Ecologische Bewustwording in Roemenië ( 2012-2013)

 

In 2012 leerde ik Borbala Szabo kennen, een Transsylvaanse vrouw die op dat moment al enige jaren in Nederland woonde, en na de val van de regering Causescu naar Nederland was gekomen. Ze vertelde dat ze in Praid, in Transsylvanië een boerderij in haar bezit had en heel graag een ecologisch centrum daar wilde beginnen.

Geraakt door haar droom en vanuit een natuurlijk gevoel van betrokkenheid reisde ik in juli j.l. via Boedapest naar Praid, een klein stadje bekend om de gigantische zoutmijn, in het hart van Transsylvanië. Ik had me nooit zo verdiept in het ver- van- mijn bed-land Roemenië. Het is er arm, is meestal een van de eerste dingen die mensen zeggen. Maar wat is “arm”?  Ik trof er een rijke cultuur en mensen die hun diepe verbondenheid met de Aarde nog altijd koesteren. Is dat geen rijkdom van hart en ziel?  Ik vond het jammer dat ik niet kon communiceren met de mensen daar, vanwege de twee onbekende talen; Hongaars en Roemeens. Transsylvanië werd ten tijde van de 1e wereldoorlog toegevoegd aan Roemenië. De Hongaarse taal, cultuur en volksaard is nog altijd overheersend daar.

Transsylvanië, “het land tussen de wouden”. Hoge bergen en als het ware van alle kanten omarmd door de Karpaten. Hoge bergflanken met oude en mooie bossen, kastelen, wilde dieren die tot onze verbeelding spreken, beekjes en rivieren en daar tussendoor de heuvelachtige vlakten met de boerendorpen waar de tijd lijkt stil te staan.

Land met een lange geschiedenis van cultuur. Je vindt er de zonnetempels uit de Romeinse tijd en de vele kunst e.a. cultuurschatten van het grote Ottomaanse rijk. En vooral ook de vele tradities en oorspronkelijke rituelen en feesten. Hierin wordt de diepe verbondenheid met de grond, de vruchtbaarheid van het land, de seizoenen en de levensgang van een mens uitgedrukt en gevierd. Een diep religieus volk ook, getuige de vele kloosters, kerkjes van verschillende denominaties en kruisen langs de weg.

Ik werd getroffen door de harmonie van het bewonen van het land. Boerendorpen tot hoog in de bergen. Erven die vol stonden met fruitbomen, groenten en mais en de vele kruiden. De tijd van oogsten was daar en de grote inmaak stond voor de deur. Zo wordt alles opgeslagen en bewaard voor de lange wintermaanden, als de sneeuw er meters hoog ligt. De mensen leven met de seizoenen, ze hebben er zelfs hun woonplaats aan aangepast.

Het kleine huis voor de zomer, het grote huis met de kachel en de schoorsteen centraal in het huis en de kamers om te spinnen, weven, strohoeden te maken en waarschijnlijk veel bij elkaar te zijn en de vele volksverhalen weer te vertellen. Zo voeden zij hun ziel met de wijsheid van Aarde en menselijke levensgang.

“Leef lang en sterf snel” ( volkswijsheid)

En dan de schuur voor het hooi in de schelften en de plaats voor hun koeien. Mensen die al eeuwenlang leven in een zekere harmonie en evenwicht met de Aarde. Een lokale zelfvoorzienende economie ook. Dienstverlening aan elkaar, de een bakt het brood, de andere repareert de auto en een volgende repareert je huis. En samen beheer je de bronnen van rijkdom van de natuur: de heuvels waarop gehooid wordt en de zeldzame stukjes grond die worden bewerkt voor graan om je brood van te bakken. Het leven in grote steden als Cluj Napoca en wat kleinere stadjes in de omgeving ziet er wel wat anders uit dan in de afgelegen dorpen.

