Hoe je groeit in zielsverbondenheid met alles wat is.

Het proces

Hoe kunnen we groeien in de verbondenheid met de Aarde en met al haar leven? Hoe worden we een kosmische – Aardemens? Dat is een lang proces, een levenslang proces. Als we de stap gezet hebben, blijven we een leven lang leerling in de school van Moeder Aarde met haar wijze lessen.

Vaak denken we dat we om te groeien als spirituele mensen onze blik naar de hemel moeten opslaan. Maar nu gaat het om afdalen, de diepte ingaan, a.h.w. terug naar de schoot van Moeder Aarde. Toen de mens Job, zo vertelt het Oude Testament, helemaal “aan de grond zat”, legde hij zijn mond op de Aarde. Als je niet meer weet waar je het zoeken moet, is dit een oergebaar.

Deze weg heet in het Engels het groeien in “soulcraft”. De vaardigheden van de ziel leren, gereedschap vinden voor je zielsleven.

Wat is dat Ziel? Ziel is die wildernis diep in onszelf, dat wat ongerept is, zo uniek voor ieder van ons. Dat wat het meest natuurlijk is aan ons.

Spirit: is het grote geheim dat alles doordringt. Heel de kosmos, alle leven is vol van Spirit. Alles deelt in Spirit. Spirit verwijst naar dat waar we allemaal in delen; het is allemaal deel van de Ene, het Ene onverdeelde en verbonden leven. Het is in ieder levend wezen, van de kraai tot de bacterie, van mens tot mier, van boom tot berg en rivier, van de kleinste atoom tot de grootste ster. Spirit is de kracht van Moeder Natuur, dat wat heel de kosmos beweegt.

Het is niet vanzelfsprekend dat we onze Ziel kennen met haar wilde leven. Daarvoor is het contact met Moeder Aarde een heel grote hulp. Het is hard werk en sommige mensen vangen pas op hun doodsbed een glimp op van hun ziel. Jammer, het zou toch fijn zijn als het eerder kon. Je ziel kennen in haar wilde natuur is de ultieme levenszin en bestemming.

Je ziel is je WARE NATUUR. In het woord natuur ligt de verbinding met het woord NATUS; zoals je geboren bent. Het herinnert je aan je geboorterecht, om wild te zijn van nature!  Je bent geboren met een bijzondere en eigen plaats te midden van alle leven. Die plaats te vinden is geen vrijetijdsbesteding of luxe bezigheid voor de natuur- hobbyist, maar LEVENS – noodzakelijk.

Je hebt een unieke ecologische roeping, rol te midden van alle leven. Je hebt een heel eigen taak om het leven te koesteren en eerbiedigen en in stand te houden.

Je behoort op een heel eigen wijze bij heel het leven van de Aarde. Er is voor ieder mens een plek in de natuur waar je het meest wordt geraakt, het meest thuis bent. Het is het landschap dat je ziel heeft gevormd en blijft voeden. Ga het ontdekken of ga er regelmatig heen, als je weet waar dat is. De natuur zal je laten zien, waar je plaats is in de veel grotere dan menselijke wereld.

De natuur is een spiegel voor je ziel, ze heeft je ziel gebaard! Ze doet dat steeds weer, van transformatie naar transformatie.

Je ego komt voort uit de samenhang van cultuur –taal – familie. Maar o, de ziel, ze is wild! De essentie van de ziel kan niet gescheiden worden van de natuur; waar dat dreigt te gebeuren wordt een hoge prijs betaald. We hoeven maar te kijken naar de gevolgen van zielsverlies in onze huidige maatschappij. Overal om ons heen zien we het gebeuren.

De weg naar een de echte zielsverbinding met Moeder Aarde en alle leven

1.Een diep verlangen

Vaak pas echt onder ogen gezien in een heftige crisis, ziekte of het onontkoombaar heimwee om naar huis terug te keren. De verloren verbinding met de Aarde vraagt om aandacht. Het wordt vaak niet herkend; het dient zich vaak aan als burn out, depressie, verlies aan vitaliteit. Een enkele wakkere ziel ervaart het als met de handen in de grond moeten gaan, gaan lopen, zwerven etc.

Nu is het de tijd om af te dalen, inderdaad je mond op de Aarde te leggen. Je wordt geroepen om terug te keren naar de baarmoeder die je baarde!  Vaak is er grote angst; je weet dat er iets onherroepelijk zal veranderen en het gaat om zaken van leven en dood. En weerstand kan heel groot zijn; soms tot weerzin toe. Vaak is er een groot verlangen naar stilte, alleen zijn.

Ineens zie je “het”overal om je heen. Het is tijd om van de Aarde te worden.

Hoe moet het dan, en wie gaat er mee? Je leraren kom je wel tegen, weet dat in de meeste gevallen je geen ingewikkelde therapie nodig hebt. Een wijze leraar, “elder” die de weg kent, kan je nabij blijven en aanmoedigen. Het zijn soms niet menselijke leraren; let maar op wie je tegenkomt!

2. In dialoog met de natuur, met Moeder Aarde

De wereld wordt een andere plaats. Je gaat andere dingen zien, ongewone dingen opmerken.

De krachten van de kosmos ervaren in de wisseling van dag en nacht, de seizoenen.

Je gaat voelen wanneer je niet in harmonie bent met de harteklop van Moeder Aarde, als je niet afgestemd bent op haar ritme.

Het kan sterke emoties meebrengen, diepe pijn, onverklaarbare tranen, maar ook intense vreugde en verwondering.

Je gaat voelen wat echt respect en eerbied voor leven kan betekenen. Je gaat langzamer leven, eenvoudiger, nederiger. En tegelijkertijd neem je eigen ruimte in. Je mag er onvoorwaardelijk zijn.

Duizenden jaren geleden konden de dieren en de mensen elkaar verstaan. Ze spraken elkaars taal. Alle taal vindt daar zijn oorsprong; het zijn de klanken van de Aarde, muziek is het lied van de Aarde. Maar we zijn autistisch geworden; we hebben echter het vermogen om de vogels te verstaan nog diep in ons; het slaapt alleen!

Maak geregeld een “medicijn wandeling”. Kijk naar wat je tegenkomt en wat je aantrekt. Wat tot je wil spreken? Het kan van alles zijn; van een steen tot een beekje, een boom, de maan, een dier etc. Wees aanwezig met alle zintuigen open. Schrijf op wat je ziet.

Zeg dat je er bent. Vertel aan dit wezen wat je te zeggen hebt. Open je hart. Doe dit…heel lang… Vertel aan dit wezen alles wat je hebt gezien, ontdekt. Luister dan en neem waar. Luister……je krijgt een antwoord!

Je gaat ontdekken dat je niet thuisloos bent in de kosmos, helemaal alleen. Je bent opgenomen in een web van levende relaties.

Kijk naar de tekens op je weg. Lichtinval, regen, regenboog, een onverwacht geluid, iets wat je vindt, bijzondere momenten. Ga er mee om, als met een droombeeld. Laat het zich openbaren.

