De Droom van de Aarde

Thomas Berry

(uit Dream of the Earth, hoofdstuk 15)

Tegenwoordig zijn we nogal in de war voor wat betreft onze toekomst. We zoeken houvast en hebben een leidraad nodig. Onze eerste reactie is om die leidraad te zoeken in onze culturele normen en waarden, in onze culturele codering. Maar in dit geval lijkt het erop dat we een leidraad nodig hebben die verder gaat dan wat onze culturele tradities te bieden hebben. Onze culturele tradities bieden geen oplossing, en het lijkt er eerder op dat onze huidige interpretatie van onze culturele tradities een groot deel van het probleem. Het is dus nodig dat we verder gaan dan onze culturele codering en steun gaan zoeken in onze genetisch-biologische codering.

Het komt niet vaak voor dat we houvast zoeken in onze genetische codering als we cultureel in de problemen komen, omdat we doorgaans niet beseffen dat onze genetische codering zowel de psychische en fysische basisstructuur vormt van ons zijn. Zij zit en is in elke cel van ons lichaam. Niet alleen bepaalt zij onze (basis-) identiteit bij onze geboorte, zij geeft ook vorm en richting van begin tot eind aan ons bestaan. Wij moeten weer leren luisteren naar wat ons wordt meegedeeld via onze basisstructuur en ons elementaire functioneren. Met andere woorden, luisteren naar wat ons hart zegt en onze intuïtie volgen. En op een niveau, nog dieper dan onze genetische codering, moeten we ons openstellen voor het advies dat van de Aarde zelf komt, omdat de Aarde de psychische en fysische basisstructuur in zich heeft van elk levend wezen. Als we deze lijn doortrekken, komen we uiteindelijk bij de hele kosmos (universum) terecht, omdat daar het mysterie van ons bestaan daar ligt.

Wij kunnen onszelf niet leren kennen zonder eerst de Aarde en het universum te leren kennen en dus de oorsprong van ons bestaan. Wij kunnen niet bestaan zonder de kosmos. De Aarde en ons bestaan zijn alleen verklaarbaar in de context van beide. Zowel de kosmos als de Aarde hebben een visie en een creatieve impuls die veel omvangrijker zijn dan wat onze cultuur kan voortbrengen. De mens is niet een schepsel op Aarde en in het universum, maar eerder een dimensie of expressie van de Aarde en de kosmos. De ontwikkeling van de mens hangt af van de steun en leiding van dit grotere geheel. En het is dus belangrijk dat wij ons openstellen voor die bron van steun en leiding. Het is deze bron waar wij al onze energie en creativiteit uit putten. Die bron is niet ver weg, integendeel. De kosmos is overal en dus uiterst dichtbij, zo dichtbij dat we het nauwelijks beseffen.

In den beginne was het woord (Johannes 1:1). Volgens de Bijbel kreeg alles haar vorm door het woord. De wereld ontstond door de spontaniteit van het heilige woord. Dit verschilt niet zo veel van wat Lao Tzu, de Chinese wijsgeer schreef: “de mens richt zich op de Aarde, de Aarde richt zich op de kosmos, de kosmos richt zich op de Tao en de Tao richt zich op haar eigen spontaniteit. Deze spontaniteit als leidende kracht in de kosmos kan gezien worden als de mysterieuze vuurbal waaruit het universum voortkwam: de oerknal. En die vuurbal bevatte al van begin af aan de kiem voor alle fantastische vormen, kleuren, gevoelens, ideeën, gedachten en verbeelding, die wij nu om ons heen kunnen zien. Zoals met elke artistieke creatie, gaat onze waardering uit naar de creativiteit van de kunstenaar. Want alleen uit zijn verbeelding en vindingrijkheid kan een waar kunstwerk voortkomen. Verbeelding heeft veel weg van wat er gebeurt als we dromen, en de droom komt voort uit dezelfde spontaniteit waar we het eerder overhadden. Dus eigenlijk zouden we kunnen zeggen dat niet het woord maar de droom ten grondslag ligt aan alles. Alle dingen zijn door de Droom gemaakt en zonder de Droom kon niets worden gemaakt dat ooit gemaakt is.5

 

Alles maakt deel uit van deze droom, maar wij mensen delen op een speciale manier in deze droom, als we gaan beseffen we hoe betoverend en magisch de wereld is. Een waar mysterie. Wat voor mysterieuze kracht kon zo’n fantastische, magische wereld bij elkaar dromen? De wereld waarin wij leven – de vorm van de orchidee, de kleuren van de tropische vissen en vogels, de wind en de regen, de veelheid van geluiden op een zomeravond, van de krekels en de kikkers. Het was de volledige deelname aan deze wereld die op haar beurt de creatieve krachten van Mozart, Van Gogh en Shakespeare opwekten, zodat zij hun emoties en uitbundigheid konden laten stromen en vastleggen in hun kunst. Die creatieve krachten zijn het sterkst als deze kunstenaars en ook wijzelf ons volledig openstellen voor de diepten van ons eigen bestaan in de kosmos en onze verbeelding de vrije loop te laten. Met andere woorden, als wij onszelf toestaan om te dromen.