Ik werd erg geraakt door de effecten van de klimaatverandering en opwarming van de Aarde. Op een hoogte van meer dan vijfhonderd meter was het dertig graden iedere dag en zo droog dat de putten begonnen leeg te raken. Onderweg, in de trein van Boedapest naar Transsylvanië zag ik al de verdroogde maisoogst op de grote vlakten van Oost-Hongarije. Op de berghellingen van de Karpaten waren de naaldbomen zo bruin als chocolade en dus allemaal verdroogd en dood. Heel het gebied tot in de Oekraïne daar ook in de buurt, heeft al twee zomers last van extreme droogte, terwijl andere delen van de wereld onder water lopen. Hoe zo, dat het allemaal wel meevalt. Ik heb de ongerustheid en angst van de boeren en de herders van het vee gevoeld. Ook vee heeft dorst!

Er was het intense contact met de helende kracht van de Aarde in Transsylvanië; de zoutmijnen in Praid. Diep onder de grond, meer dan vijfhonderd meter diep, kuren mensen. Je gaat er vier uur zitten en ademt de zoute lucht in. Het zuivert de luchtwegen. Dan de ervaring van het hete modderbad; zomaar ergens midden in het veld. Je lekker volsmeren met de zoute en warme modder, lekker laten opdrogen tot dat je als een kerstbal glinstert van de zoutkristallen en dan lekker afspoelen in een koel riviertje dat er stroomt. Vervolgens te voelen hoeveel je hebt losgelaten en in de ontspanning zakken! Of zwemmen in een zout meer bij het kuuroord dat er ontstaan is. Ik zie hoe er een hele traditie is van helende kruiden gebruiken en verwerken tot zalfjes, thee en dranken. Men is er vertrouwd mee, het hoort bij het dagelijkse leven. Zo ook de gewoonte om de dag te beginnen met een glaasje zelf gestookte pruimenjenever, de palinka, op je nuchtere maag. Om wakker te worden! Zij weten om te gaan met de zelf-helende kracht van de Aarde.

We zagen de oude steden met hun rijke geschiedenis en cultuur. Dan zie je weer dat je in het hart bent van het Oude Europa en hoe rijk en welvarend deze streken ooit geweest moeten zijn. Wat heel opvallend was en me geraakt heeft hoe de zigeuners daar vredig zij aan zij leven met de mensen. Ooit gekomen van verre streken, sommigen hebben inderdaad gelaatstrekken van mensen uit India,  bouwen ze er hun grote kastelen. Of ze leven in zeer armoedige optrekjes aan de rand van de dorpen.

Een Internationaal Ecologisch Leercentrum in Transsylvanië?

In deze tijd van ecologische crisis is het belangrijk en hoogst noodzakelijk dat wij mensen van deze tijd, leren hoe je de Aarde zo kunt bewonen dat de aanwezigheid van de mens in de gemeenschap van alle leven, zoals die zich op die plek ontvouwt een weldadige aanwezigheid is. Dat de mens er volop leven kan tesamen met alles om hem heen. En dat de Aarde kan blijven voorzien in voedsel, heling, vervulling, wijsheid, orde en harmonie, bewaren van evenwicht van systemen en processen.

Deze kennis en wijsheid is niet meer vanzelfsprekend aanwezig in onze tijd van steeds meer economische groei ten koste van het evenwicht van de Aarde en van computers en andere technologische gadgets die alle aandacht van de mens opslorpen ten koste van het vergaren van Aardwijsheid. Met wie en wat zoekt de moderne mens eigenlijk verbinding?

In Transsylvanië is deze aardewijsheid, duurzame levensstijl volop aanwezig en natuurlijk. Ook daar zal de Nieuwe Tijd zich aandienen, maar dacht ik, wat zou het geweldig zijn als ze de tijd van economische expansie, consumptie en groei konden overslaan en vanuit het nu de transitie naar een duurzame samenleving kunnen maken.

Het is dan ook de visie van Bori en die haar zullen ondersteunen dat er een taak en uitdaging ligt om de huidige dorpssamenlevingen te ondersteunen en zelfrespect voor hun wijze van leven te versterken en ontwikkelen en mensen van daar te betrekken bij het doorgeven van de ervaringskennis die er nodig is voor de toekomst. Permacultuur waarbij ook het versterken van de lokale gemeenschappen centraal staat ( people care), bewaren van de ecologische wijsheid die er is, het bewaren van de prachtige cultuur en tradities die zo Aardeverbonden zijn. Mogelijkheden te over zagen we toen we in de kring zaten met een stel en dachten over de visie en doelstelling van een dergelijk initiatief.