3.De innerlijke en uiterlijke wereld komen samen

Dit is uiteindelijk het thuiskomen. Er is geen afscheiding meer, alles is één. Maar voor dat dit kan gebeuren is er groei geweest en is een lange weg afgelegd.

We brengen de innerlijke en uiterlijke wereld samen in ceremonie, vieren. Het onzichtbare en zichtbare wordt samengebracht. Door de ceremonie leren we weer dezelfde taal te spreken en ons af te stemmen op de planten, de dieren, de rivieren, het land, de ziel en de geest.

We luisteren naar Spirit. We raken ermee vertrouwd in dromen, diepe beelden, sterke emoties, in liefde en dood, in de stem van God. Vanuit religieuze en godsdienstige ervaringen zijn velen enigszins hiermee vertrouwd, alleen is het belangrijk om nu een eigen vorm er voor te vinden.

Wind, water, vuur, bergen, regen, regenboog,vogel en vis enz.; het zijn Aarde – archetypes. Al die krachten betekenen iets; we kunnen er contact mee maken. En deze krachten kunnen ons helpen bij het vormgeven van onze zielsverbinding. Door weer Aarde te worden, ons te kunnen verbinden met al haar vormen en krachten winnen we onze ziel terug!

De krachten van de Aarde, als we ons ermee verbinden, raken ons dieper dan welke gedachte ook.Zo wil de ziel zich aan ons laten zien. Waar we diep worden aangetrokken, in wat ons raakt spreekt onze ziel tot ons en maakt ze zich kenbaar.

Zo kan de Aarde ons opnieuw geboren doen worden – op zielsniveau.

cropped-aardeverbonden-vrouw.jpgDe Gaarde, 2006                                                                      vrije foto internet

Elly Verrijt


Bron vermelding: inspiratie

Soulcraft: Crossing into the Mysteries of Nature and Psyche. Plotkin. ISBN 1- 57731-422-0

Bezieling en verbondenheid

 

(uit Dream of the Earth, hoofdstuk 1 en Evening Thoughts, hoofdstuk 3)

Als de Aarde voor ons mensen steeds onherbergzamer wordt zijn daar duidelijke oorzaken voor. We hebben geen respect meer voor de Aarde en haar bewoners. We zijn ons gevoel voor dankbaarheid kwijt. En we erkennen het sacrale karakter van de Aarde niet meer, want alles wat bestaat heeft niet alleen een uiterlijke vorm maar ook een psychische dimensie, en de Aarde dus ook.

De primaire relatie die wij hebben met onze medemensen en met de wereld om ons heen is die van exploitatie. De aard van deze relatie kan alleen veranderen als we onze innerlijke wereld herontdekken, ofwel onze psyche in het Grieks, vertaald met anima in het Latijn, en met ziel in het Nederlands. In het vroege Europese denken werd anima gebruikt om een “geanimeerd” of “bezield” wezen aan te duiden. Deze begrippen zijn door de exacte wetenschappers overboord gezet omdat zij niet empirisch bestudeerd konden worden. Maar de vroegere aanduiding is nog steeds aanwezig in de Europese taal.

Het Engelse woord “animal” betekent “een bezield wezen” of “een beest met een ziel”.Deze innerlijke wereld van de psyche (anima, ziel, geest of verstand) vormt het fundament van de innerlijke band die wij met elkaar kunnen ervaren en met al wat leeft.

Als we een innerlijke verbinding met iets of iemand hebben, dan bewonen we dezelfde innerlijke ruimte. In de materiële wereld kan zoiets niet, want twee dingen kunnen niet dezelfde plaats innemen. Dus het samen-bewonen van dezelfde innerlijke ruimte is een eigenschap die alleen bestaat in de niet-materiële wereld. Het is iets wat alle levende wezens kunnen ervaren, ongeacht hun aantal. Een hecht verbonden groep of gemeenschap, bewoont als het ware dezelfde innerlijke culturele en psychische ruimte en de leden van die groep ervaren die verbondenheid dan ook in hun hart en ziel. In wezen kan zo’n gemeenschap zich uitbreiden tot het hele universum, waarbij alles in het universum een bepaalde innerlijke verbondenheid heeft. Thomas van Aquino schreef: “Eris psyche in alles.” Die psyche, of innerlijke dimensie, is duidelijk anders dan de uitwendige belevenis, maar staat er niet los van. Het is een eigenschap van de psyche of het verstand om tegelijkertijd apart en uniek te zijn maar innerlijk de zelfde ruimte te bewonen. Als zowel de uiterlijke en innerlijke dimensies beide erkend, ondersteund en bewust beleefd worden, vinden we als mens de meeste voldoening.

240_F_95065021_g3lu69OlbeUlwi8hyMZ2LJmUZ5mZtOBP

vrije foto internet

Het is een ernstige tekortkoming om een bestaansvorm zomaar te reduceren tot een gebruiksvoorwerp of grondstof. De niet-levende wereld heeft weliswaar geen anima of bezieling als leven brengend principe, maar heeft wel degelijk een innerlijke dimensie. Denk maar aan een berg of rivier. Deze innerlijke dimensie drukt kracht en volharding uit en heeft soms een voornaamheid waar zelfs de levende wereld niet aan kan tippen. En dan is er nog die mysterieuze hoedanigheid van de niet levende wereld waaruit het leven zelf voortkomt. Deze innerlijke hoedanigheden zijn het terrein van de geest, de psyche, en de oude volkeren en de klassieke beschavingen wisten dat.

Zowel kennen als gekend worden zijn activiteiten van de innerlijke dimensie en niet van de uiterlijke structuur van de dingen. De innerlijke dimensie is geen aparte realiteit maar een duidelijke dimensie van de materiële, zichtbare wereld om ons heen. Om deze innerlijke dimensie te bagatelliseren, te reduceren tot een dualisme, of te zien als een primitief animisme is onacceptabel. Dit zou ongeveer hetzelfde zijn als het reduceren van de meeslepende, inwendige boodschap van een Mozart symfonie tot een serie geluidstrillingen van een aantal muziekinstrumenten.

Een van de meest betreurenswaardige aspecten van de Westerse beschaving is het nagenoeg volledige verlies van het vermogen tot het aangaan van een innerlijke relatie met andere levensvormen (met uitzondering van huisdieren). Een belangrijke oorzaak hiervoor ligt in onze culturele traditie, waarbij we psychische en spirituele waarden alleen bij de mens leggen en niet bij andere levensvormen. De mens is echter maar één levensvorm tussen velen, maar wel één met een enorme invloed op de grotere leefgemeenschap. We zouden ons moeten realiseren dat de werkelijkheid van ons eigen bestaan alleen maar waarde heeft in de context van verbondenheid en communicatie met de grotere leefgemeenschap, want die biedt ons schoonheid voor onze verbeelding, inspiratie voor onze geest en intimiteit voor ons gevoel.

