoeting. Hoewel we enkel email contact hadden, “herkennen” we elkaar in onze gedeelde zorg om de Aarde. Als ik hem bedank voor het vele werk dat hij heeft verzet, zegt hij dat maar een kleinigheid was. Maar  dan toch wel “een grote kleinigheid”. Dan ervaar weer eens opnieuw hoe vrijgevig en eenvoudig de Indonesische mens is. Hij zal deel zijn van de groep die in dit huis zal zijn voor het program over ecologische spiritualiteit eind augustus-begin september. In het komende jaar zal hij dan in zijn werk deze ecologisch bewustwording ook kunnen inbouwen. We zijn het er over eens, hoe hard dit nodig is in Indonesia. Zo mag het verder gaan, na alles wat de komende weken staat te gebeuren.

Op 31 juli zal ik van hieruit naar Bandungan gaan. Daar zal de eerste groep samenkomen. Deze plek is me zeer dierbaar, ik kwam er geregeld van1972-1979. Ecologisch werk toen we er nog niet over spraken: ik gaf er les in volksvoeding en volksgezondheid aan jonge werkers uit de dorpen.Ik ben erg benieuwd om alles terug te zien en vooral ook mensen te ontmoeten die ik in die tijd leerde kennen. Ik zal daarover vertellen in een volgend bericht.

Voor nu hartelijke groeten en een goede voortzetting van de zomer en vakantietijd.