In de dagen dat ik er was werd ik steeds weer geraakt: West Europa met alle berichtgeving en geharrewar over banken en economische crisis was nu een ver- van- mijn- bed- show geworden. Ook dit land met zijn bevolking en mogelijkheden is Europa en zijn onze broeders en zusters die verlangen naar de zekerheid van een  ” goed leven” ( niet perse een leven van alle gemakken voorzien, want een goed leven duidt op de harmonie met de Aarde en de grond).

De Aarde roept in Transsylvania in al haar kracht en schoonheid en in haar overleven

Erf van Bori en thuis van het internationale leercentrum in Transsylvanië. Typisch Roemeens boerenerf, met klein huis en groot huis.

Mijn tweede reis naar Roemenië in 2013

De tweede helft van Juni was ik weer in Roemenië. Wat een verschil met het afgelopen jaar. Als we komen aan vliegen is alles zo groen, het prachtige glooiende landschap rond Cluj, in het westen net over de grens met Hongarije. Vorig jaar was er grote droogte, nu staat alles er goed bij en wordt een goede oogst voorzien. Het graan rijpt op de velden. Het voorjaar was laat, nu zijn de mensen druk met hooien. Achteraf bedenk ik dat ik amper een tractor heb gezien op de velden. Inderdaad, wat zo gemakkelijk wordt gezien als ouderwets is in feite een vooruitlopen op een toekomst zonder olie!

Ik ben er op verzoek van Borbala Szabo, een vrouw die lang in Nederland woonde en vanuit haar kleine boerderijtje wil werken aan ecologische bewustwording. En vooral ook naar vernieuwing en ontwikkeling in de dorpen. In de twee weken dat ik er was heb ik veel mensen mogen ontmoeten. Het is een hele klus om in contact te komen, want er is veel te overbruggen wat talen betreft. Omdat Transylvanië na de Tweede Wereldoorlog aan Roemenië werd toegewezen, wonen er hoofdzakelijk Hongaren. Daarnaast spreekt iedereen ook Roemeens, de taal van het land. Een heel ingewikkelde situatie. De oorspronkelijke bewoners voelen zich geen Roemenen en laten dat in alle toonaarden horen. Ze zijn zo trots op hun Hongaarse identiteit.

Mensen zijn erg op zoek hoe ze perspectief kunnen vinden voor de opbouw van hun land. De helft van de inwoners van Roemenië zijn in de afgelopen twintig jaar vertrokken. Van alle kanten lokt de globale economische ontwikkeling. Hoewel deel van de EU, willen ze kost wat kost de Lei behouden merk ik. De TV bericht er over.
Het valt me op dat je de uitersten vindt in Roemenië: van een generaties lang zelfvoorzienend leven in de dorpen tot de moderne ontwikkeling in de grote steden en alle verlokkingen van een moderne economie. Het is er allemaal. Maar ik ben me ook bewust dat ik enkel Transylvanië heb gezien en niet de rest van Roemenië.
Ik heb mijn beeld over dit land enorm moeten bijstellen. Als we de Nederlandse beeldvorming moeten geloven, dan is er overal ellende en armoede. Ja, ook maar het raakt me steeds weer hoeveel schoonheid en kunst er is. Kunst die zich uit in de wijze van inrichten van de eenvoudige huizen, de rijke tradities, de prachtige liederen en ballades. Ik zie hun diepe religiositeit.

In de gesprekken met mensen, vnl. vrouwen komt het er allermaal uit: nee tegen de globalisatie en daarmee het verlies van hun mooie tradities. Ze zijn blij dat de onvoorstelbaar harde tijd van het communistische regime over is. Tegelijkertijd voelen ze zich ook verloren. Toen was er voor iedereen werk en nu is er zoveel weggevallen. Ze klagen over de kwaliteit het onderwijs, de slechte prijzen die de doorgaans agrarische bevolking krijgt voor hun producten. Ze voelen dat ze samen moeten werken aan een lokale economie; coöperaties wantrouwen ze. Dat hebben ze lang genoeg meegemaakt. Wat is dan de vorm?