Bovendien zijn we grotendeels vergeten hoe we ons bestaan samen met alle andere dieren en levensvormen kunnen vieren, namelijk door zang, dans en kunst. Kijk maar eens hoe de Pueblo indianen van de Rio Grande opgaan in hun dansen: de dans van de adelaar, van de bizon, en van het hert. Of hoe de Navajo met de Aardegemeenschap communiceren door hun zandtekeningen en hun ceremoniële gezang. Of hoe de volkeren uit het noordwestelijke deel van de Verenigde Staten en Canada hun identiteit uitdrukken door hun totemdieren. Of hoe de Hopi in hun rituele dansen communiceren met de ratelslangen uit de woestijn. Dergelijk wederkerig contact met de natuur komt ook tot uiting in de verhalen en de poëzie, zoals in de fabels van de Plains Indianen, waar de coyote iedereen met zijn listen en trucs bij de neus neemt. Al deze communicatievormen wijzen op een natuurlijke erkenning van elkaars aanwezigheid, op een diepe verbondenheid tussen mens en de grotere, natuurlijke wereld. Het is een eigenschap van de mens om te streven naar die verbondenheid, want diep in ons binnenste streven wij er allemaal naar om aansluiting te vinden bij een groter geheel.

Ook in de Westerse tradities komt die verbondenheid tot uitdrukking, bijvoorbeeld in de werken van Hildegard van Bingen en Franciscus van Assisi, en zelfs in de rooms katholieke liturgieën. Vooral de ochtend- en avondliturgieën maken gewag van de spirituele kant van de dageraad en schemering, het ritme van de natuur. In de middeleeuwse dierenverhalen vinden we mooie voorbeelden van hoe de dierenwereld en de mensenwereld elkaar raakten. In deze speelse verhalen leek het net alsof mens en dier voor elkaar zorg droegen. Maar deze tendens om voor elkaar te zorgen en samen te delen veranderde geleidelijk door de opkomst van een nieuwe spiritualiteit. Deze spiritualiteit had een aversie tegen de natuur en er werd steeds meer in twijfel getrokken of de mens eigenlijk wel deel moest nemen aan de grotere leefgemeenschap. We hielden op de dieren en de natuur te beschouwen met werkelijke empathie, laat staan met respect. Dit is heel duidelijk in ons taalgebruik, denk maar eens aan uitdrukkingen als “beestachtig” of “woest”. Als gevolg van deze vervreemding werden onaangename menselijke eigenschappen vaak geprojecteerd op bepaalde dieren zoals de wolf, rat of slang.

Uit Dream of the Earth, hoofdstuk 1, Thomas Berry ISBN 0-87156-622-2 en

Evening Thoughts  978-1-57805-130-4

Vertaling van Michiel Doorn, met toestemming van Thomas Berry . Opgenomen in Thomas Berry, Profeet voor de Aarde, 2009, Lulu Com  ID 8075919

 

Gezegend zij het land

In deze zomermaanden zijn we mogelijk meer dan ooit buiten en op of in het land. Wandelend, fietsend, met de grond onder onze voeten bewegen we ons langs de rijpende oogsten op de velden. De eerste vruchten zijn al geoogst en weer heeft het land alles gegeven wat er is. Ondanks of dankzij de vele regen, het koele weer en andere omstandigheden. We denken er meestal niet bij na, want de schappen in de winkels zijn altijd gevuld. Ook als de oogsten tegenvallen. Er is voedsel voor de tijden dat er er niets te halen valt van de velden. Dat is op andere plaatsen in de wereld wel vaak heel anders.  Dit keer gedachten en inspiraties om onze verbinding met grond en land te verdiepen.

  • “De grond en de ziel komen voort uit hetzelfde geheim. Waar de grond geweld wordt aangedaan verkommert de ziel en lijdt de gemeenschap.
  • Wie zorgt voor de grond en het leven dat de aarde draagt, wordt teruggeleid naar de tederheid van eigen ziel en weet zich gedragen en gekoesterd.
  • Ga  teder om met het land. Het is je geboorteplaats en je rustplaats voor altijd”.                 (Indianen wijsheid)                       

Ik wil mijn boerenhart laten spreken en de wijsheid over de verbinding met het land met u delen. Ik heb veel geleerd  van de Aarde – Oudsten. En van hen die het geheim van de verbinding met de grond en de zegen van het landleven aan mij hebben doorgegeven: mijn ouders en vorige generaties van mijn boerenfamilie die zwoegden op zand – en veengrond van Brabant. Hun zweet zit in mijn genen. Maar ook van de boeren die ik op andere plaatsen in de wereld ontmoette en zij die hun wijsheid over hun verbinding met het land met mij hebben gedeeld.

Geen uitgewogen verhandeling, maar vooral inspiratie. Geen relaas met vele verontrustende data over wat er wereldwijd met de “teeltaarde” (de dunne laag grond waarin de planten groeien) gebeurt en oprukkende industrie die steeds meer grond opslokt. En de grond nodig voor de behuizing van de nog altijd snel groeiende wereldbevolking. Ook niet over vervuiling en uitputting, over het nog steeds ontbreken van een landethiek waarin we met elkaar het gebruik van en de omgang met de grond regelen.  Maar over de verbinding van grond, ziel en gemeenschap, als heilige drie-eenheid. Als bron van diepe vervulling en kracht. Dit is de fundatie voor een andere drie-eenheid, n.l. die van lichaam, verstand en geest.

Overal en in alle tijden waren er plaatsen die mensen als heilig beschouwden. Lang voordat er tempels en kerken werden gebouwd die deze plaatsen markeerden, was het land waarop je leefde een heilige plaats. De grond als de grote baarmoeder waarin jaarlijks het zaad werd gelegd en wanneer dan de oogst werd gevierd, omdat de voortgang van de soort weer voor een winter lang veilig was gesteld. Vruchtbaarheid van het land en vruchtbaarheid van de moederschoot waren één. Heilige plaatsen waren vaak ook wildernisplaatsen; daar waar de mens nog niet had ingegrepen, waar dieren vrijuit konden leven en de natuur haar ware aard in diversiteit ten toon kon spreiden.  Iemand gaf eens een definitie over wat wildernis is: het is een plaats waar mensen van nu kunnen voelen wat onze voorouders in hun vlees en bloed wisten over de aarde en hoe haar in harmonie te bewonen. Ik vrees dat velen van ons nooit een dergelijke plaats zullen kennen.Wildernis staat immers lijnrecht tegenover vooruitgang: de z.g. onherbergzaamheid heeft al lang plaats moeten maken voor comfort en gecultiveerdheid als tekens van vooruitgang.

Omwille van deze vooruitgang wordt het land al generaties lang verlaten: een wereldwijde beweging is het geworden. Vaak uit bittere noodzaak van honger en armoede. De cultuur van verbondenheid met het land en de seizoenen, wordt verruild voor de stad en haar moderniteit maar ook haar ontreddering. Het is ironisch dat het land bewerken en het zorgen voor ons voedsel, water en welzijn vaak tot een armoedig bestaan leidt. De boer die honger heeft op eigen grond. Het suïcide-percentage onder boeren wereldwijd is dan ook erg hoog. Niet alleen in de armere landen in het zuiden van onze wereld, maar ook hier in Europa en N.-Amerika. Het voert in het kader van deze blog  te ver om uitgebreid in te gaan om het gebrek aan rechtvaardigheid tegenover hen die het land bewerken en in stand houden. De noeste arbeid van de boer met zijn verfijnde kennis over wat er nodig is voor de voedselproductie, wordt wereldwijd niet betaald. Wat daaraan ten grondslag ligt, is meer dan een reflectie waard.

