De Aziatische religieuzen en hun zorg voor de Aarde

In het juni nummer van het bulletin van de Konferentie Nederlandse Religieuzen is een interview opgenomen met Elly Verrijt over het groeieind bewustzijn onder de Aziatische religieuzen omtrent de situatie van de Aarde.  U kunt dit atikel online lezen als u op de openingssite van de KNR  (www.knr.nl) zoekt naar Publikaties. Zie in de rechter kolom Publikaties en in de tekst staat een link naar Publikaties. Dan krijgt u een overzicht van de afgelopen nummers  en onder 2012 kunt u juni aanklikken. Veel inspiratie en leesplezier!

 

Verhalen van verandering

Met op de achtergrond de miljoenen mensen op het Tahir plein in Egypte, gespannen en met grote rust het moment van omkeer en bevrijding afwachtend, komen ze voorbij; verhalen van verandering waarvan ik getuige was de afgelopen maanden in de Filippijnen. Want wie kan niet zien dat door de wereld een beweging van verandering die als maar breder en sneller lijkt te worden.

Wat was nu de kern van de veranderingen die ik zag en wat gebeurde er in de mensen, vraag ik me af. Mensen met wie ik meestal maar enkele dagen samen was. Het is niet eenvoudig er een sluitend stuk over te schrijven, dus laat ik u delen in mijn ervaringen en mijn verwondering.

Mensen beschreven hun ervaringen in de retraites en  seminars als “thuiskomen”  bij Moeder Aarde en het web van Leven. Mensen in Z.O. Azië  komen van het land. Deze landen gaan door een snelle verandering heen van een agrarische samenleving naar een ontwikkeling die sneller is dan in het moderne westen en waarbij ze de verbinding met de natuur totaal  kwijt raken. Ze  lijken zo ver af te staan van de ervaringen van hun jeugd of van die van de generatie voor hen. En toch, onder de laag van aanpassing aan het moderne leven, ligt de zielsverbondenheid met de natuur.

Ik denk aan een vrouw uit Tonga, een van de Fiji eilanden. De eerste dagen van de workshop waarin ik probeerde de groep de verbinding met de Aarde en  onze plaats in het web van leven te laten ervaren gebeurde er weinig bij haar. Afwezig en heel gesloten liet ze alles over zich heenkomen. Tot we op een morgen, buiten vanuit het hart contact maakten met een boom. Ik zag haar met de rug tegen een boom leunen en wist intuïtief dat “het “gebeurde. Later die dag deelde ze de ervaring met mij. Ze kon niet uit haar woorden komen, was zó ontroerd en haar hele verschijning was veranderd, zacht geworden. Ze huilde toen ze zei dat zij wist dat nu alles anders was en dat ze weer haar hart kon voelen en ineens besefte wie ze was in de kring van alle leven. De dagen die volgden ging ze door een proces van innerlijke heel wording, kon ze huilen om de pijn die haar hart had afgesloten en groeide er een overtuiging en kracht dat ze terug zou gaan naar haar land met de liefde voor de Aarde en alle leven als haar bron van inzet.

En dan die keer, dat mensen bij wijze van introductie van zichzelf verrast werden door mijn vraag: van welk water en welke grond ben je gekomen? Waar werden je beenderen gevormd? Het is een oer groet van de Aboriginals in Australia. En ze begonnen te vertellen, over de rivieren waarin ze zwommen, de zee,  over de boerderij waar ze opgroeiden, over wie hun had geleerd van de Aarde te houden, over de wijsheid van hun stam. Er kwam geen einde aan de verhalen. Iets in hun ziel was aangeraakt. De mens die zijn identiteit hervindt in de verbinding met zijn oorsprong. En de volgende dag, enkel bij de vraag hoe de vraag bij hen was gebleven, kwamen de tranen. Tranen van ontroering maar ook van ontzetting om de verwoesting van het land, het verlies van schoonheid, de erosie, de verstedelijking. Tranen die ooit moeten komen, om de deur te openen naar een diepe kracht in de ziel om de Aarde te helpen helen.

Een grote verschuiving en nieuw perspectief komt wanneer mensen ineens zien, dat niet de mens het centrum is van alles en dat heel de schepping draait om de mens. De mens is deel van het web van leven, in de cirkel dansend rond de bron; het leven in zijn volheid zelf. Dan wordt alles anders en zijn er geen discussies en wetenschappelijke verhandelingen nodig over duurzaam leven. Vanuit hun nieuwe verstaan van zichzelf borrelen de initiatieven, inzichten en besluiten op.. Moeder Aarde die haar zonen en dochters terugvindt.

En terwijl de bewustwording zich verdiept dat de Aarde al heel erg veranderd is en dat er al transformaties zijn opgetreden die niet meer terug te draaien zijn,  kan de angst om de toekomst groeien. Zeer terecht  bij alle aardverschuivingen, orkanen en de grilligheid van droogte en nattigheid. Gedurende de seminars besteden we veel aandacht aan de huidige ecologische situatie, de zorg ook om de toekomst van leven, bio diversiteit, de vervuiling en de voedselvoorziening in de nabije toekomst. Het is me steeds duidelijker geworden dat een nieuwe verbinding met het levensweb, een enorme bron van kracht  en grondend is en dat vandaaruit nieuwe hoop komt. En naarmate de dagen verstrijken, groeit er een nieuw perspectief. Er is veel verloren, maar er is ook alle reden om hoop te hebben. Als iemand de kracht voelt om iets te veranderen, komt er een grote vreugde, een nieuw perspectief. Zoals een jonge moeder zei: “Toen ik naar hier toe kwam, was ik zo bang voor de toekomst. Nu ik hier ben, op het land werk, alles zie groeien en bloeien en de kracht van de Aarde voel, weet ik dat er leven is, ook in de toekomst en dat ik er aan kan bijdragen, dat het web van leven wordt behoed”.

En zo zag ik mensen helers van de  Aarde worden: in de ervaring dat elk levend wezen een plaats is waar Gods geest en levenskracht woont.  In het contact maken met de pijn en de gewondheid van het levensweb en daarin het geduld en de wijsheid ontdekken om leven te behoeden en te behouden.

Ik ben dankbaar om zoveel inzicht en alles wat ik mocht delen met mijn broeders en zusters in Azië. En dan kom je thuis, in een wereld die vertrouwd is en ook weer vertrouwd moet worden. Want niets is meer hetzelfde voor de ziel die “ver” heeft mogen zien en diep heeft gedeeld met anderen.

“Als je de Aarde wilt behoeden en wil bijdragen aan de heling van het levensweb, laat je dan niet overspoelen door wat er op dit moment. Kijk diep naar de zielskrachten niet van mensen alleen, maar van gemeenschappen, van de Aarde zelf. Vind je eigen grond en balans steeds weer in de verbondenheid met je ziel, daar is ook de verbinding met de Aarde en alle leven.  En voed  in de stilte het besef dat je gekomen bent in deze tijd en in deze wereld om de Aarde te dienen in haar transformatie proces. Breng mensen in contact met de vreugde van de Aarde en haar leven. Dan hoef je steeds minder te spreken over de huidige situatie van de Aarde. Ze gaan zelf verstaan hoe bijzonder deze tijd is.” 

Uit mijn dagboek,  geschreven ergens onderweg tussen de Filippijnen en Nederland. (2011)