De laatste twee dagen in Cluj zie ik een moderne studentenstad met grote klinieken en tegelijkertijd een Zuid-Europese stad schitterend in de zomerzon waar mensen zich vermaken bij fonteinen en over de straten flaneren.
Je moet terugkomen zeggen ze. Om verder te zoeken naar inspiratie en visie bij de volgende stappen naar de toekomst. Er is een stap gezet, een basis gelegd voor de verdere uitbouw van ecologische bewustwording in de komende tijd. Vanuit hun diepe Aardeverbondenheid.

Als ik vanuit het vliegtuig het mooie glooiende groene land onder me zie verdwijnen voel ik hoe ik dit land en volk in mijn dankbare hart heb gesloten.

Elly Verrijt

 

 

 

 

 

 

 

Internationale Projecten

 

P1030610

                                             Earth Workers training 2010, HEAL  Philippines

Sinds 2009 ben ik zeer regelmatig betrokken geweest bij het ecologische bewustwordingsproces in Oost Azië.

* In 2009 nadat ik mijn pionierswerk in De Gaarde had afgesloten, kon  ik mijn vleugels gaan uitslaan naar Zuid – Oost Azië.

Een mooie gelegenheid, het was toen bijna veertig jaar geleden dat ik voor het eerst in Z.O. Azië aankwam. Ik woonde en werkte er destijds van 1969-1981. Als voedingsdeskundige was ik betrokken bij het voedselprobleem vooral op Midden Java.


natuur ind 3

Lake Taal, Luzon    Photo Internet

* Ecologische Bewustwording:  Projecten in de Filippijnen

In de Filippijnen, op het eiland Luzon begonnen de Medische Missiezusters in 2006 een Ecologisch Bewustwordingscentrum: HEAL. ( Haven for Ecological and Alternative Living) Het is uitgegroeid tot een prachtig centrum waar veel mensen uit de Filippijnen en uit andere landen van Z. O.Azië bewustwordingsprocessen doorlopen en trainingen volgen.
Ik was er betrokken bij de training van staff en het ontwikkelen van  allerlei trainings-programma’s. Dit centrum wil een antwoord zijn op de uitdagingen van de wereldwijde ecologische crisis. website: http://mmsheal.wordpress.com

P1010355

Al in 1988 verscheen er een pastorale brief van de bisschoppen in de Filippijnen waarin ze iedereen opriepen om verantwoording te nemen voor de verwoestingen toegebracht aan de Aarde. “Wat gebeurt er toch met ons prachtige land”, was de titel van deze brief. Zo is er nu een ecologische leerplek, waar mensen een nieuwe visie en ecologische basiskennis aangereikt krijgen om hun leven te veranderen zodat verwoestingen ophouden en een duurzame samenleving kan worden opgebouwd.

Dit gebeurt door :

1. Permacultuur en ecologisch natuur beheer

2. Traditionele manier van bouwen ( architectuur)

3. Zonne- energie, biogas gebruik. ( nog in ontwikkeling)

4. Werken aan behoud van bio- diversiteit (traditionele gewassen en rassen)

5. Afvalverwerking / hergebruik  systemen

6. Alternatieve geneeswijzen en kruidengeneeskunde.

7. Een intensief programma van ecologische bewustwording en training

 

heal ix 2010 144

 cursus Vermicultuur ( wormen), eigen photo

Doelgroepen: dorpsleiders, boeren, studenten, jonge mensen, pastorale werkers, religieuzen, mensen uit het onderwijs.

Ontwikkelingen

In de afgelopen jaren is er al veel tot stand gekomen. De meest noodzakelijke faciliteiten zijn gerealiseerd, zoals overnachtingsruimte, enkele kleine gastenhuisjes, eetkamer, meditatie plek en kapel, trainingsruimte. Het terrein is opgezet volgens de principen van permacultuur. Er is een pluimvee farm, groente – en kruidentuin, rijstveld en visvijvers. Ook zijn er veel fruitbomen en hardhoutbomen geplant, vooral die soorten die dreigen te verdwijnen.

Er is een groeiende bezetting van allerlei groepen die dit centrum bezoeken voor dagcursussen zoals  permacultuur workshops, modules ecologie, retraites, leerervaringen en stages,  etc.