Wie meer wil weten over de achtergronden van armoede in de landbouw, vooral in Europa: www.wervel.be. Een heel informatieve website over verantwoorde en rechtvaardige landbouw. Over wat er met de voedselproductie gebeurt wereldwijd.

Wat zal er in de wereld kunnen veranderen als de verbinding tussen land, ziel en gemeenschap weer wordt herkend en hersteld? Wat als de mensen weer begrijpen dat er geen welzijn is voor de ziel en de gemeenschap als de grond verkommert en vaak onherstelbaar verwoest is?

 

Het begint allemaal met een nieuwe intimiteit met het land. De grond waar je bent geboren, die je heeft voortgebracht. De Aboriginals groeten een vreemde met de vraag: “ waar is het land dat je beenderen vormde, van welk water en welke grond kom je?” Hoe zou u die vraag beantwoorden? U voelt het al; het is meer dan een nostalgisch stil staan bij geboortegrond. Het is je ziel kennen vanuit deze plek en het landschap dat je vormde.

De grond die ons voortbracht en het landschap waarin we opgroeide heeft onze ziel gevormd en bepaalt de eigenheid van een streek, nog voor cultuur als verworvenheid van mensen. Dit gaat er aan vooraf.  Als de grond onder je voeten een oneindige sneeuwvlakte is,  of als je met je voeten in het woestijnzand je sporen nalaat of in de modder de rijst plant; het leven zal er heel anders uitzien.

Wie de geschiedenis leest met “groene ogen” zal ontdekken hoe hele culturen verdwenen door de uitputting en verkeerd gebruik van het land.Hoe waar blijken hier weer de woorden van Thomas Berry: “ de Aarde is primair en de mens en alle leven zijn daarvan afgeleid”

Het land bewaren begint bij liefde voor het land. Wat je lief hebt, daar gaat je zorg naar uit. In de “Sand County Almanac”, een klassiek werk van Aldo Leopold de pionier onder de huidige ecologen en natuurbeschermers, lezen we enkele prachtige zinnen over land. Hij zegt dat natuurbehoud in wezen de toestand is van harmonie tussen de mensen en het land. Die harmonie gaan voelen in je eigen leven; dan wordt je van veroveraar van de wereld tot lid van de gemeenschap van leven. Stel je eens voor wat er zou gebeuren als alle (project)ontwikkelaars en planners zo zouden omgaan met kostbaar land. Dan wordt het gebruik van land niet langer geleid door puur economisch gewin.  Want land is meer dan de bodem voor ons voedsel: het is een fontein van energie, zegt Aldo Leopold. Deze energie vloeit in de kringloop van bodems, planten en dieren. Vruchtbaarheid is het vermogen van de bodem om energie te ontvangen, op te slaan en los te laten. Industriële landbouw en verkeerd gebruik kunnen diep ingrijpen in deze energiestroom. De mens heeft met het intens gebruik van kunstmest zoveel bodemleven doen verdwijnen en het daarbij onmogelijk gemaakt voor het land om harmonisch te functioneren.

Wie de diepe band aangaat met het land en het land ontmoet in al zijn hoedanigheden zal ervaren dat je van het land kunt houden en het kunt omhelzen met de intensiteit van je grote liefde. Die realiteit verdiept zich meer en meer in wat het land schenkt in alle seizoenen en voeding wordt dan de bezegeling van deze liefde.

Het is de trots van iedere boer en tuinder om de integriteit van het land te bewaren. Dat is meer dan  de juiste samenstelling van (kunst)mest. Hebt u wel eens een boer of tuinder ontmoet die niet uitgesproken raakt over het wonder van bodemleven en het wondere proces van composteren? Grond die ontstaat door de samenwerking van zoveel verschillende vormen van leven en omstandigheden.

Een levende grond, met je ziel bewerkt en bewaakt betekent leven doorgeven aan toekomstige generaties. Het is een roeping, meer dan kennis van landbouw en tuinbouw. Een echte boer en tuinder worden gevormd van generatie op generatie. Het is een manier van leven, een cultuur, meer dan een vak of technisch ondernemer-schap. Waar de zorg van het land niet meer wordt doorgegeven van vader op zoon of dochter, verdwijnt de kunst van land bewerken en bewaren voor altijd. Dat zien we nu massaal gebeuren.

Het is nu aan ieder van ons om door onze nieuwe verbinding met het land waarop we leven, met elke vierkante meter die ons is toevertrouwd, de integriteit van de grond veilig te stellen. Dan hebben we ons gevoegd in de keten van land (be) bouwers en landbewaarders van generaties voor ons! We zijn weer thuis en van (de) Aarde geworden. Welke grond is je toevertrouwd en welk stukje grond mag jij bewaren?

 

Suggesties voor meditatie

  • Waar de omstandigheden het toelaten,  mediteer eens liggend op je rug op de aarde. Stelt u zich voor dat Moeder Aarde u omvat en omarmt, voel hoe u rust in de Aarde.
  • 4.5 miljard jaar geleden werd de Aarde gevormd. De  geschiedenis van de grond; sta er eens bij stil. Hoe de grond waarop we staan gevormd is uit sterrenstof, brokken steen. Hoeveel seizoenen heeft  de grond al mee gemaakt, wat is de geschiedenis van haar formatie? Zie het eerste leven ontstaan in deze grond. Zo maakt u contact met miljarden jaren leven voor ons.
  • Zie de generaties voor ons die op deze grond gewoond en gewerkt hebben. De grond in deze hoedanigheid aan ons  hebben doorgegeven. Voel hoe hun liefde en zorg je aanraakt nu. Dank hen voor hun zorg.
  • Ga naar het land, ga over het land. Hoe lang is het geleden, dat u grond door uw handen voelde, dat u aarde rook? Voel hoe u verstilt, als de grond met u in dialoog gaat.
  • Ga terug naar uw geboortegrond. Wat is er bijzonder aan uw geboortegrond? Wat is zo eigen aan dit plekje Aarde?  Zie hoe u gekend wordt bij naam op deze plek. Uw naam staat er geschreven in de aarde. Hoe is de geschiedenis van uw leven, uw familie verweven met deze plaats? U vindt er een oerlaag in uw eigen ziel.
  • Leer het land kennen; haar geheimen, gaven.  Wandel door de velden in elk jaargetijde.  Verbind u met de vruchtbaarheid van het land, met het stil wachten tot het zaad kiemt. Verheugt u met de akkers, weiden, tuinen en alles wat daar leeft om wat er groeit. Het is meer dan eten, het is voedsel voor onze ziel. Verwelkom de oogst!
  • Zing over het land waar u thuis bent. Zegen het land en dank!