Er is nog een reden waarom wij mensen op een speciale manier delen in deze droom. De mens is het wezen waardoor deze kracht zich bewust kan zijn van zichzelf. Wij zijn het enige wezen dat bewust uiting kan geven aan de grandioze diversiteit van de kosmos.

Het is de vraag of wij dit voldoende doen. Helaas lijkt het er op dat wij mensen onze primaire manier om ons met de creatieve oerkracht te verbinden hebben verloren. Wij zijn afgesneden van de leven-brengende krachten van de Aarde.

De droom en de eerste uitwerking daarvan, de visie, spelen een belangrijke rol in de culturele ontwikkeling van de mens. Echter, we moeten ons realiseren dat die visie zowel creatief als destructief kan zijn. Het is een gevaarlijk proces als we niet volledig in verbinding staan met onze genetische codering en niet begrijpen wat zij ons wil vertellen. Het is vooral gevaarlijk in onze Westerse beschaving waar de culturele codering zich als het ware ontkoppeld heeft van de genetische codering en zich daartegen is gaan afzetten. De intuïtieve tendensen van ons diepste wezen worden stelselmatig genegeerd. Dit is vandaag de dag het geval.

 

 

 

Onze seculiere, rationele en industriële samenleving, met zijn geweldige wetenschappelijke ontdekkingen en technologische vaardigheden, kan als volledig antropocentrisch worden gezien. De mensheid vormt geen geheel meer met het universum en het universum met al haar uitbundige expressies wordt niet meer gezien als de primaire norm. Het universele creatieve proces is gereduceerd tot economische groei en technische vooruitgang. De voordelen van dit wereldbeeld kunnen niet ontkend worden, maar nu staan we ineens oog in oog met uiteenlopende crises die we eerder nooit voor mogelijk hadden gehouden. Hoe kan dat? Wij zijn toch de rationalisten die met ons intellect alle problemen kunnen oplossen? Wij zijn toch de verstandige mensen die analyseren in plaats van te dromen? En bovenal, wij konden met onze kennis en macht toch de planeet ontginnen en herscheppen? Als we de wildernis maar konden overwinnen konden we de planeet herinrichten en ons eindelijk bevrijden van de grilligheid van de natuur. In plaats van een heilige gemeenschap werd de natuur een warenhuis vol grondstoffen. Leve de vooruitgang! Maar de paradox is dat we maar niet willen of kunnen erkennen dat onze huidige toestand niet het gevolg is van een rationeel, integraal, wetenschappelijk proces, maar van een misplaatste droom, een verwrongen visie, een wereldbeeld dat nu disfunctioneel is geworden. Dit wereldbeeld bepaalt onze taal, onze kennis, onze educatieve programma’s, onze spiritualiteit voor zover aanwezig, en onze emoties en idealen. De grote uitdaging van onze tijd is om te ontwaken uit deze disfunctionele culturele droom en deze te vervangen met een nieuwe visie die geschikt is. Dit is Het Grote Werk van deze tijd.

Het zal niet genoeg zijn om het huidige wereldbeeld aan te passen of te transformeren. Om het nieuwe wereldbeeld vorm te geven, moeten we niet vooruitkijken, maar eerder achteruit naar de oorsprong. We moeten terug naar onze genetische codering, naar het punt waar de menselijke cultuur wordt geboren en waar zij altijd mee verbonden moet blijven, net zoals een moeder en haar kind een band blijven houden, ook al is het kind volwassen. Net als elke complexe visie, zal de nieuwe culturele codering die we nodig hebben moeten voortkomen uit onze verbeelding, uit onze droom. En hier ligt ook de oplossing. In dit proces zijn we niet overgelaten aan onze eigen analyses en technologische maaksels. We hebben de ondersteuning van de Oerkracht van het universum. We hoeven ons alleen maar open te stellen voor het spontane, non-rationele, intuïtieve proces, niet op een naïeve simplistische wijze, maar met bewuste overgave en waardering.

Het bevorderen van deze innige communicatie met de kosmos, door onze genetische codering, ligt niet zozeer op het terrein van de filosoof, priester, professor of profeet, maar is eerder het aandachtsveld van de sjamaan. De sjamaan is niemand anders dan een gewoon mens die geleerd heeft om zich open te stellen voor de aardse en kosmologische wijsheid door spontane inspiratie. Hij heeft de ervaring om die wijsheid te interpreteren en in een bruikbaar advies om te zetten. Iedereen kan het sjamaanse deel van zijn of haar psyche trainen en gebruiken. In feite doen we dat al als we bewust onze intuïtie volgen, onze dromen interpreteren, ons openstellen voor creativiteit, of ons laten inspireren door de natuur of door sacrale energie.

De laatste paar eeuwen hebben we ons afgesloten van al deze bronnen, maar de tijd is nu rijp om als mens weer volledig mee te doen in de grandioze viering van het universum.


Dream of the Earth, hoofdstuk 15 ISBN 0-87156-622

Met toestemming van Thomas Berry vertaald door Michiel Doorn. Deze tekst is opgenomen in Thomas Berry. Profeet voor de Aarde en uitgegeven bij Lulu.com.

ID 8075919  5 800038 861780

pbgeralt 7

PB Geralt, free pictures Internet

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.