In 2009, 2010 en 2011 was ik telkens voor enkele maanden in HEAL, 300 km ten noorden van Manila. Ik reisde ook naar andere plekken, zoals het eiland Mindanao in het zuiden. Op diverse plaatsen gaf ik ook retraites in Ecologische Spiritualiteit.

P1020322

In de drie jaar dat ik er betrokken was als staflid heb ik veel mee mogen opbouwen. Er zijn veel programma’s en modules ontwikkeld, die nu volop gebruikt worden door de cursisten die van diverse streken in de Filippijnen komen.

Er zijn nieuwe initiatieven ontstaan; kleine leercentra waar mensen  kunnen groeien in ecologisch bewustzijn en aardeverbondenheid. Waar nieuwe manieren van landgebruik worden geleerd en mensen leren om zich te weren tegen de oprukkende klimaat-veranderingen.

De staf in HEAL is uitgebreid met mannen en vrouwen die erg gegroeid zijn in hun mogelijkheden om kursussen te verzorgen, mensen praktisch te leren hoe beter voor de Aarde te zorgen.

In 2011 heb ik mijn werk  volledig overgedragen aan de mensen ter plaatse. Zij werken  met de presentaties, nieuwe inzichten etc.  Ik zal betrokken blijven bij verdere programma ontwikkeling en verdieping.

Elly Verrijt ( links) met Anne Bellosillo ( project coördinator)

Spreekt dit project u aan, en wilt u helpen en financieel steunen, neem dan gerust contact op! Zie pagina contact.

Steun voor project HEAL

Een groep van betrokken mensen uit Asten, NBr. heeft  de kosten op zich genomen om een staflid te betalen voor Heal.  Met heel veel dank aan EEN AARDE, ook namens de Staf van HEAL voor deze waardevolle en “onbetaalbare” ondersteuning.

Ook de Stichting Vrienden vande Medische Missiezusters heeft veel bijgedragen aan de opbouw van HEAL. www.medischemissiezusters.nl

In 2017 vieren ze hun tienjarig bestaan. De droge gronden en de snikhete plaats zijn nu een oase van groen geworden. Hoewel ze verschillende keren zijn getroffen door wervelstormen die alsmaar heviger worden vanwege de klimaat verandering wordt en veel en goed geoogst. Op de website van Heal kunt u de voortgang volgen.


 

 

* Groei van Ecologisch Bewustzijn in Indonesia.

660px-IndoZee

Het was een heel bijzonder weerzien in 2009. Na dertig jaar was ik weer terug in Indonesia en dat was een zeer indringende ervaring. In de twee maanden toen heb ik hier en daar lezingen en kortere workshops gegeven.

In de jaren 1969 -1980 was ik werkzaam in volksgezondheidsprogramma’s  in Midden Java.  Het was een enorme confrontatie om nu de ontwikkeling te zien van dit land.  In Solo, ( Surakarta) Midden Java, waar ik vroeger woonde en werkte, was weinig meer terug te vinden van de relatieve rust van destijds. Toen had iedereen een fiets en die was nu vervangen door motors of mooie en luxe auto’s. Een geweldige verkeersdrukte. Wat me het meest raakte was de industrialisatie en het verlies van de kostbare rijstvelden. En Java, zo overbevolkt was nu helemaal vol.
Hoewel er organisaties zijn en allerlei instanties die werken aan ecologische bewustwording en duurzaamheid, zag ik toch een nog beginnend beleid in die richting en mijn indruk was dat kleine groepen hier en daar zich erg zorgen maken om het milieu maar niet weten waar te beginnen. In mijn hart groeide het verlangen om samen met de mensen daar een begin te maken aan echte inzet en zorg om de Aarde.

In 2010 werd ik uitgenodigd om retraites te geven daar voor mijn eigen medezusters. Het werden uiteindelijk twee groepen van totaal 50 mensen, uit alle delen van Indonesia. Ik kreeg uitnodigingen om naar vele andere plaatsen te gaan. Omdat ik dat niet mogelijk zag, heb ik hen toen aangeboden om terug te komen om een training te geven in Ecologisch Leiderschap, zodat ze het zelf meer en meer kunnen doen.