permacultuur HEAL Villasis Filippijnen

Suggesties voor Ecologisch Leven

  • Hebt u de beschikking over land, al is het maar een beperkt stukje grond als tuin, zorg er dan goed voor. Haal de tegels uit de tuin en laat grond vrij ademen.
  • Ervaar de vreugde van uw eigen bloemen en groente, kruiden te kweken. Verbinding met de grond aangaan kost tijd. Ga voor de vervulling die de  Aarde u gaat schenken.
  •  Als u zelf geen groente kunt verbouwen, probeer dan een persoonlijke band op te bouwen met iemand die uw groenten/ fruit wil verbouwen. Maak de afstand tussen verbouwer en afnemer zo klein mogelijk. Koop groenten en andere voedingsmiddelen in een (boerderij )winkel of via een abonnement van een ecologische tuinder(-organisatie).
  • Ga de geschiedenis na van de grond waarop u woont. Dit ontzagwekkende verhaal zal u leren hoe u voor deze plek goed kunt zorgen. Vertel het verhaal aan uw kinderen en /of kleinkinderen.
  • Verdiep u in de situatie van boeren in uw streek. Hoe zijn ze er aan toe? Ga naar Open Boerderij -dagen als ze er zijn in uw buurt. Laat boer en tuinder aan u hun verhaal vertellen.
  • Betaal de arbeid van de boeren en tuinders en klaag niet over de kosten van voedsel.  Proef de liefde waarmee het voedsel is verbouwd, vaak met grote financiële risico’s en onzekerheden.

Bronnen en websites

  • A Sand County Almanac;  Aldo Leopold, 1949, New York, Oxford University Press
  • Tuinen van Overvloed. F.de Waard. Over Permacultuur in Nederland
  • Zie ook mop deze website de pagina Links en u vindt er meer informatie over permacultuur.

De helende kracht van het landschap

Woorden om met u mee te gaan in deze komende zomertijd

Nu de dagen op zijn langst zijn en de natuur zo rijk en vol als maar kan, zijn we mogelijk meer dan ooit buiten en in de wijdsheid van het ons omringende landschap. Tenminste dat hoop ik, dat u deze kans nog hebt. Het is niet altijd vanzelfsprekend om dit te ervaren in onze huidge leefomgeving. Het vertrouwde landschap; mogelijk daar waar u opgroeide, of het landschap waar de vakantietijd u brengt. Mogelijk nog nooit zo ervaren, dus daar is veel te ontdekken.

Het landschap waar we thuis zijn spreekt over en tot onze ziel. Of we kunnen ook zeggen dat de verbinding met onze ziel soms zo tastbaar aanwezig is op plaatsen die ons zo vertrouwd zijn.  Onze voorouders, vooral de Kelten waren er zich diep van bewust dat de natuur, het landschap een eigen stem en geest heeft. Een wijds weidelandschap of een dicht bos spreken anders tot de ziel. En vaak weten we heel diep van binnen waar we moeten zijn in een zekere gemoedstoestand of uitdaging in ons leven. En we weten uit ervaring dat de natuur, een landschap ons altijd gastvrij zal ontvangen.

Bergen dragen in zich de vele herinneringen van een landschap. Altijd  weer zagen ze immers nieuwe lentes verschijnen. En wie herinnert zich niet de grootsheid van de Aarde ergens hoog in de bergen. Of misschien is er de ervaring van de altijd stromende beken, de vloedlijn of de ebbende zee.  Water schijnt nooit te rusten, altijd onderweg en zo duidelijk deel van de grote ritmes van de kosmos. Aan het water leren we dat alles voortdurend van vorm verandert, niets blijft zoals het is. En daaraan overgegeven stroomt ook het leven in onze ziel. Worden we ons dieper van haar ritmes bewust. En begeven we ons in een steenlandschap, al klauterend over rotsen of zo maar peinzend op een steen, dan kunnen we contact maken met het stille onveranderlijke stuk in ons. Stenen en velden bezitten een zen-achtige rust en lijken immuun voor elk verlangen. De oogst op de velden in een zomers landschap spreekt ook over de oogst in ons leven, over alles wat stil rijpt in de middag, als de zon hoog aan de hemel staat.

Welk landschap dan ook heeft de kracht om ons diep bij onszelf te brengen. De natuur is altijd helemal aanwezig bij en voor zichzelf; hoe anders dan wij mensen in onze verwarring en ongeconcentreerdheid. De natuur leeft voortdurend in de omarming van haar eigen eenheid. Midden in de natuur komen we weer in contact met onze eigen eenheid en wijsheid. Zij brengt ons tot kalmte als wij ons aan die omarming toevertrouwen.

De natuur is van oudsher trouw en wacht op ons. Overal is zij. Nooit valt de natuur uit haar ritme; altijd mogen we thuis komen in de kamers van stilte, eenzaamheid en rust van onze ziel. En wij die vaak rusteloos op weg zijn en zoeken naar nieuwe vergezichten en horizons worden opgenomen daar waar de natuur thuis is, altijd thuis bij zichzelf. In die rust mogen we haar hartslag horen, één met de hartslag van alle leven, van het Goddelijke. Daarom heeft de natuur , het landschap zo’n grote geneeskracht!

Onze volle aandacht voor het leven van de Aarde, van de natuur op een plek maakt deze plek tot een heilige plek. Het hangt niet al van tempels of welke bijzondere zaken er zijn. De natuur zelf is de tempel. En onze wijze van aanwezigheid maakt een plek sacraal. Je kunt het niet verwoorden of uitdrukken wat je voelt op een plek die je zoveel kracht en rust geeft. Maar je wéét het. Zo gebeurde het ook voor onze voorouders en daar onstonden dan de heilige plaatsen.  Sommige landschappen en plekken vormen een natuurlijke verbinding tussen de zichbare en onzichtbare wereld en allen die deze wereld bewonen.

Sommige plekken hebben schijnbaar hun sacraliteit verloren. Maar een plek kan worden herontdekt en opnieuw geheiligd door de aandacht en de liefde waarmee we op deze plek verblijven. Als we onze verbinden met de kracht van de Aarde op die plek, dragen we bij aan de genezing van de Aarde en wordt de harmonie hersteld. De Aardee wordt geheeld niet allereerst door allerlei acties en ingrijpen, maar juist door niet ingrijpen en het herstel van onze verbinding met de Aarde op die plek. Daar waar we werken aan onze eigen heling van de verbinding met de Aarde, wordt de Aarde geheeld.

Meditatie

  • Herinner je een plek die je hebt ervaren als bijzonder, heilig. Anderen hoeven het niet te bevestigen, het is voor jou een plaats waar je genezing of nieuwe kracht of rust hebt ervaren.
  • Welke kwaliteiten, krachten heb je er gevonden? Wat betekent dit voor je eigen spirituele weg?
  • Neem de eerste gelegenheid die je hebt waar, om deze plek te bezoeken. Voel de spirit van die plek en zie wat er met je gebeurt in verbinding met de Aarde daar.
  • Om in contact te komen met de sacrale dimensie van die plek, let dan op hoe de natuur ademt op die plek, voel haar ritmes, voel haar ziel. Hoe ziet de ziel van dat landschap er uit? We moeten onze eigen zorgen vergeten, om dit te kunnen waarnemen. Als we dat kunnen, zullen we een intense rijkdom kunnen ervaren.
  • De natuur en het landschap zullen ons laten delen in de oude verhalen, gebeurtenissen van die plek. We zullen onze nederige plek innemen in het grote geheel. We zijn gast op deze bijzondere plek.
  • Moge het landschap u voeden in deze komende vakantietijd en u dichter bij uw ziel brengen!