In 2012 kwam de uitnodiging om een training te geven in Ecologische Bewustwording en Leiderschap. In 2013 volgde er weer een reis. Ik  gaf een retraite aan een groep Indonesische religieuzen, meest vrouwen uit Oost Indonesia. Daarna aan bestuur, vrijwilligers en staf van Stichting Eco Learning Camp in Bandung. Het was deze retraite die naderhand zou leiden tot het oprichten van Eco Camp in Bandung in 2014. Verder een training voor een groep priester van het bisdom Bandung en daarna nog een retraite van 7n dagen voor een groep religieuzen uit diverse delen van Indonesia.

Nu was er ook tijd en gelegenheid om verder te onderzoeken wat er aan training gedaan kon worden en met wie.  In zes weken ontmoette ik meer dan honderd mensen in allerlei trainingen. Voor het eerst ook mensen van verschillende godsdiensten, o.a. moslim mensen.

Ondertussen was er een pastorale brief uitgegaan van de Indonesische bisschoppen over de christelijke opdracht om zorg te dragen voor de Aarde. Deze brief heeft een hele groep mensen binnen de Kerk daar gemotiveerd om zich in te gaan zetten.
De workshops en retraites hebben heel veel in gang gezet.

 

In Augustus , 2014  was er een training in Ecologisch Leiderschap in Girisonta, in het retraitehuis van de Jezuïeten,  voor mensen uit heel Indonesia.
Ik mocht  dit samen doen met H. Budi Gomulia SJ, de leider van het retraitehuis, en ook bioloog /ecoloog van professie. En met Ferry W. Sutrisno, priester van het bisdom Bandung die pas doctoreerde op Ecologische Waarden in het Onderwijs. Hij heeft ook een achtergrond in architectuur. Zijn vakkennis heeft een mooi “groen “gebouwd trainingscentrum voortgebracht. Ik kon kennis en vaardigheden in vele open handen daar achterlaten en ben heel dankbaar voor deze teamleden die bereid waren  dit met mij te doen.

foto bersama

Trainingsgroep Ecologisch Leiderschap, eigen photo

Er waren  30 deelnemers en enkele stafleden. Uit de binnenlanden van Papua en Kalimantan, uit Sulawesi, Sumatra en diverse gebieden van Java. Uit kleine dorpen en afgelegen eilanden en uit de grote megasteden van Java. Iedereen had een presentatie voorbereid en de eerste dagen waren gevuld met te zien wat er aan de hand is in de diverse gebieden van Indonesia. Het is altijd een enorme confrontatie om werkelijk te zien hoeveel er verwoest is en hoe erg het probleem van vervuiling is. De deelnemers waren erg verwonderd over hoeveel ze vooral veel konden leren van elkaar  in een korte tijd.

Aan de hand van presentaties, meditaties, natuurervaringen, studie en reflecties zochten we samen naar wegen. Vooral ook naar spiritualiteit, inspiratie die aansluit bij hun natuuropvattingen. Ze ontwierpen hun eigen meerjarenplan en wisselden die plannen uit. Zo groeide motivatie en deskundige inzet.Na drie weken vertrok iedereen vol goede moed naar hun thuisplek. En….de komende trainingen, die er zeker zullen komen, zullen zij met elkaar verzorgen!

Eco Camp Bandung, West Java

In Bandung was een tiental jaren geleden het Ecolearning camp opgericht. Een heel brede beweging om vooral kinderen weer hun verbinding met de Aarde te laten voelen. Grote groepen kinderen komen er voor enkele dagen training en verblijf in tenten in de natuur. En kinderrijk is Indonesië wel, dus waren er groepen van soms wel twee- honderd kinderen

In 2013 gaf ik er een training gedurende een weekend voor staf en andere betrokkenen. Het was een onvergetelijke ervaring, om zo diep te voelen hoe eenzelfde liefde voor Moeder Aarde ( Ibu Pertiwi zeggen ze daar ) ons samen bindt en aanzet tot actie.

In het afgelopen jaar is er een trainingscentrum verrezen dat in gebruik is  genomen;  het eerste klimaat- neutrale gebouw in Indonesia. Er is een Permacultuur – voorbeeldtuin aangelegd. En dit alles door een brede groep gedragen, o.a. door regeringsinstanties, universiteit van Bandung, godsdienstige organisaties. Het is een geweldige uitdaging om elkaar te vinden in visie en actie. Maar het gaat, met een lach en een traan zeggen ze.

U kunt kennismaken met dit centrum via hun website http://www.ecolearningcamp.org  Een gedeelte van de website is in het Engels.
Eco-camp is een bijzonder dynamische plek. Allerlei soorten mensen met zeer diverse godsdienstige achtergrond ontmoeten er elkaar. Een zeer divers program van workshops voor zeer diverse doelgroepen is in ontwikkeling: van studenten van de universiteit tot kinderen van de kleuterschool.

imagesCAY12YOJ

Met dit verhaal heb ik u  laten meekijken in de ontwikkelingen van de afgelopen jaren. Wat ooit begon in De Gaarde, in 1999, gaat nu ook verder in Indonesië.

Vanuit mijn eigen plek hier blijf ik betrokken, via Skype, met de training van de jonge studenten die mee werken in de programma’s voor kinderen. En het blijft open of ik er nog eens terug ga, niet om hard te werken en te trainen, dat doen zij zelf nu. Maar om samen te genieten van het vele goede dat tot stand is gekomen.

Met veel dank aan de Stichting EEN AARDE, uit Asten  die ondersteunde met financiële hulp ( http://www.een aarde.nl ) en hulp van Stichting Vrienden van de Medische Missiezusters. http://www.medischemissiezusters.nl


 

Het verhaal van de twee Gaardes

Cirkel van De Gaarde, Udenhout

en staf Eco-camp Bandung ontmoeten elkaar

12-13 Oktober 2015 kwamen Ferry Sutrisna Wijaya, A. Sarwanto SJ, Alexander Iskandar en Shierly Megawati naar Tilburg. Onderdeel van hun studiereis om het door hen opgerichte Ecologische Leercentrum in Bandung Indonesië verder uit te kunnen bouwen. In het kader van eerdere training met hen op mijn reizen door Indonesië in 2013 en 2014 was dit een vervolg en verdere verdieping.“De Gaarde heeft een kind in Indonesië”, zei Shierly onderweg van Schiphol naar Tilburg. Het bezoek heeft laten zien, dat het kind zelfstandig en groot is en het huis uit!

Bijeenkomst op 13 Oktober met vroegere kring rond De Gaarde

ti3

 

  • Ons verhaal.
  1. We waren met een flinke groep die avond. We vertelden ons verhaal van hoe bij de Gaarde waren terecht gekomen, wat het voor ons heeft betekend en we ontdekten, dat hoewel we elkaar al lang niet meer regelmatig ontmoeten, al wat we samen hebben ervaren in die jaren nog steeds heel belangrijk is in ons leven en helemaal niet zo ver weg is dan we dachten. Wat er over is van de Gaarde zijn een bewustzijn en motivatie die ons nog elke dag voeden bij wat we nu ondernemen en beleven. Door ons eigen verhaal te vertellen bleek weer hoe we ieder een heel bijzondere bijdrage en rol hadden. Je zou het niet kunnen plannen of bedenken! We blijven pionieren op onze eigen manier.

ec3Voor de oude Gaarde in Udenhout. Nu leeg en verlaten,

de natuur heeft het weer overgenomen.

 

 

 

Het Verhaal van Eco-Learning camp in Bandung

Het blijkt dat onze inspiratie en ervaringen van al die jaren in De Gaarde meegenomen zijn in een project dat is ontstaan in 2013 -2014 aan het andere eind van de wereld: in Bandung, West Java, Indonesia. Op een wonderlijke manier blijken deze twee bewegingen één en dezelfde stroom te zijn. Wat gelijklopend is dat mensen één voor één en op unieke manier tot bewustzijn komen, geraakt worden, hun liefde voor de Aarde ontdekken en dan bevlogen en gemotiveerd aan de slag gaan.