Meditatie voor als de zomer nabij komt

Over de nooit verbroken eenheid met Moeder Aarde 

“Het is nu de tijd om je ter openen voor de Goddelijke Liefde en je één te weten met Moeder Aarde.  De oertradities van onze voorouders laten ons zien dat wijze mensen hun spirituele weg verstonden en vonden in de steeds diepere verbinding met Moeder Aarde”.

“De natuur is niet zo maar een symbool. We gaan verder en maken verbinding met de Aarde door de natuur om je heen. De Aarde zelf is de krachtigste bron, de meest liefdevolle spirit die er is.  Van Moeder Aarde mag je ervaren dat zij onvoorwaardelijk is in haar geven; zij maakt geen onderscheid. Dat is wat de traditionele volken ons overbrengen. Je hoeft het niet te verdienen, zelfs al weet je dat je niet goed met haar bent omgegaan en haar schade hebt berokkend”.

“Zij geeft je wind om af te koelen, water voor je dorst, de nacht voor je rust, de zon om je te verwarmen, planten om te eten, de bloemen om je hart  te verwarmen en te vervullen, de aarde om uiteindelijk in te rusten. Juist in de vrije natuur kun je weer ervaren dat je leeft in een ononderbroken eenheid met Moeder Aarde. Het is heel oud en je ziel is het nooit vergeten…

Altijd al was de Aarde in je ziel !”

“We hebben het niet geleerd, om ons te laten voeden door de Aarde. Maar we kunnen het nu leren en het nu laten gebeuren.  Nu gaat het erom dat je weer ervaart dat de Aarde je liefheeft in al haar grootsheid, kracht en broosheid”.

“Het contact met de Aarde doet je ogen stralen. Het is een bron van zekerheid en vertrouwen.  Daar weer contact mee maken noemen we aarden.”

“Ga de vrije natuur in. Open je voor alles wat daar is. Vraag vooral aan de bomen of ze je helpen om te gronden.  Mediterend onder bomen kunnen oude inzichten en waarheden naar je toe komen”. Open je hart in de rust en het weten dat de Aarde je draagt.

Herstel op jouw manier, als dat nodig is, je verbinding met Moeder Aarde.

Ontwerp daarvoor je eigen ritueel. ( symbool, handeling, tekst, geluid) Ervaar dat je gedragen wordt door de liefde van de Aarde.

Inspiratie van  Klara Adalena: Leven in geluk .  Bewerking Elly Verrijt

Als Gaia roept

Eeuwenlang hebben mensen overal in de wereld hun geloof uitgedrukt in een Aarde Moeder; zij die leven voortbrengt, het onderhoudt en die ons liefdevol opneemt aan het eind van onze wegen.

Ze is Gaia: zo noemde de Grieken de Godin van de Aarde. Gaia is de uitdrukking van een ongrijpbaar wezen die alles wat is liefdevol bestuurt en voedt. Daarom ervaren mensen haar als Moeder. Zij komt voort uit het grote duister en de chaos.

Het blijkt dat we als mensheid het doorleefde contact met haar zijn kwijtgeraakt en de gevolgen daarvan zijn tastbaar in de huidige ecologische crisis. Daarom is het belangrijk aandacht te vragen voor de absolute noodzakelijkheid van een hernieuwde relatie met Gaia.

Nu we wereldwijd een nieuwe fase van ecologisch bewustzijn zijn binnengegaan en de kans hebben om onze relatie met Moeder Aarde te helen, neemt zij zelf op wondere wijze daarin de leiding.

Dit keer een indringend verhaal dat daar van getuigt. Het staat model voor wat er in levens van veel mensen gebeurt in onze tijd; het onze niet uitgesloten.

*

Als we zeggen dat ecologisch bewustzijn groeit en ons daarover verheugen, dan beginnen we te ontdekken dat het de Aarde zelf is die ons roept en vraagt om onze relatie met haar radicaal om te keren. Het is geen kwestie van verstandelijke overwegingen en berekening vanwege lijfsbehoud voor ons en de komende generaties van leven.  Het is een relatie met als kern onvoorwaardelijke liefde. En Moeder Aarde leert ons hoe dat kan.

De ervaring van Gaia kan onverwacht en alles overrompelend doorbreken en in die mate dat een leven daardoor voorgoed getransformeerd wordt.  Een spirituele, mystieke doorbraak. Niets is meer hetzelfde en een nieuwe richting wordt ingeslagen.

Als voorbeeld het verhaal van Aldo Leopold, de vader van de Noord – Amerikaanse Ecologische Beweging. ( 1886-1948) Hij was een vakman op het gebied van natuurbehoud en management. Hij ging er van uit dat mensen boven de natuur staan en dat de natuur beheerst moet worden, zodat de mens er maximaal van kan profiteren. Hij onderschreef het besluit van de N. Amerikaanse regering om wolven uit te roeien. Minder wolven betekende immers meer herten voor de jagers en Aldo Leopold was een fervent jager.

Hij vertelt dat hij  op een wildernistocht een groep wolven tegenkwam en in het wilde weg op de wolven begon te schieten. Hij liep de helling af om te zien wat de opbrengst was en zag wat hij nog nooit had gezien. “Het groene vuur doofde uit in de ogen van een stervende wolf. Iets nieuws, iets wat alleen de wolf en de berg wisten: ze toonden hun afkeuring”. Op dat moment heeft Aldo Leopold de absolute eenheid van en met heel het leven als levend systeem ervaren. In en door deze afkeuring”.

Hij beschrijft dit moment als een opening van bewustzijn, intense vreugde en energie. Een echte spirituele en religieuze ervaring. Hij besefte dat hij deel was van Iets dat zoveel groter is dan hij. Er overviel hem een diepe schaamte en verlegenheid.

De bergen, de rivieren, de vogels en de microben zagen wat hij had gedaan en ze keurden zijn gedrag af, zegt hij. De stervende wolf had hem laten zien wie hij was en waar hij was op zijn spirituele weg. Vanaf dat moment begon zijn zoektocht om met heel zijn leven uitdrukking te geven aan dat wat hij gezien en verstaan had.

Moeder Aarde had hem aangeraakt, tot in de kern van zijn Ziel. Van nu af was hij ontwaakt in een ecologische wijze van zien, denken en voelen. Intuïtie werd zijn gids in al wat hij verder ondernam in zijn leven. Aldo Leopold was thuisgekomen. Het was hem overkomen, en zij Gaia, Moeder Aarde had hem thuisgebracht. Hij stierf bij het blussen van een bosbrand.

Zijn visie drukte hij uit in veel geschriften, o.a. de beroemde The Sand County Almanac: een essay over de ethiek van omgang met het land.