Alex en Shierly deelden over het begin van Ecocamp in Indonesia. In 2002 werd hun tweede kind geboren en Shierly werd zich pijnlijk bewust in welke wereld dit kind terecht kwam. Wat kunnen we dit kind geven? Nog altijd is ze heel geëmotioneerd als ze dit verhaal vertelt. Enkel goede opvoeding en een groot bewustzijn, was het antwoord dat ze vond. Samen met Ferry Sutrisna, een priester van het bisdom Bandung begon ze Eco spirit camp. Een plek waar kinderen weer met de Aarde in contact konden komen, werken aan karaktervorming, en kinderen leren hoe verantwoord met de Aarde om te gaan. Ondertussen hebben ze prachtige programma’s opgebouwd waarbij vooral ook haar man Alex en een heel team hun expertise hebben ingezet. Ze mochten een deel van een 600 hectare oerbos gebruiken. Ferry haalde zijn doctoraat in Educatie met een onderzoek over “Ecologische Waarden in het Onderwijs”

IMG-20131001-00794Bij mijn eerste bezoek in 2013

In 2012 vroeg Ferry via een email of hij van mij kon leren en of er materialen waren. Hij had mijn adres gekregen van een ecoloog, Jezuïet met wie ik al had samengewerkt in 2011. Ferry vroeg mij om een workshop te geven voor staf, bestuur en vrijwilligers van Eco-spirit camp, zoals het project toen heette. In September 2013 gebeurde dat. The Universe Story van Brian Swimme, het verhaal van Shambhala Strijder van Joanna Macy en een tekst van Thomas Berry over wat te vertellen aan kinderen in deze tijd over de toekomst, waren voldoende om een veel wijdere visie te zien. Het verhaal van De Gaarde en onze ervaringen, gaf hun zicht op een volgende stap. “We gaan een Gaarde maken in Indonesia”, zei men bij het afscheid toen.

In de maanden daarna ging alles enorm snel: er werd een nieuwe stichting opgericht en Eco- spirit camp ( 2002-2013) werd nu Eco-Learning Camp. Er werd een stuk land in bruikleen geschonken, en met hulp van allerlei instanties en corporaties werd het eerste energie-neutrale gebouw, het trainingscentrum in enkele maanden tijd gebouwd. Toen ik September 2014 terugkwam, stond er een prachtig centrum met 40 overnachtingsplaatsen, een grote heel -tuin ( geneeskrachtige planten) en een perma-cultuur tuin.

In het afgelopen jaar kwamen er zesduizend mensen naar Eco-camp, meest kinderen van alle leeftijden, studenten en ook veel mensen die leiding geven in onderwijs en ecologische activiteiten. Er zijn speciale programma’s over voeding en vegetarisch koken. Ze waren nog zo vol van een training in ecologisch leiderschap die ze hadden gegeven voor een vijftigtal mensen uit onderwijs. Uit alle delen van Indonesia en tien dagen lang. Dat is zaaien! Ze hebben een “Kinderen van de Aarde” program voor kinderen die leiderschap opnemen en een Shambhala Krijger program, voor studenten die de programma’s voor kinderen uitvoeren.

Via filmpjes lieten ze ons zien hoe de programma’s verlopen en wat een vitaliteit, hoop en engagement deze programma’s genereren.

Over en weer hebben we elkaar bemoedigd en onze hoop en verwondering uitgesproken. Niet te geloven als mensen elkaar op de juiste tijd ontmoeten, hun inspiratie delen en dan samen aan de slag gaan.

3. De twee Gaardes verbonden.

De avond werd afgesloten met een eenvoudig ritueel geleid door Alex. We hebben elkaar een “commitment” armbandje gegeven, verbonden letterlijk door eenzelfde stroom en inzet. Geen twee toevallige projecten, maar één beweging en stroom. We horen bij elkaar, we delen dezelfde inspiratie en waar mogelijk zullen we elkaar blijven steunen en helpen.

En het Verhaal gaat verder….het verhaal van de twee Gaardes, nu verbonden….

DSC_0121Udenhout

smkbaranangsiang05_zpsmojgvd2w   Bandung

November 2015

Elly Verrijt

Meer weten over Eco-Learning camp: http://www.ecolearningcamp.org

 Bijgewerkt, juli 2017

 

 

 

 

Geef een reactie Reactie annuleren

Vul je reactie hier in …Vul je reactie hier in …