*

Dit is één van de verhalen en er zijn er velen. Mensen die op een of andere manier diep worden geraakt door Moeder Aarde. Geen verhalen over wat je moet doen om de Aarde redden, hoe in te grijpen bij de alarmerende veranderingen die zich voltrekken in het leven van de Aarde. Daarmee ontken ik niet de waarachtigheid van gerichte acties vanuit een diep begaan zijn met alle leven van nu en de toekomst.

Het is nog een veel directer gebeuren en zo intiem en persoonlijk dat je er nauwelijks iets over kunt delen. Vaak zijn er tranen en het gevoel van een thuiskomen en  een veiligheid die zo helend en grondend is. De bron van een enorme kracht en van zachtheid tegelijk. Voortaan ga je “licht”over de Aarde, is iedere stap een stap naar vrede en heling en ieder aanraken een aangeraakt worden in tederheid. Gaia heeft je in haar armen gesloten. Het initiatief is van haar kant; zij roept, dringt aan, wacht op onze thuiskomst….

De ervaring van Gaia is primair geworden en al wat  we te doen hebben voor het behoud van de Aarde, is secundair, vloeit voort uit die liefde tussen haar en de mens. Zonder die diep doorleefde en doorvoelde liefde – relatie met Moeder Aarde, brandt een mens op in moedeloosheid, angst voor eigen overleven en verdriet om wat al verloren is gegaan.

Ik hoor Moeder Aarde zeggen, dat het vanaf nu om de verbondenheid- in -liefde gaat. Wie zo naar de Aarde kan kijken, verliest “gewichtigheid”, ja letterlijk zwaarte. Je zult nog steeds ervaren dat we leven in kritieke tijden, maar je mag rusten in het Onverstoorbare Leven van Moeder Aarde zelf.

verder lezen: Animate Earth,  Stephan Harding ISBN 1-903998-75-1 of de pas verschenen DVD Animate Earth van de Gaia Foundation. Verkrijgbaar via GreenSpirit  email greenspiritbooks@binternet.com

 

Mijn verbinding met Moeder Aarde vieren

Hoe worden we een kosmische – Aardemens? Door de weg van verbonden-heid te zoeken en steeds in verbinding met de Aarde, kosmos te leven. Om te groeien op onze spirituele weg en ons bewustzijn steeds groter te maken, moeten we niet alleen in onszelf kijken, maar overal om ons heen. De grote hemel boven je, weten wat er leeft in de grond onder je voeten en in het landschap waarin je je beweegt. Door de natuur en de over de Aarde gaan in het bewustzijn dat heel de natuur ons ziet, aankijkt en naar ons uitreikt in verlangen naar communicatie. Bewust worden dat alles een stem heeft en spreekt.

We horen het met ons lichaam dat alles waarneemt: in alles we voelen en wat onze zintuigen waarnemen. Onze ziel verstaat. Het is in onze ziel dat we ons verbinden met het Ene, ongedeelde leven. Het grote Geheim dat alles doordringt. Alles is vol van het Ene, ongedeelde leven, dat alle ruimte, alle tijd verbindt. We mogen het ervaren; in het grassprietje en de bloem, in de kraai en het stille land om ons heen, in het ruisen van de bomen en de warmte van de zon. We hebben het mogen ervaren in de wondere samenhang van alle dingen; in de processen van de Aarde en de kosmos. We raken aan het geheim van hoe alles bedoeld is, van den Beginne. In ieder van ons leeft de Aarde-mens, de Aarde -heler. Hij staat in ons op en zegt: Ik ken je, ben met je vertrouwd”.We zijn er mee verbonden.

In ons leeft de mens van alle tijden die geleidelijk leerde hoe zich in natuur, in de Aardegemeenschap te bewegen. Die mens met een Ziel van de Aarde en de Kosmos, wil in ons opnieuw ontwaken. Als dat zielestuk in ons wakker wordt, komen we uit bij diepe herinneringen en bij puur Wijsheid. Aardewijsheid, kosmische wijsheid.

Onze ziel kan niet gescheiden worden van het leven van kosmos en Aarde en waar dat gebeurde is een hoge prijs betaald; voor eigen leven en welzijn en voor het leven en welzijn van de Aarde, want die twee zijn onlosmakelijk verbonden. In ons sluimeren nog veel meer herinneringen en wijsheid en soms voelen en vermoeden we dit . Het is de sjamaan in ons, de Aardeheler, de kosmosmens ( Hildegard van Bingen). Deze mens in ons herinnert de vele wijze lessen van onze voorouders, die dichter bij de Aarde en in de natuur leefden. Het is belangrijk voor ons eigen leven en voor het welzijn van de Aarde dat deze mens in ons tot leven komt en de oude lessen kan vertalen naar onze tijd toe. De Aarde heeft ons zo nodig, om te herstellen van al wat er met haar gebeurt nu. We zijn allemaal geboren met een TWEEDE NATUUR: WIJ WETEN maar we zijn het vergeten. Dit weer herinneren is een lange weg van  aandacht. Het is een deel van onszelf dat zich wil ontvouwen; en dit deel van onszelf is zo nodig voor de heling van de Aarde en haar leven. Om te voorkomen dat nog meer schade wordt toegebracht aan de Aarde en haar leven.

Zo kunnen we spreken van ONZE ECOLOGISCHE ROEPING. Het is  de unieke rol die ieder van ons heeft temidden van alle leven. Het is een heel intieme plaats, iets wat is tussen jou en Moeder Aarde, de Kosmos en de Bron van dit alles. Het is onze roeping verstaan om met ons leven,  alle leven te koesteren en te eerbiedigen. Een stem te zijn voor het leven van de Aardegemeenschap. Het is weten, dat jij in alle uniekheid en met je eigen gaven op geheel eigen wijze je plaats hebt ingenomen te midden van alle leven. Het is de natuur die ons zal laten zien, dat we deel zijn van de veel grotere dan mensenwereld, en van alles wat zichtbaar en tastbaar is. Dat we verweven zijn met de Onzichtbare wereld die dit alles heeft voortgebracht en op geheimvolle wijze leidt en in stand houdt. We komen onze ecologische roeping op het spoor, als we ons oerverlangen naar verbondenheid gewaarworden en alle ruimte geven. Dan is heling van de Aarde en het koesteren van haar leven zo eenvoudig en zo nabij. Zelfs al heb je maar een balkon; je doet mee met het grootste werk van alle tijden! Het is in de kern het koesteren van schoonheid en de schittering in alles. Dan gaan we echt zorg dragen voor het leven, moeiteloos en met grote vreugde en passie. Wie zorgt voor de Aarde en haar leven, naar eigen maat en mogelijkheden, kan met opgeheven hoofd door de wereld gaan en zich een waardige zoon of dochter van de Aarde weten. Zo scheppen we toekomst voor het leven van de Aarde!

Meditatie

  • Ga naar die plek, waar je weet dat Moeder Aarde je verwacht.
  • De natuur is trouw, zij wacht op je.
  • Zeg heel stil in jezelf je naam hardop..fluister je Aarde-naam, de naam zoals je gekend bent door Moeder Aarde,  naar alle levende wezens. Laat je diepe verlangen en aspiraties meeklinken en maak je bekend als iemand die van de Aarde is; verbonden…
  • Van nu af zul je gekend worden, waar je ook gaat.
  • Wees bewust dat alles om je heen spreekt en een stem heeft…je wordt toegesproken, luister en ontvang..Voel het in je lichaam, in je hart, hoe diep je één kunt zijn met alles en al bent. Luister naar alle stemmen, geluiden, je bent het zelf..
  • De Kosmos en de Aarde zijn heilig; hoe je er ook naar kijkt. Vanuit een menselijke of Goddelijke dimensie. Als je dit toestaat ben je er deel van.

De Aarde Helen: de Hartslag van de Aarde

Deze bijdrage is gebaseerd op een artikel in het boek “Hemel en Aarde huwen” van de Braziliaanse benedictijn (monnik) Marcelo Barros,  ISBN 978-90-317-2974-6

In 1952 ontdekte de Duistse natuurkundige W.O.Schumann dat de Aarde is omgeven door een krachtig magnetisch veld. Het bevindt zich tussen de oppervlakte van de Aarde en de ionosfeer ( 100 km boven de Aarde). Dat veld heeft een resonantie, vandaar de  naam Schumann resonantie. De resonantie is min of meer constant – 7.83 hertz. Het is een soort pacemaker die het evenwicht in de biosfeer regelt. Ook onze hersenen zijn uitgerust met een frequentie van 7.83 Hertz. Als wij buiten deze frequentie komen is dat niet goed voor onze gezondheid. Dat bleek bij de astronauten in de ruimte.  Zij hadden een pacemaker nodig, want ze werden ziek! Ook de gewervelde dieren hebben deze frequentie.

Gedurende duizenden jaren hadden de hartslagen van de Aarde deze pulsatie-frequentie en het leven ontwikkelde zich in een betrekkelijk ecologisch evenwicht. In de jaren’80 en nog duidelijker in de jaren ’90 steeg de frequentie van 7.83 naar 11 en nu naar 13 Hertz. Dwz. dat de hartslag van de Aarde aanzienlijk sneller wordt. Het is in deze jaren dat ecologische onevenwichtigheden zich toonden: klimaatverstoringen, verhoogde activiteit van vulkanen, conflicten in de wereld en afwijkend gedrag bij de mensen. Mensen ervaren dit als alles dat veel sneller gaat. Een dag van 24 uur duurt in feite maar 16 uur.

Gaia, onze Moeder zoekt naar wegen om terug te keren naar dit evenwicht. Hoe en onder welke prijs weten de wetenschappers nog niet.

Wij mensen zijn een groot organisme in en met de Aarde. Wij zijn de Aarde die voelt, denkt, liefheeft. Wij zijn omgeven door  dezelfde Schumann resonantie.

Wij kunnen de Aarde helpen haar evenwicht te hervinden en moeten bij onszelf beginnen. Door alles zonder stress te doen, met meer kalmte, met meer liefde, welk een essentieel harmoniserende energie is. Daarom is het belangrijk, dat wij de moed hebben tegen  de ons overheersende cultuur in te gaan. We moeten steeds meer doeltreffend zijn,  ook sneller en sneller gaan leven en deelnemen aan de concurrentie. We moeten leren samen met de Aarde adem te halen en met haar samen te zweren voor vrede in heel de gemeenschap van leven. Onze meditatie en rust zijn een bijdrage aan de Aarde opdat zij haar evenwicht hervindt.

Aarde wijsheid; bron van leiding en inspiratie

Aardewijsheid; je afstemmen op de wijze (van de) Aarde

“Aardewijsheid wat is dat, en hoe kan ik meer leven in verbondenheid met de Aarde”  vroeg iemand.

 “We zijn het kwijt, die stille verwondering die voorvloeit uit het in verbinding zijn met de vele dingen en wezens die ons voortdurend omringen. Of we gaan het zien, of we blijven door het leven gaan zonder die gevoelsmatige verbinding en ervaren ons bestaan als zinloos en leeg”.                                                                                         D. Abram

Aardewijsheid is een reis naar de wijsheid die diep in onszelf verborgen is. We zouden ons kunnen afvragen hoeveel van onze meningen, uitgangs-punten, aannames echt van onszelf zijn en wanneer we voor het laatst hebben geput uit de ongeschreven wijsheid van ons hart.

De wijsheid van ons hart is Aardewijsheid: ze is verbonden met dezelfde Bron als waaruit alle levensprocessen van de Aarde,  alle levende wezens van alle tijden putten. Het heeft te maken met de wijsheid van het steeds nieuw verschijnende Leven zelf. Deze wijsheid ligt opgeslagen in het celgeheugen van ons lichaam.

De wijsheid van ons hart is niet iets dat we van buitenaf moeten vergaren. Wijsheid die van buitenaf komt, kan ons enkel iets aandragen als ze valt in de bodem van ons innerlijk weten en zich ermee verbindt en geassimileerd wordt.

Onze innerlijke wijsheid is de levende aanwezigheid van onze voorouders: generaties voor ons die hebben geleefd in een innige verbondenheid met de Aarde, de seizoenen met hun schoonheid en overvloed, de dreiging van winden, water en zon. Kortom hun ervaring van hoe ze konden overleven op de Aarde en in harmonie met al haar leven.

In onze tijd, nu we dag in dag uit worden geconfronteerd met natuur-rampen, dreiging van allerlei nieuwe ziekten, vervuiling van leefmilieu en de uitputting van zoveel natuurlijke rijkdommen is het levensnoodzakelijk dat we op zoek gaan naar de wijsheid die ons richting kan geven. De Aarde en het voortbestaan van alle leven vraagt om de verbinding met de bronnen van wijsheid diep in ons.

Aardewijsheid is het meest NATUUR -lijke in ons. Laten we luisteren naar die wijsheid, ze aan het licht brengen, ze laten stromen. Opnieuw gaan leren van de processen van de Aarde en haar leven, ons verbinden met de heilige kring van het jaar.

Meditatie over Aardewijsheid

  • Heel de natuur om ons heen is een spiegel waarin we onze afgescheidenheid van de natuur,  Moeder Aarde kunnen zien. Kijkend in de spiegel van een heldere beek, of de ruimte van de heldere avondhemel of een zonsopgang, weten we weer dat we één zijn met alle leven.
  • We zijn vergeten dat we kunnen waarnemen, voelen en denken, vanuit en afstemmend op de Eenheid van alle Leven. Er is geen wereld buiten ons en een wereld binnen ons…er is maar één groot Mysterie waarin we ademen en bewegen.
  • Durf te kijken naar het de afgescheidenheid die  ons leven is binnen geslopen. Er is veel meer gelijkheid dan verschil met alles om ons heen. Hoe lijk ik op een boom, een wolk, een bloem, mijn  kind, de buurman uit een ver land? Wat verbindt ons…
  • Luister naar je hartslag, maak er verbinding mee. Ervaar je ademhaling, in en uit, maak er verbinding mee. Luister naar de vogel in de bloesemboom, maak er verbinding mee.
  • Op de grens van de wereld die ik ervaar om me heen en het weten van een Onzichtbare wereld, daar vind ik het geheim van mijn Leven.. Mijn verbondenheid met de Bron waaruit alles voortdurend voortkomt.